สัญญาณเตือน

"ถ้าคิดจะแทรกโค้ดขยะเข้ามาในระบบของผมอีกครั้ง เตรียมตัวเก็บของออกจากโปรเจกต์นี้ได้เลยครับคุณธีรภัทร" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนของทิวาดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมใหญ่ แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนบนกรอบแว่นสายตาของโปรแกรมเมอร์หนุ่มผู้กุมบังเหียนโค้ดหลักของระบบ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าสร้างแรงกดดันให้คนฟังจนแทบหายใจไม่ออก ธีรภัทร รองหัวหน้าทีมฝั่งโครงสร้างพื้นฐาน หน้าถอดสี สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขากำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้พยายามจะปั้นหน้ายิ้มกลบเกลื่อนความเกรี้ยวกราด แต่ดวงตาคู่รีที่ฉายแววเจ้าเล่ห์กลับสั่นระริกด้วยความเคียดแค้น "พูดเกินไปหน่อยไหมครับคุณทิวา... ผมแค่ตรวจสอบสิทธิ์การเข้าถึงฐานข้อมูลตามหน้าที่ ทีมเรามีสิทธิ์เต็มที่ในการปรับแต่งระบบหลังบ้าน" ธีรภัทรโต้กลับ น้ำเสียงพยายามรักษาความสุภาพ ทว่าหางเสียงสั่นพร่า "หน้าที่? หรือว่า 'ใบสั่ง' จากใครบางคนที่อยากให้โปรเจกต์นี้ล่มกันแน่ครับ" ทิวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงเจตนาสกปรกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการแก้โค้ดเมื่อคืน "อย่าคิดว่าผมไม่เห็น Log การเข้าใช้งานตอนตีสาม... IP Address ของคุณโผล่เข้าไปรื้อฐานข้อมูลลูกค้าวีไอพีโดยไม่มีเหตุผลอันควร แบบนี้เขาไม่เรียกว่าทำงานหรอกครับ เขาเรียกว่า 'หนอนบ่อนไส้'" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบระเบิด สมาชิกทีมคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าเงียบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกคนรู้ดีว่าทิวาไม่เคยพูดจาขู่เล่น และทุกหลักฐานที่โปรแกรมเมอร์หนุ่มหยิบยกขึ้นมามักจะมัดตัวคู่กรณีจนดิ้นไม่หลุดเสมอ ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างทั้งสองฝ่ายจะลุกลามไปมากกว่านั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงพอเหมาะ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติของอคินก้าวเข้ามาพร้อมกับความเย็นชาที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ อคินไม่แม้แต่จะชายตามองธีรภัทรที่นั่งหน้าซีดเผือดเป็นไก่ตาแตก ดวงคมกราบกวาดมองสถานการณ์ในห้องด้วยสายตานิ่งสนิท ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ประธานหัวโต๊ะอย่างเยือกเย็น "มีปัญหาอะไรกัน ทำไมเสียงดังไปถึงห้องทำงานผม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ ทว่ากดดันเสียยิ่งกว่าเสียงตวาด "ไม่มีอะไรมากหรอครับคุณอคิน... แค่มีแมลงสาบแอบเข้ามาแทะสายไฟในระบบ ผมกำลังไล่มันออกไปให้พ้นหูพ้นตาก็เท่านั้นเอง" ทิวาหันไปสบตาอคิน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางเบา เป็นรอยยิ้มที่แม้จะดูสดใสแต่มันกลับคมกริบจนบาดใจคนมอง อคินชะงักไปเล็กน้อยยามสบเข้ากับดวงตาระยิบระยับที่เต็มไปด้วยความท้าทายนั้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของวิศวกรหนุ่มเพอร์เฟกต์ชันนิสต์กลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนขึ้นมาในอก... *ให้ตายสิ เจ้าเด็กนี่... ทำไมถึงชอบทำตัวอวดเก่งจนน่าจับมาตีให้ก้นลายซะจริง* "ถ้าเคลียร์กันไม่ได้ ก็ใช้กฎของบริษัทตัดสิน" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองทิวากลับอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "แต่จำไว้... ระบบนี้คือหัวใจของโปรเจกต์ ถ้าใครบังaชาญกล้าทำลายมัน ผมนี่แหละจะเป็นคนจัดการเอง... ทุกคน ออกไปได้ ยกเว้นคุณทิวา" คำสั่งเฉียบขาดทำให้สมาชิกในห้องทยอยลุกขึ้นเดินออกไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่ธีรภัทรก็ยังต้องรีบเก็บเอกสารแล้วเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องด้วยความหวาดกลัว ทิ้งให้ทิวาและอคินเผชิญหน้ากันตามลำพังในความเงียบงัน ประตูห้องประชุมปิดสนิทลง ล็อกอัตโนมัติเรียบร้อย ทิวาถอนหายใจออกมาเบาๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างคนหมดแรงแกล้งทำเป็นเข้มแข็ง รอยยิ้มยั่วเย้าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงความเหนื่อยล้าไว้จางๆ "โปรเจกต์นี้มันรุมเร้าเสียเหลือเกินนะครับคุณหัวหน้าทีม... ไหนจะต้องแก้บั๊กที่พวกข้างนอกส่งมาป่วน ไหนจะต้องมานั่งเฝ้าระวังหนอนบ่อนไส้ในทีมตัวเองอีก" อคินลุกจากเก้าอี้หัวโต๊ะ ก้าวเท้าเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ด้านข้างเก้าอี้ที่ทิพานั่งอยู่ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับลงมาจนโปรแกรมเมอร์หนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ทิวานิ่งงันไปเมื่อเห็นว่าอคินไม่ได้ถอยห่างออกไปเหมือนทุกที ทว่ากลับโน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างเท้าพนักเก้าอี้กักตัวเขาไว้ตรงกลาง ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน "เหนื่อยมากรึไงครับ ถึงได้ทำตัวเป็นศัตรูกับคนทั้งบริษัทแบบนั้น" อคินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนหัวใจของทิวากระตุกวูบ "ผมไม่ได้หาเรื่องใครก่อนนะครับ... ก็พวกมันรนหาที่เอง" ทิวาเชิดหน้าขึ้นเถียง ดวงตากลมโตฉายแววพยศ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายอยู่ห่างกันเพียงคืบ "ถอยไปหน่อยครับคุณอคิน มันใกล้เกินไปแล้ว" "ใกล้ตรงไหน... สำหรับผม ระยะแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" อคินตอบเสียงพร่า สายตาคมกราบกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างไม่ลดละ ปลายนิ้วหยาบกร้านเอื้อมออกไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเนียนของทิวาแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับบุคลิกเย็นชาโดยสิ้นเชิง ทำเอาทิวาถึงกับลมหายใจสะดุด สมองที่เคยประมวลผลโค้ดได้อย่างรวดเร็วกลับขาวโพลนไปชั่วขณะ "คุณ... อคิน..." ทิวาพึมพำเสียงแผ่ว ความซึนและปากเก่งที่เคยมีหายวับไปกับตา เมื่อถูกสายตาคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเย็นชาคู่นั้นจ้องมองมาอย่างลึกซึ้ง "ผมเตือนคุณหลายครั้งแล้วนะทิวา..." อคินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนผิวแก้มใส "อย่าทำตัวเก่งให้มันมากนัก... เพราะถ้าวันไหนที่คุณเจ็บตัวขึ้นมา คนที่ทรมานที่สุด... จะไม่ใช่คุณ แต่เป็นผม" คำพูดสารภาพความในใจที่แฝงไปด้วยความหึงหวงและห่วงใยถูกพ่นออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ทิวาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนปลายหูขึ้นสีแดงจัด ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศหวานล้ำจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะประชุมก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *Ping!* อคินผละตัวออกห่างเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะที่ทิวารีบหันไปมองหน้าจอด้วยความตกใจ ข้อมูลโค้ดหลักของระบบโปรเจกต์ที่เขาเพิ่งล็อกอินไว้กำลังถูกดาวน์โหลดออกไปยังเซิร์ฟเวอร์ภายนอกอย่างรวดเร็ว! ไม่ใช่แค่การแอบดู... แต่มันคือการ 'แฮก' ระบบจากภายในแบบเรียลไทม์! ทิวานัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก นิ้วเรียวรีบพรมลงบนแป้นพิมพ์เพื่อตัดการเชื่อมต่อ ทว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์กลับปรากฏหน้าต่างป๊อปอัปสีดำสนิทขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนเป็นจังหวะ **"เกมพลิกแล้วล่ะครับคุณโปรแกรมเมอร์มือหนึ่ง..."** ไม่เพียงแค่นั้น... เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังห้องประชุมนี้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงทุบประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!