วิกฤตหน้าสิ่วหน้าขวาน

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังกรอบไม้เข้ามาให้ได้ พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตที่หยุดชะงักอยู่หน้าห้องประชุมใหญ่ แรงสั่นสะเทือนนั้นสะท้อนตรงเข้าสู่โสตประสาท ทำให้บรรยากาศในห้องที่ตึงเครียดอยู่แล้วยิ่งดิ่งลงเหวไปกันใหญ่ หน้าจอโฮโลแกรมตรงกลางห้องกะพริบถี่เป็นจังหวะรัว สีแดงฉานสาดสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมสันของอคินที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานอยู่ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อยเนื่องจากผ่านการทำงานโหมโรงมาข้ามวัน ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองโค้ดบรรทัดสุดท้ายที่รันค้างอยู่บนหน้าจอหลักด้วยความหงุดหงิดระคนเคร่งเครียด ระบบหลักของโปรเจกต์ 'Nexus' กำลังล่มสลายลงอย่างสมบูรณ์แบบในวินาทีชี้ชะตาก่อนการพรีเซนต์ให้บอร์ดบริหารระดับโลกในอีกสามสิบนาทีข้างหน้า และเบื้องหลังประตูบานนั้น... ฝ่ายตรวจสอบภายในกำลังพยายามบุกเข้ามาเพื่อยุติโปรเจกต์และเอาผิดพวกเขา "ล็อกประตูรึยัง" เสียงทุบทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทว่าราบเรียบจนน่ากลัว อคินไม่ได้หันมามองคนข้างกาย แต่แผ่นหลังกว้างที่ตึงเครียดนั้นฟ้องชัดว่าเขากำลังแบกรับความกดดันมหาศาลขนาดไหน "คิดว่าฉันโง่ขนาดปล่อยให้พวกมันเดินเข้ามาตบหน้าเล่นหรือไง" ทิวาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของโปรแกรมเมอร์หนุ่มไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยสักนิด แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวเนียน ร่างเพรียวบางในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ นั่งไขว่ห้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยาวราวกับดีดเปียโนรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงก๊อกแก๊กประสานกันระรัว ทิวาตวัดตามองค้อนชายหนุ่มรุ่นพี่ผู้แสนเพอร์เฟกต์นิดๆ "ถ้าคุณมัวแต่ยืนแอคท่าทำเท่เหมือนพระเอกเอ็มวีอยู่แบบนั้น อีกสองนาทีพวกเราได้ไปนอนกอดคอกันในคุกข้อหาทำข้อมูลบริษัทรั่วไหลแน่ครับ คุณหัวหน้าทีม" "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะน่า ทิวา" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดด้านหลังเก้าอี้ที่ทิวานั่งอยู่ มือใหญ่เอื้อมผ่านไหล่สอบของอีกฝ่ายไปกดปุ่มคีย์ลัดบนแป้นพิมพ์เพื่อรันคำสั่งฉุกเฉิน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนจากร่างกายของอคินโชว์หราอยู่ใกล้จนทิวาสัมผัสได้ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่รักดี ทิวาแอบกลืนน้ำลายลงคออึกลึกหนึ่ง แต่ภายนอกยังคงตีหน้าตาย เชิดคางขึ้นใส่ "ถ้ารอดไปได้ เลิกเรียกผมว่าเด็กฝึกงานฝึกหัดแล้วเลี้ยงชาบูมื้อใหญ่ด้วย... นี่ผมกำลังกู้ซากโปรเจกต์ร้อยล้านให้คุณอยู่นะครับ" "ถ้าเรากู้มันไม่ทัน เธอจะได้ไปกินข้าวแดงในคุกแทนชาบูแน่ ตั้งสมาธิซะ ตัวแสบ" อคินกระซิบชิดใบหู เสียงทุบประตูดังสนั่นขึ้นอีกระลอกจนบานพับสั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายจากด้านนอกที่เริ่มฟังไม่ได้ศัพท์ สถานการณ์บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอหลักปรากฏข้อความเตือนสีแดงฉาน: *[CRITICAL ERROR: DATABASE CORRUPTION DETECTED]* "บ้าเอ้ย โค้ดแบ็กอัพตัวสุดท้ายถูกเข้ารหัสซ้อนไว้โดยไอ้หนอนบ่อนไส้ข้างใน" ทิวากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เลือดนักสู้ในตัวพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างขีดสุด "มันคิดจะทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้งในคราวเดียว" "เธอเจาะเข้าไปได้ไหม" อคินโน้มตัวลงต่ำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลัง ไหล่กว้างของเขากดทับลงมาคล้ายเกราะกำบังโดยไม่รู้ตัว ขณะที่มือใหญ่อีกข้างเอื้อมมาวางทับลงบนหลังมือเรียวของทิวาที่กำลังสั่นน้อยๆ บนคีย์บอร์ด ความอุ่นร้อนที่ส่งผ่านจากฝ่ามือหนาทำเอาทิวาชะงักไปชั่วขณะ ไม่มีคำพูดหวานซึ้งใดๆ ท่ามกลางวิกฤตหน้าسิ่วหน้าขวาน แต่สัมผัสหนักแน่นที่หลังมือคู่นั้นกลับบอกเล่าทุกอย่าง ชัดเจนยิ่งกว่าคำบอกรักร้อยแปดพันเก้า "ดูถูกกันเกินไปแล้ว..." ทิวายิ้มมุมปาก นัยน์ตาสุกใสเปล่งประกายความดื้อรั้นระคนมั่นใจ "สำหรับผม ไม่มีคำว่า 'เป็นไปไม่ได้' ในพจนานุกรมหรอกครับ" นิ้วเรียวสะบัดรัวพิมพ์คำสั่งโค้ดภาษาซีพลัสพลัสยาวเหยียดลงไปอย่างแม่นยำ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าดั่งกาลเวลา เสียงเคาะประตูด้านนอกเริ่มเบาลง ราวกับพวกมันกำลังเตรียมเครื่องมือช่างเพื่อพังประตูเข้ามาจริงๆ ตึ้ง! เสียงสัญญาณเตือนเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต! หน้าจอโฮโลแกรมหลักปลดล็อกตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ข้อมูลดิบทั้งหมดถูกดึงกลับมาอยู่ในเซิร์ฟเวอร์สำรองได้ทันเวลาพรีเซนต์เป๊ะ! ปัง—! เสียงประตูห้องประชุมถูกถีบพังกระเด็นเปิดออกพร้อมๆ กัน! ร่างของผู้อำนวยการฝ่ายบริหารและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายนายกรูเข้ามาเต็มห้อง ทว่าอคินกลับยืนตระหง่านบังร่างของทิวาไว้มิดชิด เขายืดตัวตรงอย่างสง่างาม สีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกถูกสวมทับกลับคืนมาอย่างรวดเร็วราวกับหน้ากาก "ท่านผู้อำนวยการ..." อคินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนผู้มาใหม่ชะงักกึก "พวกเรากำลังรอต้อนรับพอดีครับ... สำหรับการพรีเซนต์โปรเจกต์ Nexus ที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ทิวาที่นั่งอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้าง แอบซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้เงาสลัวของโต๊ะทำงาน พร้อมกับกอบกุมความอุ่นร้อนที่ยังหลงเหลือบนหลังมือตัวเองไว้เงียบๆ ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังโล่งอกและคิดว่าวิกฤตผ่านพ้นไปแล้วนั้น... หน้าจอหลักที่ควรจะแสดงผลกราฟิกโปรเจกต์ กลับรีเฟรชตัวเองอีกครั้งโดยอัตโนมัติ ไฟล์วิดีโอปริศนาความยาวสิบวินาทีเด้งขึ้นโชว์หรากลางจอใหญ่ พร้อมกับเสียงทุบโต๊ะจากผู้อำนวยการที่เปลี่ยนเป็นสีหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นภาพและเสียงสนทนาลับของ "ใครบางคน" ในบริษัทกำลังซื้อขายข้อมูลลับถูกเล่นประจานต่อหน้าทุกคน! แล้วอคินก็ก้มลงกระซิบข้างหูทิวาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม "ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะยังไม่จบง่ายๆ นะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและลุ้นระทึกไปกับพวกเขานะครับ