ถามหัวใจตัวเองอีกครั้ง

กระดาษแผ่นบางในมือของทิวายังคงส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของเขากำมันแน่นขึ้น เอกสารลับฉบับนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่เศษกระดาษที่บอกเรื่องราวของการหักหลัง แต่มันคือรอยร้าวขนาดใหญ่ที่เพิ่งถูกกระชากให้เปิดออกกลางอกของทีมงานทุกคน กลิ่นอายความตึงเครียดจากห้องประชุมใหญ่ยังคงอบอวลติดอยู่ตามปลายจมูก ทว่าในห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าทีมวิศวกร บรรยากาศกลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดเสียยิ่งกว่า อคินยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสเงียบๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังร่างโปร่งที่กำลังยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะช่วยขับให้สันจอกและกรอบหน้าคมคายของอีกฝ่ายดูดุดันและลึกลงไปอีกขั้น ร่างสูงไม่แม้แต่จะปริปากพูดอะไรออกมาตั้งแต่ก้าวเท้าพ้นประตูห้องนั้น แต่รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับชัดเจนเสียจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง "คุณจะยืนเป็นหินแกะสลักไปถึงไหนครับ คุณอคิน" สุดท้ายก็เป็นทิวาเองที่ทนกับความเงียบนี้ไม่ไหว ร่างโปร่งสะบัดหน้ากลับมามอง พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารตัวปัญหาลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด "เรื่องชื่อบนลายเซ็นนั่น... คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ ถึงได้ทำหน้าเป็นยักษ์กินกบาลตั้งแต่ตอนประชุม" อคินปรายตาลงมองแฟ้มเอกสารนั้นช้าๆ ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับคนอวดดีที่ยืนเชิดหน้าท้าทายเขาอยู่ตรงหน้า มุมปากหนายกยิ้มขึ้นนิดๆ แบบที่เรียกว่ารอยยิ้มเยาะก็ไม่ใช่ รอยยิ้มเอ็นดูก็ไม่เชิง "รู้แล้วยังไง... ไม่รู้แล้วยังไง" อคินตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย แต่กลับทิ้งน้ำหนักคำพูดลงมาทีละคำอย่างทรงพลัง "หรือว่าคุณกำลังเป็นห่วงคนที่ทรยศเราขึ้นมาจริงๆ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนกินยาผิดสำแดงแบบนั้น" "ผมเนี่ยนะเป็นห่วง?" ทิวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงจนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสองคู่ปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลបแปลบ "อย่ามาพูดจาหาเรื่องผมนะ คุณก็รู้ว่าผมเกลียดพวกแทงข้างหลังยิ่งกว่าอะไรดี แค่คิดว่าคนที่นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันทุกวันกลายเป็นหนอนกระร่อน มันก็น่าคลื่นไส้จะตายอยู่แล้ว" "แล้วที่กำลังยืนหายใจรดต้นคอผมอยู่ตอนนี้... ไม่ใช่เพราะกำลังกลัวหรอกเหรอครับ" อคินก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างระหว่างส่วนสูง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำเอาทิวาชะงักกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ใคร... ใครกลัวคุณ ทราบซะด้วยนะว่าพจนานุกรมของทิวาไม่มีคำว่ากลัวเว้ย!" ทิวาถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณเมื่อรู้ตัวว่าเสียเปรียบเรื่องระยะประชิด มือเรียวยกขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายแก้เก้อ "ถอยไปเลยนะ อย่ามาใช้มุกนี้กลบเกลื่อนประเด็น เรากำลังคุยกันเรื่องสัญญาบ้าๆ นี่อยู่ต่างหาก" "ประเด็นคืออะไรล่ะครับ" อคินไม่ถอย แถมยังเดินรุกคไล่ตามเข้าไปทีละก้าว ขายาวๆ ของอีกฝ่ายก้าวเข้ามาจนกระทั่งหลังของทิวาชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงทึบ "เรื่องหนอนในทีม หรือว่าเรื่องที่คุณกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองกันแน่... ทิวา" สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมกับน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัดอีกครั้ง ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยามเมื่อดวงตาคมกาลเวลาคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าของเขาอย่างละเอียด ราวกับกำลังอ่านข้อความทุกบรรทัดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีปากเก่ง ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายเสียจนสมองที่เคยประมวลผลโค้ดโปรแกรมได้อย่างรวดเร็วกลับรวนเรจนแทบจะหยุดทำงาน "ผม... ผมจะไปสับสนอะไรเล่า" ทิวาหลบสายตา ทำทีเป็นมองเปเปอร์ไรท์เตอร์บนโต๊ะเพื่อซ่อนร่องรอยความไหววูบในแววตา "เรากำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตบริษัทนะเว้ยคุณ หัวหน้าทีมวิศวกรผู้แสนเพอร์เฟกต์ควรจะมีสติมากกว่ามาไล่ต้อนผมเล่นแบบนี้สิ" "ผมไม่ได้เล่น" อคินเอื้อมมือข้างหนึ่งไปทาบลงบนชั้นวางหนังสือ กักตัวทิวาให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ ปลายนี้วแกร่งปัดปอยผมที่ตกลงมาปรดหน้าผากของอีกฝ่ายออกให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับร้อนรุ่มจนคนถูกกระทำต้องเกร็งตัว "ตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์นี้มา จนกระทั่งถึงวินาทีที่คุณถือเอกสารบ้าๆ นี่เข้ามาในห้องผม... มีสักวินาทีไหม ที่คุณคิดถึงความรู้สึกของผมจริงๆ ทิวา" คำถามนั้นไม่ใช่คำถามเชิงต่อว่า แต่มันคือการเปิดเปลือยความรู้สึกที่อคินมักจะเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชาและปากร้ายเสมอมา ทิวานิ่งงัน หัวใจในอกเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในหู เขามองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่มักจะมองเขาด้วยความดุดันเสมอ แต่ในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเจือจางของความห่วงใยและความเหนื่อยล้าที่อีกฝ่ายแบกรับไว้คนเดียว ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ขี้โกงชะมัด เวลาที่อีกฝ่ายทำตัวเย็นชาใส่ เขาอยากจะเถียง อยากจะเอาชนะให้ราบคาบ แต่พออคินยอมลดกำแพงลงแล้วใช้น้ำเสียงแบบนี้เข้าหา ทิวากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะพ่ายแพ้ราบคาบให้กับความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งของหัวใจ "ผม... ผมก็แคร์ทีมแคร์งานเหมือนที่คุณแคร์นั่นแหละ" ทิวาพยายามเค้นเสียงออกมาให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าปลายนิ้วของตัวเองจะเริ่มสั่นระริก "แล้วที่ผมต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องพวกนี้ ก็เพราะว่า..." "เพราะอะไรครับ? ลองพูดออกมาให้ผมฟังชัดๆ สิ" อคินโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปาก ทิวารับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างสูง จนเผลอเงยหน้าขึ้นสบตาโดยอัตโนมัติ ช่องว่างระหว่างเขาทั้งสองลดลงจนแทบจะไม่มีเหลือ รสชาติของความลังเล ความดื้อรั้น และความรู้สึกบางอย่างที่เกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานกำลังผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "เพราะว่าผม..." ทิวากลืนคำพูดที่เหลือลงคอ ดวงตากลมโตหลุบมองริมฝีปากของอีกฝ่ายแวบหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาอีกครั้งด้วยความฮฮดฮึดครั้งสุดท้าย "เพราะว่าผมไม่อยากเห็นคุณ..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมอันตรายในห้องทำงานลงทันทีราวกับมีใครสาดน้ำเย็นจัดใส่หน้า "หัวหน้าครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงตะโกนของลูกทีมคนหนึ่งดังลอดเข้ามาผ่านบานประตูไม้ ก่อนที่ลูกบิดจะหมุนเปิดผงะออกโดยไม่รอให้อคินอนุญาต "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทโดนเจาะ! ไฟล์ข้อมูลทั้งหมดกำลังถูกดาวน์โหลดออกไปข้างนอกครับ!" อคินผละตัวออกจากร่างโปร่งทันที ใบหน้าคมคายกลับคืนสู่โหมดเยือกเย็นและดุดันอย่างรวดเร็วราวกับพลิฝ่ามือ ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่งเสียงเตือนดังระรัว ส่วนทิวายืนหอบหายใจเบาๆ เปลือกตากะพริบถี่เพื่อดึงสติตัวเองกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง หัวใจยังคงเต้นรัวแรงจากสัมผัสเมื่อครู่ แต่ทว่า... วินาทีถัดมา เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นชื่อยูสเซอร์เนมที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแจ้งเตือนการโจมตีระบบ ทิวาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด นั่นไม่ใช่ฝีมือของบริษัทคู่แข่งภายนอก... และรหัสผ่านที่ถูกใช้เจาะระบบเมื่อครู่ มันคือรหัสส่วนตัวที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยอัลกอริทึมขั้นสูง... ซึ่งมีเพียงแค่คนเดียวในบริษัทนี้เท่านั้นที่รู้! ไฟเยอร์บลัด (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้ทิวากับอคินมาจนถึงโค้งสุดท้ายนี้ เตรียมพบกับบทสรุปความสัมพันธ์ที่ดุเดือดและคาดไม่ถึงในตอนหน้าได้เลยนะครับ!)