คำตอบที่ซ่อนอยู่ในโค้ด

"ถ้าคุณจะเปิดแค่หน้าจอเทอร์มินัลทิ้งไว้แบบนี้ แล้วหวังให้ผมอ่านใจคุณออก ผมว่าเราคงต้องลาออกไปทำอาชีพหมอดูแทนการเป็นโปรแกรมเมอร์แล้วล่ะครับ อคิน" ทิวากอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของหัวหน้าทีมวิศวกรสายเย็นชา แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับดวงตาเรียวคมของเขา อคินไม่ได้หันมามอง เขาเพียงแค่ขยับนิ้วรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วที่แม่นยำดุจเครื่องจักร ท่าทีเงียบขรึมนั้นทำเอาบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "งานที่ให้ทำไปถึงไหนแล้ว หรือมัวแต่เสียเวลากับเรื่องไร้สาระ?" อคินสวนกลับ เสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้อารมณ์ หากแต่ปลายนิ้วที่ชะงักไปครู่หนึ่งนั้น ทิวาผู้จับสังเกตคนเก่งอ่านมันออกทันที "ผมส่งงานครบตั้งแต่นาทีที่ยี่สิบที่แล้วครับ" ทิวาเดินอ้อมไปด้านหลังโต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ ของอีกฝ่ายทำเอาหัวใจเขาสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "คนปากแข็งอย่างคุณน่ะ ถ้าไม่คิดจะพูดอะไร ก็อย่าเสียเวลาพิมพ์โค้ดแปลกๆ ทิ้งไว้ในโปรเจกต์หลักเลยครับ ถ้าบักเกิดขึ้นมา ผมไม่รับผิดชอบนะ" อคินหยุดพิมพ์ เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับทิวา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ แววตาของชายหนุ่มร่างสูงไม่ได้เย็นชาเหมือนที่คำพูดสื่อออกมา แต่มันกลับมีความวูบไหวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เหมือนคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุ "นายอ่านมันแล้วใช่ไหม" อคินถาม น้ำเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "อ่านสิครับ" ทิวาเลิกคิ้วกวนประสาท "บรรทัดที่ 402 ถึง 408 ของซอร์สโค้ดตัวใหม่... อัลกอริทึมอะไรครับนั่น? การวนลูปที่ไม่มีวันจบสิ้น แถมยังประกาศตัวแปรค่าคงที่ด้วยชื่อ... *'T-I-W-A_MY_CONSTANT'*? คุณจะบอกว่าผมเป็นค่าคงที่ในชีวิตคุณเหรอ หรือจะด่าว่าผมเป็น Error กันแน่" อคินนิ่งไป แววตาของเขาเข้มขึ้นอย่างที่ทิวาไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือคนตัวเล็กกว่าเอาไว้แรงพอให้รู้ว่าไม่ได้ล้อเล่น แต่แผ่วเบาจนไม่ให้รู้สึกเจ็บ "ในโลกที่ทุกอย่างเป็นตัวแปรและเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา" อคินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนลมหายใจรดกัน "ฉันเกลียดความไม่แน่นอน... แต่กับนาย ฉันกลับอยากให้มันเป็นอย่างเดียวที่คงที่ตลอดไป" ทิวาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความแสบสันที่เคยมีหายไปหมดสิ้นเมื่อเจอความจริงใจที่ถูกกลบไว้ด้วยโค้ดโปรแกรมอันแสนซับซ้อน ปากแข็งนักใช่ไหม? ได้... "ถ้าเป็นค่าคงที่จริงๆ ก็ต้องมีเงื่อนไขการเข้าถึงข้อมูลนะครับ หัวหน้า" ทิวายิ้มมุมปาก ขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบแตะกัน "คุณจะเขียนโค้ดล็อกไว้ทำไม ในเมื่อกุญแจถอดรหัส... อยู่ตรงหน้าคุณแค่นี้" อคินมองริมฝีปากที่ขยับพูดอย่างไม่ลดละนั้น แววตาซึนเดเระที่เคยใช้กลบเกลื่อนทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา เขาโน้มใบหน้าลงไปหมายจะปิดกั้นคำพูดกวนประสาทนั้นด้วยความคลั่งรักที่สะสมมานาน ทว่า... เสียงแจ้งเตือนของระบบรักษาความปลอดภัยในตึกก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูห้องทำงานออกอย่างแรง "อคิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่เซิร์ฟเวอร์หลัก!" ทิวากระโดดผละออกจากอคินแทบจะทันที แสงไฟสีแดงสลับขาวกะพริบถี่ไปทั่วห้อง อคินสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของหัวหน้าฝ่ายไอทีที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู "เกิดอะไรขึ้น!" อคินถามด้วยน้ำเสียงดุดัน เปลี่ยนโหมดจากคนคลั่งรักกลับมาเป็นหัวหน้าทีมผู้เยือกเย็นทันที "ข้อมูลโค้ดที่นายเพิ่งอัปโหลดเมื่อกี้... มันกำลังถูกเจาะระบบ! ไม่ใช่จากภายนอก แต่มันกำลังรันตัวเองผ่านโค้ด 'ชุดพิเศษ' ที่นายเพิ่งใส่ลงไป... ใครบางคนกำลังขโมยรหัสผ่านหัวใจของนายไปแล้ว!" ทิวาหันกลับมามองอคินที่ยืนแข็งค้าง ความลับในโค้ดที่เขายังอ่านไม่จบอาจจะเปลี่ยนชีวิตพวกเขาไปตลอดกาล เพราะตอนนี้... ดูเหมือนจะมี 'มือที่สาม' ที่ซ่อนอยู่ในระบบ กำลังอ่านข้อความรักของอคินไปพร้อมกับเขา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้ทิวากับอคินมาจนถึงโค้งสุดท้ายนี้ เตรียมพบกับบทสรุปความสัมพันธ์ที่ดุเดือดและคาดไม่ถึงในตอนหน้าได้เลยนะครับ! ไฟเยอร์บลัด