โปรเจกต์รักที่ไม่มีวันล่ม

“ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปออกรบ ผมจะปิดโปรเจกต์นี้ทิ้งซะเดี๋ยวนี้” ทิวาโยนคีย์การ์ดลงบนโต๊ะทำงานของอคิน เสียงกระทบของพลาสติกแข็งกับพื้นผิวไม้โอ๊คดังสนั่นในห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายที่นั่งนิ่งอยู่หลังแล็ปท็อปเครื่องหรู แต่เลือกที่จะยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน อคินถอนหายใจยาว แว่นตาสายตาที่เขาสวมอยู่ไม่ได้ช่วยบดบังแววตาที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อยได้เลย “ผมแค่กำลังคิดว่า… ถ้าสมการนี้มีคำตอบเป็นศูนย์ เราจะทำยังไง” “สมการเหรอครับ?” ทิวาแค่นหัวเราะ เดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม มือเรียววางทับลงบนหน้าจอแล็ปท็อปแล้วกดปิดมันลงด้วยจังหวะที่เด็ดขาด “คุณมันพวกเพอร์เฟกต์ชันนิสต์ที่น่ารำคาญที่สุดเลยอคิน ในเมื่อสมการมันติดลบ ก็แค่เติมตัวแปรใหม่เข้าไปสิ ตัวแปรที่ชื่อว่า ‘ทิวา’ ไงล่ะ จะได้จบๆ ไป” อคินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มของเขาสะท้อนภาพของทิวาที่ดูเหมือนจะลุกลามเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขามากเกินไปจนเขารู้สึกหายใจติดขัด “อย่ามาพูดเล่นในเวลาที่ผมกำลังจริงจังนะทิวา เรื่องของเรามันไม่ใช่บั๊กในโปรแกรมที่แก้โค้ดแล้วจบ แต่มันคือความรู้สึก…” “ความรู้สึกที่ปากแข็งจนแทบจะกลายเป็นหินน่ะเหรอครับ?” ทิวาโน้มตัวลงไปจนใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจกั้น “คุณกลัวอะไร? กลัวว่าถ้าผมรู้ว่าคุณรักผมมากแค่ไหน แล้วคุณจะเสียฟอร์ม? หรือกลัวว่าโลกที่สมบูรณ์แบบของคุณจะพังลงถ้าผมก้าวเข้าไป?” อคินเม้มริมฝีปากแน่น มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของทิวาไว้ดึงให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนแทบจะนั่งลงบนตัก เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำคมคายเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับเลือกที่จะใช้ความเงียบกดทับบรรยากาศให้หนักอึ้งและร้อนแรงในเวลาเดียวกัน “ผมไม่เคยกลัวโลกพังทลาย” อคินกระซิบเสียงต่ำ พลางใช้นิ้วโป้งลูบไล้หลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ “ผมแค่กลัว… กลัวว่าวันหนึ่งคุณจะตื่นมาแล้วพบว่าคนที่เย็นชาอย่างผม มันไม่ได้ดีพอสำหรับความแสบของคุณ” ทิวาหลุดขำออกมาเบาๆ ความโกรธขึ้งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความเอ็นดูที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น “อคินครับ... คุณมันโง่เรื่องหัวใจจริงๆ คนที่แสบจนแทบจะเผาบ้านคุณทิ้งอย่างผมเนี่ย ถ้าไม่รักจนหัวปักหัวปำ ผมไม่มานั่งเสียเวลาแก้บั๊กชีวิตให้คุณถึงสามสิบบทหรอกนะครับ” คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกมาจากปากคนตรงหน้า ทำให้อคินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะคงที่ของวิศวกรหนุ่มกลับรวนเรเหมือนระบบปฏิบัติการที่กำลังโอเวอร์โหลด “ทิวา...” “ไม่ต้องพูดครับ” ทิวาใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม “วันนี้ไม่มีสมการ ไม่มีโค้ด ไม่มีโปรเจกต์ มีแค่คุณกับผม... ถ้าอยากจะกู้คืนหัวใจให้กันและกันจริงๆ ก็เลิกเล่นบทพระเอกสายซึนสักทีได้ไหมครับ?” อคินไม่ได้ตอบ แต่เขาดึงทิวาเข้ามาโอบกอดไว้แน่น อ้อมกอดที่ดูเหมือนแข็งกร้าวแต่กลับแฝงไปด้วยความเปราะบางและโหยหา ทิวาเองก็ไม่ได้ขัดขืน เขาวางคางลงบนไหล่กว้าง หลับตาลงรับสัมผัสที่อบอุ่นนั้น ความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมตลอดทั้งเดือนดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำที่สวยงาม “ผมเขียนอัลกอริทึมไว้ตัวหนึ่ง” อคินกระซิบข้างหูของทิวา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปิดบังไม่มิด “มันชื่อว่า ‘โปรเจกต์ที่ไม่มีวันล่ม’... คำตอบของมันไม่ใช่เลข แต่เป็นคำว่า ‘ตลอดไป’” ทิวายิ้มกว้างออกมาอย่างที่น้อยครั้งจะได้เห็น ดวงตาเรียวสวยหยีลงเล็กน้อย “นี่คือการสารภาพรักที่เชยที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมาเลยรู้ตัวไหมครับคุณวิศวกร” “แต่คุณก็ชอบใช่ไหมล่ะ” อคินย้อนกลับอย่างถือดี “ครับ... ชอบมากด้วย” ท่ามกลางความเงียบสงัดของออฟฟิศที่เคยเป็นสมรภูมิทางปัญญา บัดนี้กลับกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยของคนสองคนที่เคยยืนอยู่คนละฝั่งของความรู้สึก ทิวาเงยหน้าขึ้นสบตาอคิน แววตาของทั้งคู่ต่างสะท้อนเงาของกันและกัน ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือน ‘สมการที่ไม่มีคำตอบ’ กลับพบทางออกที่เรียบง่ายที่สุด... นั่นคือการปล่อยให้หัวใจได้ทำหน้าที่แทนสมองบ้าง อคินโน้มใบหน้าลงมาจูบหน้าผากของทิวาแผ่วเบา เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความสัญญาที่ไม่มีถ้อยคำใดจะบรรยายได้ดีไปกว่านี้ ทิวาหลับตาลงปล่อยให้วินาทีนี้หยุดนิ่ง ไม่มีการเขียนโปรแกรม ไม่มีการโต้เถียง มีเพียงจังหวะหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุข เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทอยู่ ทิวาผละออกเล็กน้อยด้วยความสงสัย ส่วนอคินขมวดคิ้วแน่น ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่พวกเขาคาดไม่ถึง “พวกคุณสองคนน่ะ... จะหวานกันจนคนอื่นเขาไม่ได้ทำงานทำการเลยใช่ไหม?” เสียงของ ‘เลขาฯ ส่วนตัว’ ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่ถือแฟ้มงานปึกใหญ่เข้ามา “ผมไม่ได้จะมาขัดจังหวะหรอกนะ แต่ถ้าจะรักกันขนาดนี้ ช่วยเซ็นอนุมัติงานที่ค้างไว้ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?” อคินถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือที่กอดเอวทิวาไว้ยังไม่ยอมปล่อย ขณะที่ทิวาหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ความวุ่นวายยังคงดำเนินต่อไป แต่ในโลกของพวกเขา... ต่อจากนี้ไปไม่มีอะไรจะมาทำให้โปรเจกต์รักนี้ล่มลงได้อีกแล้ว “เดี๋ยวจัดการให้ครับ” อคินตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่เขามองทิวานั้นกลับเต็มไปด้วยความหมายที่ทำให้คนฟังใจเต้นแรง “หลังจากจัดการเรื่องงานเสร็จ... เราคงมีเวลาไปทำอย่างอื่นที่สำคัญกว่านี้เยอะเลย จริงไหม... ทิวา?” ทิวายักไหล่ แววตาสีประกายแสบสันคู่นั้นยังคงเดิมไม่เปลี่ยน “ถ้าคุณกล้าพอ ผมก็พร้อมเสมอครับคุณอคิน” ทั้งสองสบตากันอีกครั้งในบรรยากาศที่อบอุ่นและชวนให้หัวใจพองโต ทิ้งท้ายไว้ด้วยความประทับใจที่การเริ่มต้นของความรักแท้จริงนั้น ไม่ได้วัดกันที่ว่าคุณเก่งแค่ไหน แต่คือการที่คุณยอมลดกำแพงลงเพื่อใครสักคน... ตลอดไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและกู้คืนหัวใจไปพร้อมกับทิวาและอคินจนจบตอนสุดท้ายนะครับ ไฟเยอร์บลัด