หลังม่านการแข่งขัน

เสียงปรบมือในห้องประชุมใหญ่ของตึกไอทีใจกลางเมืองดังสนั่นหวั่นไหว แต่สำหรับทิวาแล้ว เสียงเหล่านั้นเป็นเพียงคลื่นรบกวนไร้สาระ ในเมื่อหน้าจอแท็บเล็ตในมือของเขากำลังแสดงผลโค้ดบรรทัดสุดท้ายที่ถูกเจาะลึกถึงต้นตออย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด คนทรยศตัวจริงไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นรุ่นพี่ร่วมทีมฝั่งโปรแกรมมิ่งที่ยอมขายข้อมูลลับของโปรเจกต์ให้กับคู่แข่งเพื่อแลกกับเงินก้อนโต ทว่าน่าเสียดายที่แผนการตื้นๆ นั่นถูกมองทะลุปรุโปร่งตั้งแต่วันแรกที่ทิวาแกล้งทำเป็นเดินเกมพลาด "จบเกมแล้วล่ะครับรุ่นพี่" ทิวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของอีกฝ่ายที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้สำนักงาน "หรือจะให้ผมเปิดไฟล์บันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีสำรองของคุณบนหน้าจอโปรเจคเตอร์ให้ทุกคนในที่ประชุมดูอีกรอบดีล่ะครับ?" "แก... แกมันปีศาจชัดๆ ทิวา!" คนทรยศกัดฟันกรวด พยายามลุกขึ้นยืนแต่ขากลับอ่อนแรงลงไปกองกับพื้นเมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและทีมกฎหมายก้าวเข้ามาประชิดตัวในเวลาไล่เลี่ยกัน ความวุ่นวายย่อมๆ จบลงอย่างรวดเร็ว สมกับเป็นสไตล์การจัดการปัญหาแบบเฉียบขาดของอคิน หัวหน้าทีมวิศวกรผู้ไม่เคยปล่อยให้จุดด่างพร้อยใดๆ หลุดรอดไปได้ ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังทยอยเดินออกจากห้องประชุมเพื่อกลับไปเคลียร์งานที่คั่งค้าง ทิวากลับถูกมือหนาคว้าข้อศอกไว้แล้วดึงตัวเข้าไปหลบมุมหลังเสาต้นใหญ่ที่ลับตาคน แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นและดื้อรั้นจนทิวาต้องหลุดเสียงฮึดฮัดในลำคอ "ทำบ้าอะไรของคุณครับเนี่ยคุณอคิน ผมเจ็บนะ" ทิวาชักสีหน้าใส่ทันทีเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ โดยมีร่างสูงใหญ่ของอคินกักตัวเขาไว้ด้วยแขนข้างหนึ่งที่ยันกำแพงเอาไว้ อคินไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสำรวจตั้งแต่เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการทำงานหามรุ่งhามค่ำ ไล่ลงมายังหัวคั้นที่ขมวดเข้าหากันอย่างยุ่งเหยิง และหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากที่ชอบเถียงเขาฉอดๆ ไม่หยุด "เล่นเกมเสี่ยงอันตรายเกินไปแล้วนะทิวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความขุ่นเคืองเจือความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามปกปิดไว้อย่างสุดความสามารถ "ถ้าทางนั้นมันมีแผนสำรองที่อันตรายกว่านี้ นายคิดว่าตัวเองจะมีปัญญาแก้ทันหรือไง" "ห่วงผมเหรอครับ?" ทิวาลอยหน้าลอยตาถาม กลับกล้าสบตาตรงๆ รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเคย "นึกว่าคุณอคินจะสนใจแต่โค้ดโปรแกรมในหน้าจอซะอีก แถม... เกมนี้ดูท่าทางคุณจะเป็นฝ่ายแพ้ราบคาบเสียแล้วล่ะมั้งครับ ในเมื่อผมเป็นคนเคลียร์ปัญหานี้ได้ด้วยตัวคนเดียว" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมเข้มดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนจนทิวาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "แพ้เหรอ..." อคินทวนคำ น้ำเสียงทุ้มพร่าต่ำลงจนน่าขนลุก "ใครบอกว่าฉันแพ้... ในเมื่อเป้าหมายจริงๆ ของฉันตั้งแต่วันแรก ไม่ใช่การจับคนทรยศหรอกนะทิวา" ทิวามองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ "แล้วมันคืออะไร..." นิ้วเรียวแกร่งของอคินยื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคนตัวเล็กออกให้อย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้หัวใจของโปรแกรมมิ่งหนุ่มจอมแสบกระตุกวูบอย่างแรงในอก "เป้าหมายของฉัน..." อคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทิ้งร่องรอยความคลั่งรักไว้ทุกพยางค์ "คือการทำให้นายรู้ตัวสักที... ว่าต่อให้ฉลาดแค่ไหน นายก็ไม่มีวันหนีพ้นมือฉันไปได้หรอก" ทิวานิ่งงัน สมองที่เคยประมวลผลโค้ดซับซ้อนนับล้านบรรทัดกลับชะงักกะทันหัน ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนต้องเม้มปากแน่นเพื่อซ่อนอาการประหม่า แต่ก่อนที่ทิวาจะได้สวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ ตามนิสัย เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานด้านนอกก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ก๊อก ก๊อก! ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ ทิวาปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็วพร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ขณะที่อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดเวลาส่วนตัว ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง พร้อมกับร่างสูงโปรดของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนา "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับท่านหัวหน้าวิศวกร..." น้ำเสียงทุ้มติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับกวาดสายตามองทิวาและอคินสลับกันไปมา "พอดีผมบังเอิญไปเจออะไรบางอย่างเข้า... คิดว่าคุณทิวาน่าจะอยากเห็นมันก่อนจะตัดสินใจทำอะไรลงไปในสัญญารอบหน้า" ทิวารับซองเอกสารมาจากมือของอีกฝ่ายด้วยความงุนงง ดวงตาเรียวรีเปิดดูเอกสารด้านในเพียงแวบเดียว สีหน้ามั่นอกมั่นใจเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงในเสี้ยววินาที นั่นไม่ใช่เอกสารธรรมดา... แต่มันคือสัญญาว่าจ้างลับที่เชื่อมโยงกับเบื้องหลังของบริษัทคู่แข่ง และชื่อที่ปรากฏอยู่บนลายเซ็นบรรทัดสุดท้าย... กลับเป็นชื่อของคนใกล้ตัวที่สุดคนหนึ่งในทีมนี้เอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางข้ามผ่านทุกสมการความรู้สึกมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ครับ