ชัยชนะและการสูญเสีย

"ถ้าคุณกด Enter บรรทัดนั้นลงไป ทุกอย่างที่เราสร้างมาจะพังพินาศในพริบตา... รวมถึงตัวคุณด้วย ทิวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของอคินไม่ได้มีความนุ่มนวลเลยสักนิด มันเต็มไปด้วยความกดดันและความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น ทว่า สำหรับคนอย่างทิวาแล้ว คำขู่เหล่านั้นกลับเป็นเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระหน่ำความท้าทายในอกให้ลุกโชน นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังเหยียดยิ้มเยาะ ทิวาหันกลับไปสบตากับร่างสูงที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานของเขาอยู่ ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด ความตึงเครียดในห้องควบคุมหลักเวลานี้หนาแน่นจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ หน้าจอระบบหลักกระพริบเตือนสีแดงฉาน บ่งบอกเวลาถอยหลังที่เหลือเพียงหลักวินาที "พังพินาศเหรอครับ คุณอคิน?" ทิวาย้อนถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากของคนตรงหน้าช่างน่าหมั่นไส้เสียจนอคินอยากจะเอื้อมมือไปคว้าตัวมาดัดนิสัยเสียให้เข็ดหลาบ "สำหรับผม... ถ้าเกมนี้มันไม่มีทางชนะตั้งแต่แรก การพังมันทิ้งแล้วเริ่มใหม่ อาจจะสนุกกว่าการนั่งมองมันค่อยๆ ตายช้าๆ นะครับ" "คุณมันดื้อด้านไม่เปลี่ยน" อคินคำรามในลำคอ ก้าวเท้าประชิดเข้ามาอีกก้าว จนทิวาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ ทว่าดวงตากลมโตกลับไม่มีแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีแต่ประกายความท้าทายที่พร้อมจะชนกับทุกสิ่ง "ผมไม่ได้ดื้อด้าน แต่ผมแค่อ่านโค้ดขาดต่างหาก... เหมือนที่ผมกำลังอ่านใจคุณอยู่ตอนนี้ไงครับ" คำพูดของทิวาทำให้แววตาของอคินไหววับไปชั่วขณะ หัวใจของวิศวกรหนุ่มเพอร์เฟกต์ชันนิสต์กระหน่ำรัวจนน่าหงุดหงิด เขาเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ และเกลียดที่สุดคือการที่หัวใจตัวเองดันไปพ่ายแพ้ให้กับโปรแกรมเมอร์ปากกล้าคนนี้ เดิมพันครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องระบบความปลอดภัยขององค์กรหรือโปรเจกต์มูลค่ามหาศาล แต่มันคือศักดิ์ศรี และ... หัวใจของพวกเขาทั้งคู่ เปรี้ยง! เสียงระบบสำรองตีกลับดังสนั่นหวั่นไหว แรงสั่นสะเทือนทำให้ไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบวับแวมสลับกับความมืด ทิวาเบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าเวลาหมดลงแล้ว ระบบหลักกำลังจะทำการล้างข้อมูลอัตโนมัติ หากเขาไม่ตัดสินใจตอนนี้ ทุกอย่างจะจบลง "ทิวา! ถอยออกมา!" อคินตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าชาร์จ ร่างสูงโถมเข้าใส่ร่างโปร่งแล้วกระชากให้หลุดจากรัศมีหน้าจอ แรงปะทะทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลุดจากเก้าอี้ล้มลงไปกองกับพื้นห้อง ทิวาอยู่ใต้ร่างแกร่งของอคินโดยมีอ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดปกป้องไว้แน่น แรงกระแทกจุกที่แผ่นหลังทำให้ทิวานิหน้าเล็กน้อย แต่ความเจ็บปวดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับสัมผัสจากอุณหภูมิร่างกายที่แนบชิดกันจนแทบหลอมรวมเป็นหนึ่ง กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่เอาแต่ใจและปากแข็งคนนี้ลอยละลิ่วอยู่ปลายจมูก ทิวานิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าใบหน้าของอคินอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปาก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ค่อยๆ เงียบลง ระบบหลักส่งเสียงแจ้งเตือนเป็นจังหวะสุดท้าย... *System Online. Welcome back, Administrator.* ระบบกลับมาทำงานแล้ว... แต่หัวใจของพวกเขากลับเต้นหลุด The loop ไปไกลลิบ อคินยังคงค้ำร่างตัวเองไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง ก้มมองคนใต้ร่างที่ตอนนี้ริมฝีปากเม้มเข้าหากันอย่างคนพยายามหาข้อแก้ตัว แต่ดวงตาสุกใสกลับฉายแววไหวระริกอย่างปิดไม่มิด สายตาที่เคยดุดันและเยือกเย็นของอคินแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้ง หยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าคมคายทำให้เจ้าตัวดูเซ็กซี่จนน่าอันตราย "คุณนี่มัน... หาเรื่องเจ็บตัวเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะ ทิวา" อคินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกอยู่ใกล้จนเกือบจะแตะโดนกลีบปากของคนใต้ร่าง "ถ้าผมไม่เสี่ยง... เราจะได้ใกล้กันขนาดนี้เหรอครับ?" ทิวายังคงไว้ลายความปากเก่ง แม้เสียงจะแผ่วเบaลงกว่าเดิมครึ่งหนึ่งก็ตาม ความดื้อรั้นในแววตานั้นท้าทายให้อคินอยากจะลงโทษให้เข็ด อคินแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปช้าๆ ปลายจมูกโด่งรั้นคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใส สัมผัสอุ่นร้อนที่ปัดผ่านทำให้ทิวาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง มือเรียวที่เคยตั้งท่าจะผลักไส กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตด้านหลังของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว "งั้นผมคงต้องแสดงให้ดูแล้วล่ะครับ ว่าบทลงโทษของคนดื้อ... มันหน้าตาเป็นยังไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอמהชิดริมใบหู ทำเอาซีกหน้าของทิวาร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน ทิวาเม้มปากแน่น เตรียมจะสวนกลับด้วยประโยคแสบๆ ตามสไตล์ แต่ทว่า... แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องควบคุมดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาเต็มตา ขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวและความหวานปนอันตรายที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว "คุณอคินครับ! ระบบสำรอง... เอえ... ขอโทษครับ ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจของทีมงานรุ่นน้องที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ทันระวัง ทำให้สองร่างที่กำลังกอดก่ายกันอยู่บนพื้นต้องรีบดีดตัวแยกออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่ความเรียบเฉยเย็นชาอย่างรวดเร็วราวกับสับสวิตช์ แม้ว่าใบหูทั้งสองข้างจะขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัดก็ตาม ส่วนทิวารีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ เสร้งทำเป็นก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้กลับมาทำงานปกติเต็มรูปแบบแล้ว แต่พวงแก้มแดงก่ำและจังหวะการหายใจที่ยังไม่สม่ำเสมอกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด อคินปรายตาคมกริบมองลูกน้องที่ยืนกุมมือเหงื่อตกอยู่หน้าประตู ก่อนจะหันกลับมามองโปรแกรมเมอร์ตัวแสบที่แอบลอบยิ้มมุมปากอยู่หน้าจอ เกมนี้... ดูท่าทางเขาจะเป็นฝ่ายแพ้ราบคาบเสียแล้วล่ะมั้ง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ผมมาจนถึงตอนนี้นะครับ