เผยความในใจกลางสมรภูมิ

เสียงปรบมือเยาะเย้ยจากกลุ่มบอร์ดบริหารเบื้องหน้าดังระรัวราวกับเสียงตบแปะไล่สุนัขจรจัด ท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ที่บรรยากาศคุกกรุ่นจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมของอคิน ไม่ใช่เพราะความกลัวความพ่ายแพ้ แต่เป็นเพราะเบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของเขาในยามนี้ มีร่างเพรียวบางของทิวายืนพิงขอบโต๊ะกระจกอยู่ โดยมีร่องรอยความเครียดฉายชัดบนดวงตาคู่สวยที่พยายามซ่อนมันไว้ภายใต้มาLมาดมั่น "เกมพลิกแล้วล่ะครับคุณอคิน โค้ดฐานข้อมูลระบบหลักของโปรเจกต์นี้ถูกเทขายให้กับคู่แข่งไปเรียบร้อยแล้ว ในฐานะหัวหน้าทีม คุณจะรับผิดชอบความเสียหายมูลค่าหลายร้อยล้านนี้ยังไงดีครับ" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนผู้ดำรงตำแหน่งรองประธานบริษัทดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะ เขาคือคนที่รอจังหวะนี้มานาน—จังหวะที่จะเขี่ยวิศวกรหนุ่มอนาคตไกลอย่างอคินให้พ้นทางเพื่อฮุบตำแหน่งใหญ่ ทิวากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอก ต้นตอของปัญหาไม่ได้มาจากฝีมือของอคิน แต่มันเป็นเพราะแผนการสกปรกที่พวกมันใช้ดักเล่นงานเขาต่างหาก แต่อคินกลับเลือกที่จะก้าวออกมารับหน้าแทน ยืนขวางกระสุนทุกนัดเอาไว้ด้วยตัวคนเดียว "ผมรับผิดชอบทั้งหมดเองครับ" อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และหนักแน่นราวกับผาหิน ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น แว่นกรอบทองของเขากลับสะท้อนประกายความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล "เดี๋ยวก่อนสครับ!" ทิวาโพล่งขึ้น ตัดหน้าความเงียบงันที่กำลังจะตัดสินชะตากรรม ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ร่างโปร่งก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของอคิน มือเรียวยาวเอื้อมไปควชายเสื้อเชิ้ตสีเข้มของคนตัวสูงกว่าไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบนั้นหนักหน่วงเสียจนอคินต้องชะงัก หันกลับมามองด้วยแววตาตำหนิปนห่วงใยที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ทิวา... ถอยไป" อคินกดเสียงต่ำกระซิบเตือน "ถอยบ้าอะไรเล่าคุณ! นี่มันโปรเจกต์ที่ผมกับคุณช่วยกันทำมาหามรุ่งหามค่ำนะ จะให้คุณมารับบาปคนเดียวได้ยังไง!" ทิวาเถียงกลับเสียงดัง ลืมสิ้นมารยาทในห้องประชุมใหญ่ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจคลอหน่วยในดวงตาคู่สวย แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความดื้อรั้นที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใคร "อยากแสดงความฮีโร่กันนักหรือครับ งั้นก็เชิญเก็บข้าวของออกไปพร้อมกันทั้งคู่นั่นแหละ!" เสียงหัวเราะเยาะดังประสานกันขึ้นอีกครั้ง อคินขบกรามแน่น สันจاوโด่งคมสันขึ้นรูปจนน่ากลัว รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพายุฤดูหนาว มือหนาเอื้อมไปกุมมือของทิวาที่ยังกำชายเสื้อของเขาอยู่ บีบกระชับแน่นเพื่อถ่ายทอดความมั่นคงบางอย่างให้อีกฝ่ายรับรู้ ก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นมาบังร่างของโปรแกรมเมอร์ตัวแสบไว้มิดชิด "จำไว้ให้ดีนะครับ..." อคินกวาดสายตาดุจพญาอินทรีย์มองบอร์ดบริหารทีละคน น้ำเสียงกังวานทุ้มต่ำสะท้อนก้องไปทั่วห้อง "คนที่พวกคุณกำลังเหยียบย่ำอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่แค่ลูกน้องผม... แต่คือคนที่ผมไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลาย" ความเงียบกريفเข้าปกคลุมทันที ประโยคนั้นไม่ใช่แค่การปกป้องในฐานะหัวหน้าทีม แต่มันคือคำประกาศิตที่เจือกลิ่นอายความคลั่งรักดิบเถื่อนอย่างชัดเจนจนทิวาเองยังต้องใจกระตุกวูบ "พูดอะไรของคุณเนี่ย..." ทิวาพึมพำเสียงเบา แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน "เงียบไปเลยครับคุณโปรแกรมเมอร์ ตัวเองหาเรื่องเก่งนัก เดี๋ยวค่อยเคลียร์กันยาว..." อคินเอี้ยวหน้ากลับมาเอ่ยกระซิบข้างใบหูของคนตัวเล็ก น้ำเสียงดุแต่แฝงความสั่นไหวที่รอดพ้นจากการสังเกตไม่ไหว "จำไว้ว่า... ถ้าผมต้องเสียหน้าที่นี่ อย่างน้อยผมก็ได้ปกป้องคนที่ผมรักที่สุด" คำสารภาพรักกลางสมรภูมิเดือดพ่นออกมาดื้อๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาทิวาอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลโค้ดซับซ้อนนับล้านบรรทัดรันต่อไม่ถูกชั่วขณะ หัวใจเต้นโครมครามรุนแรงยิ่งกว่าตอนรู้ว่าระบบล่มเสียอีก ความซึนเดดต์แอร์ของอคินหายไปไหนหมด ทำไมจู่ๆ ถึงยิงหมัดฮุกใส่หัวใจกันตรงๆ แบบนี้เล่า! "วะ... ว่าไงนะคุณ พูดอะไรบ้าๆ ตอนนี้เนี่ยนะ!" ทิวาหน้าแดงก่ำ ลามไปถึงใบหู มือที่เคยจับเสื้อเขาเปลี่ยนเป็นทุบอกแกร่งเบาๆ ด้วยความเขินอายผสมความหมั่นไส้ "ผมไม่ได้พูดเล่นครับ..." อคินหันมาสบตา ประกายในนิตยสารถอดรหัสความรู้สึกทั้งหมดที่เขาเก็บงำไว้ใต้ความเยชามาตลอด นิ้วเรียวยื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างเบามือ สวนทางกับสถานการณ์ตึงเครียดรอบตัวราวกับโลกทั้งใบเหลือแค่เราสองคน ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความหวานปนขมที่ตีรวนอยู่ในอกทำให้ความรู้สึกบางอย่างทะลักล้นออกมา เขารู้ดีว่าอคินไม่ได้พูดพล่อยๆ แววตานั้นจริงจังและพร้อมจะชนกับอุปสรรคทุกอย่างบนโลกใบนี้เพื่อเขา "ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้น..." ทิวายกยิ้มมุมปาก ความแสบสันกลับคืนสู่ดวงตาคู่สวยอีกครั้ง ร่างเพรียวขยับเข้าประชิดแผ่นอกอุ่นจนระยะห่างแทบเป็นศูนย์ กระซิบลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงท้าทายที่ทำเอาหัวใจพระเอกหนุ่มกระตุกวาบ "งั้นก็อย่าเพิ่งรีบตายในสมรภูมินี้นะครับท่านหัวหน้า... เพราะแผนเอาคืนพวกมัน ผมเขียนรอไว้เสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" อคินชะงักกึก ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นทันทีในเสี้ยววินาที รอยยิ้มมุมปากที่หาดูยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ทิวาหันขวับไปมองหน้าพระเอกหนุ่มสลับกับผู้มาใหม่ที่เพิ่งผลักประตูห้องประชุมเข้ามาเสียงดังโครม! ร่างสูงโปรดของประธานกรรมการใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเครือบริษัทก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารลับในมือ สีหน้าของเขาเรียบสนิทจนคาดเดาไม่ออก ทว่าในวินาทีที่สายตาคมกริบนั้นกวาดมองมาที่อคินและทิวา พร้อมกับเอกสารแผ่นสุดท้ายที่ถูกโยนลงบนโต๊ะกลางห้อง... "พอแค่นี้แหละครับเกมตลกของพวกคุณ... เพราะข้อมูลที่พวกคุณกำลังใช้เล่นงานเด็กสองคนนี้ คือของปลอมที่ผมสั่งให้ทำขึ้นเพื่อตบตาหนูตัวนี้นานแล้ว" หัวใจของทิวาและอคินกระหน่ำรัวด้วยความตระหนก เดิมพันครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องงานเสียแล้ว... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเกมรักและเกมแค้นที่กำลังจะเปลี่ยนสถานะทุกอย่างไปตลอดกาล! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักแบบไม่พักของอคินและทิวานะครับ