รุกหนักจัดเต็ม

“ถ้าพี่ธีร์ยังไม่ยอมตอบตกลงไปกินข้าวเย็นด้วยกัน พายจะนั่งจ้องหน้าพี่ตรงนี้จนกว่าห้องสภานักเรียนจะปิดทำการ หรือไม่ก็จนกว่าพี่จะทนสายตาพายไม่ไหวแล้วยอมแพ้ไปเองค่ะ” พายเท้าคางกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของประธานนักเรียน ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของธีร์โดยไม่ยอมหลบ ภายในห้องสภานักเรียนที่ควรจะเงียบสงบกลับมีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่หมุนเอื่อยๆ ตัดกับบรรยากาศที่คุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดของคนสองคน ธีร์วางปากกาในมือลงช้าๆ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาที่เคยเรียบเฉยราวกับแผ่นน้ำแข็งบัดนี้เริ่มมีรอยร้าวของความหวั่นไหวที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา “พาย... พี่มีงานต้องจัดการอีกเยอะ อย่าทำตัวไร้สาระน่า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทว่ามือที่วางอยู่บนตักกลับกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน “งานน่ะมันทำเมื่อไหร่ก็ได้ แต่โอกาสที่จะได้อยู่กับพายสองต่อสองหลังเลิกเรียนน่ะ ถ้าพลาดไปแล้วไม่รู้จะได้คืนไหนนะคะ” พายขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นจนกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จากตัวเธอโชยไปแตะจมูกเขา มินท์ที่ยืนรออยู่หน้าประตูห้องสภานักเรียนแอบยกนิ้วโป้งให้เพื่อนสนิทผ่านบานกระจก พลางส่ายหัวเบาๆ กับความรุกหนักแบบไม่ลืมหูลืมตาของพาย นี่ถ้าเป็นคนอื่นทำแบบนี้ ธีร์คงไล่ตะเพิดออกไปนอกห้องตั้งแต่นาทีแรกแล้ว แต่กับพาย... ดูเหมือนกำแพงน้ำแข็งของเขาจะละลายเร็วกว่าปกติทุกที “เธอไม่เข้าใจหรือไงว่าการที่เธอเข้ามาวุ่นวายแบบนี้ มันทำให้ฉันทำงานลำบาก” ธีร์พูดพลางเบือนหน้าหนี แต่พายมองเห็นใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างชัดเจน “เข้าใจค่ะ เข้าใจว่าพี่เขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนใช่ไหมล่ะ” พายหัวเราะคิกคักพลางยื่นมือไปจิ้มแก้มอีกฝ่ายเบาๆ “อย่ามัวแต่ปากแข็งเลยค่ะเทอมนี้มันใกล้จะจบแล้วนะ พายไม่อยากปล่อยให้เวลาดีๆ แบบนี้หลุดมือไปโดยที่พายยังไม่ได้เป็น 'คนพิเศษ' ของพี่ธีร์จริงๆ สักที” จังหวะหัวใจของธีร์เต้นผิดจังหวะ เขาหันกลับมามองใบหน้าเรียวสวยที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย พายคือตัวป่วนที่ไม่เคยยอมแพ้ ไม่ว่าเขาจะผลักไสหรือทำตัวเย็นชาใส่มากแค่ไหน เธอก็พร้อมจะกลับมาตั้งหลักและรุกเข้าหาเขาใหม่เสมอเหมือนพายุที่ไม่มีวันสงบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าส้นสูงก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ประตูห้องสภานักเรียนถูกผลักเปิดออกอย่างแรง รินเดินเชิดหน้าเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ดวงตาคมเฉี่ยวของเธอกวาดมองพายด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด “ประธานนักเรียนคะ พอดีรินทำสรุปรายงานงบประมาณของชมรมเสร็จแล้วค่ะ... อ้าว พาย มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ? นึกว่าจะมีมารยาทพอที่จะไม่มาวุ่นวายกับเวลาทำงานของคนอื่นเสียอีก” รินเน้นเสียงคำว่า 'มารยาท' จนพายเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย “อ๋อ พอดีพายกำลังทำภารกิจพิชิตใจประธานนักเรียนอยู่น่ะค่ะ รินพอจะทราบไหมคะว่าเขามีเวลาให้คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องอยู่แค่ไม่กี่นาทีหรอกนะ” พายตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทว่าแววตาคมกริบไม่แพ้กัน ธีร์ถอนหายใจยาวพลางขยี้ขมับ “พอได้แล้วทั้งคู่ ริน... วางเอกสารไว้ตรงนั้น แล้วกลับไปได้แล้ว ส่วนพาย... ถ้าเธอไม่หยุดพูดเรื่องไร้สาระ ฉันจะเชิญเธอออกไปเดี๋ยวนี้” คำสั่งที่ฟังดูเย็นชาของธีร์ทำให้รินยิ้มเยาะ แต่สำหรับพาย... เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การไล่จริงๆ เพราะธีร์ไม่ได้มองสบตารินเลยสักนิด สายตาของเขายังคงวนเวียนอยู่แถวๆ ปลายคางของเธอเหมือนคนประหม่า “ถ้าพี่ธีร์ไล่ พายก็จะออกไปค่ะ แต่มีข้อแม้ว่า... เย็นนี้ถ้าพี่ไม่ไปทานข้าวกับพาย พรุ่งนี้พายจะมานั่งเฝ้าตั้งแต่หน้าประตูโรงเรียนยันเลิกเรียนเลย คอยดูนะคะ!” พายคว้ากระเป๋านักเรียนแล้วเดินฉับๆ ออกไปโดยไม่รอคำตอบ เธอทิ้งความตึงเครียดไว้เบื้องหลัง ทว่าในใจกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น นี่คือการเดิมพันครั้งสำคัญ หากวันนี้เธอชนะ... เส้นแบ่งระหว่าง 'คนรู้จัก' กับ 'คนรัก' ก็น่าจะเลือนรางลงเสียที แต่ในจังหวะที่พายเดินพ้นประตูห้องสภานักเรียนไปเพียงไม่กี่ก้าว รินที่ตั้งใจจะเดินตามเธอออกมากลับหยุดกึกเสียดื้อๆ เธอหันกลับไปมองธีร์ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้อง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พายที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากประตูต้องชะงักฝีเท้า “พี่ธีร์คะ... เรื่องที่รินเจอในห้องเก็บของเมื่อวาน ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ว่าพี่แอบเก็บ 'สิ่งนั้น' ไว้เป็นความลับ ก็ควรรู้จักจัดระเบียบหัวใจตัวเองให้ดีนะคะ อย่าให้คนอย่างพายมาทำลายอนาคตที่พี่อุตส่าห์สร้างมาเพียงเพราะแค่ความสนุกของเด็กสาวคนหนึ่งเลยค่ะ” ธีร์ชะงักกึก ปากกาในมือร่วงหล่นลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น พายที่แอบฟังอยู่ถึงกับลมหายใจสะดุดลงทันที สิ่งที่รินพูดหมายความว่ายังไง... และความลับที่ธีร์ซ่อนไว้เกี่ยวกับตัวเธอหรือเรื่องอะไรกันแน่ที่รินกำอยู่ในมือ! เมล่อนโซดาหวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้พายในโค้งสุดท้ายที่เต็มไปด้วยความลับนี้ด้วยนะคะ!