มิตรภาพหรือความรัก?

"ถ้านายยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมแบบนั้น พายจะถือว่านายกำลังพยายามทำตัวเป็นรูปปั้นประดับห้องสภานักเรียนไปจนตายนะธีร์!" เสียงของพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทในห้องสภานักเรียนยามค่ำคืน ร่างบางยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของประธานนักเรียนคนเก่ง มือของเธอถือกล่องข้าวที่ทำเองกับมือแน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีขาว แต่เจ้าของฉายา 'หน้านิ่งแช่แข็ง' กลับทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร สายตาคู่คมกริบนั่นเรียบเฉยเสียจนน่าหงุดหงิด ธีร์ไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ วางปากกาลามี่ในมือลง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายที่ดูจงใจกวนประสาท พายรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากที่เรียบเฉยนั้น อีกฝ่ายกำลังพยายามซ่อนความรู้สึกอะไรบางอย่างไว้ โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์งานเลี้ยงเมื่อวานที่รินเข้ามาเกาะแกะเขาจนพายต้องเปิดโหมด 'ตื้อให้โลกจำ' ขั้นสุดเพื่อกันท่า "ฉันแค่กำลังใช้สมาธิ พาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แผ่วเบาแต่ทว่าหนักแน่น "เธอควรกลับบ้านได้แล้ว ดึกขนาดนี้แล้ว" "กลับบ้านไปนอนฝันถึงนายเนี่ยนะ? ไม่มีทาง!" พายแค่นหัวเราะ พลางเดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนข้างๆ เขา ก่อนจะโน้มตัวลงไปจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ "บอกมาสิ ว่าที่นายทำหน้าบึ้งใส่ฉันตลอดทั้งวันเนี่ย เพราะนายหึง หรือนายแค่รำคาญฉันกันแน่?" ธีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบเหมือนผิวน้ำที่ถูกก้อนหินขว้างลงไป เขาเบนสายตาหนีไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเงาของตัวเองกับหญิงสาวที่เอาแต่รุกไล่หัวใจเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มือหนาข้างหนึ่งเผลอกำแน่นอยู่ใต้โต๊ะ 'มิตรภาพหรือความรัก?' คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขามาตลอดหลายสัปดาห์ ธีร์ถูกสอนให้เป็นเหตุเป็นผล เขาควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้เสมอ แต่ยัยตัวแสบข้างๆ นี้คือตัวแปรเดียวที่ทำให้ระบบความคิดของเขาพังทลายลงอย่างราบคาบ ทุกครั้งที่เห็นพายไปหัวเราะร่ากับเพื่อนผู้ชายคนอื่น ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกที่เขามักจะนิยามว่ามันคือ 'ความรำคาญ' มันกลับขยายตัวขึ้นจนกลายเป็นความหงุดหงิดที่ควบคุมไม่ได้ "ถ้าฉันบอกว่ารำคาญ..." ธีร์เว้นจังหวะ สายตากลับมาจ้องประสานกับนัยน์ตาใสซื่อของพายอีกครั้ง "...เธอจะหยุดพฤติกรรมบ้าๆ นี่ไหม?" พายยิ้มกว้าง ทั้งที่ในใจเจ็บแปลบจนแทบอยากจะถอยหลังออกมา แต่คนอย่าง 'พาย' มีคติประจำใจว่า 'ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก' เธอไม่มีทางยอมแพ้ให้กับการปฏิเสธหน้าตายนี้แน่ "ไม่หยุดค่ะ" เธอตอบเสียงใส "เพราะถ้ามันเป็นความรำคาญ นายคงไล่ฉันออกไปตั้งแต่วันแรกที่ฉันไปนั่งเฝ้านายที่ห้องสมุดแล้ว แต่นี่นายกลับปล่อยให้ฉันนั่งข้างๆ แถมยัง... ขยับที่ให้ฉันด้วยซ้ำ" ธีร์เม้มปากแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เขาไม่รู้จะเถียงอย่างไร เพราะสิ่งที่เธอพูดคือเรื่องจริง มือหนาเอื้อมไปหยิบกล่องข้าวจากมือของพาย วางมันไว้ข้างตัวด้วยท่าทีที่พยายามจะให้ดูนิ่งที่สุด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "เธอมันร้ายกาจเกินไป พาย" "ฉันแค่มั่นใจค่ะ" พายขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา "ธีร์... นายลองถามตัวเองดูดีๆ นะ ว่าถ้าวันหนึ่งฉันหายไปจากชีวิตนายจริงๆ นายจะรู้สึกยังไง?" คำถามนั้นกระแทกใจธีร์อย่างจัง ภาพในหัวฉายย้อนไปถึงวันที่เขาไม่ต้องเจอเธอ วันที่ไม่มีเสียงใสๆ คอยถามว่าทานข้าวหรือยัง วันที่ไม่มีสายตาที่จ้องมองมาที่เขาอย่างชื่นชมเพียงคนเดียว... ความรู้สึกที่ว่านั่นไม่ใช่ความรำคาญ แต่มันคือความกลัว กลัวว่าพื้นที่ว่างข้างกายเขาจะไม่มีเธออยู่ตรงนั้นอีก เขาไม่ทันได้เอ่ยตอบ เพราะเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นตามมาด้วยการเปิดเข้ามาของ 'ริน' ทำให้บรรยากาศที่กำลังตึงเครียดแต่นุ่มนวลนั้นขาดสะบั้นลงทันที รินก้าวเข้ามาด้วยชุดเดรสตัวสวย รอยยิ้มที่ดูเสแสร้งส่งตรงมายังพายก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาอ่อนหวานเมื่อหันไปมองธีร์ "ธีร์คะ พอดีรินทำขนมมาให้ เห็นว่าช่วงนี้สภานักเรียนงานยุ่ง... เอ๊ะ พายก็อยู่ด้วยเหรอ? นึกว่ากลับไปนานแล้วเสียอีก" พายหุบยิ้มทันที เธอหันไปมองธีร์เพื่อดูปฏิกิริยาของเขา แต่ประธานนักเรียนหนุ่มกลับยังคงนิ่งเฉยเหมือนรูปปั้นเช่นเคย ทว่าสิ่งที่ทำให้พายหัวใจแทบหยุดเต้น คือการที่ธีร์จู่ๆ ก็คว้าข้อมือของเธอไว้ แล้วออกแรงดึงให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้ข้างกายเขา "พายมาช่วยงานผม" ธีร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบ แต่กระชับข้อมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับต้องการประกาศอาณาเขต "ส่วนขนมของคุณ... วางไว้ตรงนั้นเถอะครับ ผมคงไม่มีเวลาทานตอนนี้" รินหน้าเจื่อนลงทันที แต่พายกลับรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เธอมองธีร์ที่หันกลับไปสนใจกองเอกสารต่อโดยไม่สนใจรินอีกเลย แต่ทว่า... มือของเขาที่ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือของเธอนั้นกลับร้อนผ่าว รินขบกรามแน่นก่อนจะขอตัวออกไป พายจึงกระซิบถามเสียงเบา "ทำไมต้องจับมือไว้ด้วยล่ะคะ?" ธีร์ไม่ได้หันมามอง แต่เขากลับโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธอจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินไปที่ต้นคอของเธอ พายรู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ "เพราะถ้าปล่อย..." ธีร์กระซิบเสียงต่ำจนคนฟังขนลุกซู่ "...ฉันกลัวว่าเธอจะเดินหนีไปหาคนอื่น จนฉันตามไม่ทันยังไงล่ะ" พายเบิกตากว้าง หันไปมองเสี้ยวหน้าของเขาที่ตอนนี้ดูเหมือนจะมีความประหม่าซ่อนอยู่ลึกๆ ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยอะไร ประตูห้องสภาก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยกรรมการนักเรียนคนหนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "ประธานครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! ที่หน้าตึกหลัก... มีคนกำลังประกาศว่าคุณกับพายแอบคบกัน และตอนนี้เรื่องมันกำลังบานปลายเพราะมีรูปถ่ายของทั้งคู่ถูกแปะเต็มบอร์ดประชาสัมพันธ์ไปหมดเลยครับ!" ธีร์ลุกขึ้นยืนพรวด มือที่จับข้อมือพายอยู่บีบแน่นขึ้นกว่าเดิม เขามองสบตาเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "พาย..." เขากดเสียงต่ำ "เตรียมใจไว้หรือยัง ว่าถ้าเราก้าวออกไปนอกห้องนี้... ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว?" เมล่อนโซดาหวังว่าทุกท่านจะมีความสุขและลุ้นไปกับความรักของพายและธีร์ในตอนนี้นะคะ!