ความหึงที่เก็บไม่อยู่

“ถอยไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะพาย เธอคิดว่าการที่เธอทำตัวเป็นปลิงเกาะติดอยู่กับผู้ชายคนอื่นแบบนี้ มันจะทำให้ฉันหันมามองเธอหรือยังไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นใกล้ใบหูของฉัน พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อถูกแรงดึงมหาศาลจากมือหนากระชากให้หลุดจากวงสนทนาของรุ่นพี่ชมรมดนตรีที่กำลังหัวเราะร่ากับมุกตลกของฉันเมื่อครู่ บรรยากาศรอบข้างที่เคยสนุกสนานพลันเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจ้องมองมาที่คนสองคนคือฉันกับธีร์—ประธานนักเรียนผู้ไร้ความรู้สึกที่ตอนนี้แววตาดูราวกับพายุที่กำลังก่อตัว “นี่ธีร์! ปล่อยนะ นายเป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย!” ฉันสะบัดแขนออกเต็มแรงจนหลุดจากการเกาะกุม ร่างสูงตรงหน้าไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวจนหลังของฉันชนเข้ากับล็อกเกอร์เหล็กเย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายความสะอาดแบบฉบับธีร์ที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ “บ้าเหรอ? หึ...” ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน “ฉันก็แค่คนไร้ความรู้สึกที่เธอชอบพูดถึงไงล่ะ พาย เธอจะไปหัวเราะร่ากับใครหน้าไหนก็ได้ในโรงเรียนนี้ แต่ไม่ใช่กับไอ้รุ่นพี่นั่น” “ทำไมจะไม่ได้?” ฉันเชิดหน้าขึ้น แม้ใจจะสั่นไหวจนแทบคุมไม่อยู่ “ในเมื่อนายยังไม่เคยตอบรับความรู้สึกของฉันเลยสักครั้ง สิทธิ์ของฉันคือการเลือกที่จะไปมีความสุขกับคนอื่น... หรือว่าคุณประธานนักเรียนหวงเหรอคะ?” คำถามที่ยิงออกไปแบบทีเล่นทีจริงกลับทำให้ธีร์นิ่งไปชั่วอึดใจ แววตาของเขาไหววูบไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่เขาชอบสวมใส่เป็นประจำ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาวางทาบกับล็อกเกอร์ข้างหัวฉัน กักขังฉันไว้ในวงแขนของเขาอย่างจงใจ “หวง?” เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากขยับยิ้มเล็กน้อยทว่าดูอันตราย “เธอคิดว่าตัวเองมีค่าพอให้ฉันเสียเวลาไปหวงขนาดนั้นเลยหรือไง ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็แค่อยากรักษาชื่อเสียงของโรงเรียน ไม่ให้เด็กในความดูแลอย่างเธอไปทำตัวเหลวไหลกับคนอื่นจนเสียการเสียงานเท่านั้นแหละ” “งั้นเหรอคะ...” ฉันก้มหน้าลงซ่อนความผิดหวัง “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ถอยไปสิคะ ฉันต้องไปซ้อมงานต่อแล้ว” ฉันพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ธีร์กลับขยับตัวตามมาขวางทางไว้ทันที แรงกดดันรอบข้างเริ่มบีบคั้นขึ้นเรื่อยๆ จนฉันหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะพื้นที่แคบ แต่เพราะสายตาที่เขามองมามันไม่ใช่สายตาของคนที่ไม่รู้สึกอะไร แต่มันเป็นสายตาของนักล่าที่กำลังรอจังหวะตะปบเหยื่อ “พาย ฟังนะ...” ธีร์ลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “เลิกทำตัวไร้เดียงสาเสียที รินน่ะจ้องจะเล่นงานเธออยู่ และฉันก็ไม่อยากให้เธอกลายเป็นตัวตลกในมือใคร... โดยเฉพาะไอ้ผู้ชายคนนั้นที่มันหวังผลประโยชน์จากความซื่อของเธอ” “นายไม่ได้เป็นห่วงฉันหรอกธีร์ นายแค่กลัวว่าถ้าฉันหลุดมือไป นายจะไม่มีคนคอยรับอารมณ์หรือคอยตามตื้อให้ชีวิตที่น่าเบื่อของนายมันมีสีสันขึ้นมาบ้างต่างหาก” ฉันพูดออกไปตรงๆ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ธีร์ชะงักไป คำพูดของฉันเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงทะลุหน้ากากของเขาได้สำเร็จ เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มของฉันจนฉันแทบจะละลาย “ถ้าฉันบอกว่ามากกว่านั้นล่ะ...” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “ถ้าฉันบอกว่าที่ฉันต้องทำเป็นเย็นชาใส่เธอ ก็เพราะว่าทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้คนอื่น... ฉันแทบอยากจะลากตัวเธอออกมาจากตรงนั้นให้พ้นจากสายตาใครต่อใครให้หมด” หัวใจของฉันเหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ นี่มันคำสารภาพรักในรูปแบบของคนปากแข็งที่ฉันรอคอยมานานใช่ไหม? ทว่าก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงฝีเท้าส้นสูงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหัวมุมทางเดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่ฟังดูแล้วเย็นเยียบถึงกระดูกสันหลัง “แหม... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าหรือเปล่านะคะ คุณประธานนักเรียน?” รินปรากฏตัวขึ้นในชุดเครื่องแบบที่เนี้ยบกริบ เธอหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาส่ายไปมาเบาๆ แสงแฟลชที่วับขึ้นเมื่อครู่ทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ ธีร์รีบผละออกจากตัวฉันทันที สีหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยดั่งหินผาอีกครั้ง แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยโทสะที่ยากจะปิดมิด “เธอทำอะไรลงไป ริน” ธีร์ถามเสียงเย็น รินยิ้มหวานก่อนจะกดส่งข้อความบางอย่างในโทรศัพท์ “ก็แค่ส่งสิ่งที่ควรจะให้คนทั้งโรงเรียนได้เห็นน่ะสิคะ... รูปที่ 'คุณประธานนักเรียนผู้สูงส่ง' กำลังต้อนสาวน้อยต้อยต่ำเข้ามุมในที่ลับตาคน จะว่าไป... ถ้าหัวหน้าฝ่ายปกครองเห็นรูปนี้ พายจะเป็นยังไงบ้างนะ?” ฉันหน้าซีดเผือด ธีร์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วทางเดิน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรักที่ซับซ้อน แต่มันกลายเป็นเกมเดิมพันที่อาจทำลายทุกอย่างที่ฉันพยายามสร้างมาตลอด 44 ตอน... และก่อนที่ธีร์จะทันได้คว้าโทรศัพท์จากมือริน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของนักเรียนทุกคนในบริเวณนั้นก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงระเบิดเวลา! เมล่อนโซดาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงโค้งสุดท้ายและเป็นกำลังใจให้พายมาโดยตลอดนะคะ!