วันหยุดที่ไม่หยุดใจ

“ถ้าธีร์คิดว่าการทาสีผนังโรงเรียนจะทำให้ฉันถอดใจล่ะก็... บอกเลยว่าธีร์คิดผิดมหันต์ค่ะ!” ฉันประกาศก้องพลางสะบัดแปรงทาสีในมือจนละอองสีขาวกระจายไปเกาะที่แก้มของคนตัวสูงข้างๆ แทนที่จะโกรธ ธีร์กลับหยุดชะงัก เขาสวมชุดช่างสีตัวโคร่งที่ดูยังไงก็ยังดูดีเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันมามองฉันด้วยสายตาที่เย็นชาจนติดลบ “พาย... นี่มันงานอาสา ไม่ใช่ค่ายกิจกรรมกระชับมิตร ถ้าจะเล่นสนุก รบกวนไปเล่นที่อื่นครับ” ธีร์เน้นเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องมองหยดสีที่แก้มฉันอย่างไม่วางตา ก่อนจะคว้าทิชชู่เปียกขึ้นมาแล้วเช็ดมันออกให้เบามือ แววตาของเขาที่แฝงความหงุดหงิดจางๆ ในตอนแรก กลับเปลี่ยนเป็นความวูบไหวที่ปิดไม่มิด “อุ๊ย! เช็ดเองก็ได้ค่ะ” ฉันแสร้งถอยห่าง แต่หัวใจกลับเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก การได้มาอยู่กับธีร์ท่ามกลางบรรยากาศโรงเรียนในวันหยุดที่มีเพียงเสียงนกร้องกับกลิ่นสีทาบ้านจางๆ แบบนี้ มันช่างโรแมนติกมากกว่าที่คิดไว้เยอะเลย “เงียบแล้วทำงานไป” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะหันไปทาสีผนังต่อด้วยท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบจนน่าหมั่นไส้ งานอาสาพัฒนาโรงเรียนในครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน แต่รุ่นพี่และเพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็มาด้วย ที่สำคัญ... ยัยริน ตัวแม่ของคณะกรรมการนักเรียนก็มาด้วย และเธอกำลังยืนส่งยิ้มหวานหยดพร้อมน้ำเย็นเจี๊ยบไปให้ธีร์อยู่ไม่ห่าง “ธีร์เหนื่อยไหมคะ? รินเตรียมน้ำมาให้” รินเอ่ยเสียงหวานเกินเหตุพลางจงใจเบียดไหล่เข้าหาธีร์จนแทบชิด ฉันกัดฟันกรอด ความรู้สึกขัดใจพุ่งพล่านจนต้องวางแปรงสีลง แล้วเดินตรงเข้าไปแทรกกลางทันที “โอ๊ะ! ขอโทษทีนะริน พอดีพายสะดุดเท้าตัวเองน่ะค่ะ แต่แหม... บริการดีจังเลยนะจ๊ะ อาสาสมัครหรือนางพยาบาลส่วนตัวเอ่ย?” รินหน้าเปลี่ยนสีทันควัน แต่ธีร์กลับถอนหายใจยาว “พาย อย่าไร้สาระ” “พายไม่ได้ไร้สาระนะคะ พายกำลังทำหน้าที่ 'ผู้ช่วยอาสา' ที่ดีไง” ฉันยิ้มหวานสู้กลับ ก่อนจะคว้าขวดน้ำจากมือรินมาเปิดเองแล้วยื่นให้ธีร์ “ธีร์คะ น้ำค่ะ ไม่ต้องรับของคนอื่นหรอก เดี๋ยวจะ 'หวาน' เกินไปจนเบาหวานขึ้นตาเอาได้นะ” ธีร์ชะงัก เขามองขวดน้ำในมือฉัน สลับกับใบหน้าบึ้งตึงของริน ก่อนจะตัดสินใจรับน้ำจากมือฉันไปดื่มเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ ท่ามกลางสายตาอิจฉาของรินที่แทบจะกรีดร้องออกมาเป็นตัวอักษร ตลอดทั้งวัน ฉันใช้กลยุทธ์ 'ตื้อบวกตบ' (ตบมุขนะ ไม่ใช่ตบคน!) ทั้งคอยหยิบอุปกรณ์ ทั้งคอยชวนคุยเรื่องสัพเพเหระจนธีร์แทบจะคุมอารมณ์นิ่งๆ ของเขาไว้ไม่อยู่ บางครั้งฉันก็แอบเห็นมุมปากของเขาที่กระตุกยิ้มนิดๆ เมื่อฉันทำเรื่องเปิ่นๆ แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพหลอน จนกระทั่งถึงช่วงเย็น ตอนที่เรากำลังจะเก็บอุปกรณ์ในห้องเก็บของที่ค่อนข้างแคบและมืดสลัว “ธีร์ช่วยถือบันไดหน่อยค่ะ มันหนัก...” ฉันพยายามยกบันไดพับ แต่จังหวะที่หมุนตัว บันไดกลับไปเกี่ยวเข้ากับกล่องอุปกรณ์ช่างขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนชั้นสูงจนมันสั่นคลอน “ระวัง!” ธีร์พุ่งเข้ามาคว้าตัวฉันไว้ได้ทันท่วงที แต่แรงกระแทกทำให้กล่องเหล็กนั่นร่วงลงมา และประตูห้องเก็บของก็กระแทกปิดลงด้วยแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ข้างนอก... เราสองคนติดอยู่ในความมืดสนิท กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของธีร์ผสมกับกลิ่นสีทาบ้านอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนฉันรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจของฉันเต้นรัวจนเกรงว่าเขาจะได้ยิน ธีร์ยังคงโอบเอวฉันไว้แน่น ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่ที่ข้างแก้มของฉันจนขนลุกซู่ “พาย...” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่ความเย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่ฉันไม่เคยได้รับ “ทำไมต้องตามมา... ทำไมต้องทำให้ฉันเสียสมาธิขนาดนี้” “เพราะพายชอบธีร์ไงคะ... ชอบจนลืมไปแล้วว่าต้องอายยังไง” ฉันรวบรวมความกล้าตอบกลับไปในความมืด พร้อมกับขยับตัวเข้าหาเขา “หรือว่าที่ธีร์หงุดหงิด เพราะธีร์ก็เริ่มจะ... หวั่นไหวกับความตื้อของพายแล้วเหมือนกัน?” ธีร์ไม่ตอบ เขากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนฉันแนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขา ความเงียบงันในห้องสลัวถูกคั่นด้วยเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น แสงไฟจากมือถือของใครบางคนที่ส่องผ่านช่องว่างใต้ประตูห้องเก็บของก็ปรากฏขึ้น “ธีร์คะ! พาย! อยู่ข้างในกันหรือเปล่า?” เสียงของรินดังเข้ามา พร้อมกับเสียงลูกบิดประตูที่ถูกหมุนจากด้านนอก แต่สิ่งที่ทำให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นไม่ใช่การถูกจับได้หรอกนะ... เพราะธีร์ก้มลงมากระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเข่าแทบอ่อน “อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้คนข้างนอกรู้ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่ในนี้” เขาลดมือที่โอบเอวลงมาวางทาบที่มือของฉัน แล้วบีบมันแน่นเหมือนต้องการสื่อความหมายบางอย่างที่มากกว่าแค่คำว่าเพื่อนร่วมโรงเรียน... นี่มันเริ่มจะเกินขอบเขตของปฏิบัติการตื้อพิชิตใจไปไกลแล้วนะคะ! เมล่อนโซดาขอขอบพระคุณรี้ดที่รักทุกท่านที่ตามมาลุ้นความรักของพายในตอนนี้กันนะคะ!