ความเงียบที่น่าอึดอัด

“ถอยออกไปค่ะธีร์... ก่อนที่รินเขาจะจัดการชีวิตนายจนพังไม่เป็นท่า เพราะความดื้อของฉัน” เสียงของพายสั่นพร่าขณะพยายามดึงข้อมือของตัวเองออกจากอุ้งมือหนาที่เกาะกุมไว้แน่น ความเย็นเยียบจากกล้องวงจรปิดที่มุมห้องดูเหมือนจะแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึกของเธอ มันไม่ใช่แค่เครื่องมือบันทึกภาพ แต่มันคือพยานหลักฐานของ ‘ความผิดพลาด’ ที่เธอกำลังก่อขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ธีร์ไม่ตอบในทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามไร้ลมบัดนี้กลับตึงเครียดจนเห็นสันกรามชัดเจน เขามองสบตาเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำพูดตัดเยื่อใยที่ออกมาจากปากคนตรงหน้า “เธอคิดว่าฉันเป็นใคร?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบที่น่าอึดอัด “เธอคิดว่าสิ่งที่ฉันสร้างมาตลอดชีวิต มันพังง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ... เพียงเพราะความเอาแต่ใจของยัยดาวโรงเรียนจอมปลอมนั่น?” “มันไม่ใช่แค่ริน! แต่มันคืออนาคตของนาย!” พายกระชากมือออกสำเร็จ เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนแผ่นหลังปะทะกับผนังเย็นเฉียบ “นายเป็นประธานนักเรียน เป็นความภาคภูมิใจของโรงเรียนนี้ แต่ฉัน... ฉันเป็นแค่ยัยตัวแสบที่วิ่งตามนายไม่หยุดหย่อน นายรู้ไหมว่าคนอื่นเขานินทาเรื่องนายยังไงบ้างตอนที่เดินอยู่กับฉัน? พวกเขามองนายเหมือนคนเสียสติที่มาลดตัวคบกับคนอย่างฉัน!” ธีร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในทันที ระยะห่างที่เหลือเพียงลมกั้นทำให้พายต้องแหงนหน้ามองเขา ความกดดันที่เขาส่งผ่านมามันหนักอึ้งพอๆ กับหัวใจของเธอที่กำลังแตกสลาย พายตัดสินใจแล้ว... ต่อให้เธอจะตื้อมาได้ไกลแค่ไหน แต่ถ้าการตื้อนั้นกลายเป็นหอกที่ทิ่มแทงหัวใจของคนที่เธอรัก เธอก็พร้อมจะถอยกลับไปจุดเริ่มต้น “พาย... มองตาฉัน” ธีร์สั่ง น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความดุดันเหมือนที่เคย แต่กลับมีความอ้อนวอนซ่อนอยู่ลึกๆ “ถอยห่างเหรอ? คิดว่าการเดินจากไปตอนนี้จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นจริงๆ หรือไง? เธอหนีรอดจากรินได้วันนี้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ? เธอจะทิ้งฉันให้เจอกับความเงียบแบบนี้ไปตลอดงั้นเหรอ?” “เงียบแบบนี้แหละดีแล้วค่ะ” พายแค่นยิ้มทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย “เพราะถ้าเรายังดันทุรังกันต่อไป ความเงียบนี้จะยิ่งน่าอึดอัดกว่าเดิมเมื่อนายไม่มีที่ยืนในสังคม... ฉันไม่อยากเป็นเหตุผลที่ทำให้นายสูญเสียทุกอย่าง” ธีร์นิ่งไป เขายกมือขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่กลับชะงักค้างไว้กลางอากาศ ความขัดแย้งในใจเขาฉายชัดผ่านสายตา มือที่สั่นเทานั้นสะท้อนถึงความหึงหวงที่เขาสะสมไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชามาตลอดนับตั้งแต่เห็นพายไปคลุกคลีกับคนอื่นเพื่อสืบเรื่องกล้องวงจรปิด “ความเงียบเหรอ?” ธีร์ย้อนถามพลางก้มลงกระซิบชิดใบหู “เธอคิดว่าการจากลาแบบนี้มันจะเงียบสงบอย่างที่เธอต้องการจริงๆ งั้นสินะ... แต่เธอคงลืมไปว่า ในตอนที่ฉันอยู่กับเธอ แม้เราไม่พูดอะไรเลย โลกของฉันก็ยังวุ่นวายใจเพราะความรักที่เธอพยายามยัดเยียดให้มาตลอด” “ธีร์... อย่าทำแบบนี้” “ฉันจะทำ” ธีร์ประกาศกร้าว ก่อนจะเบี่ยงสายตาไปมองกล้องวงจรปิดตัวปัญหานั่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย “ในเมื่อเธอคิดว่าความเงียบคือคำตอบ งั้นเรามาลองดูกันว่าถ้าฉันทำให้ความเงียบนี้กลายเป็นพยานรักของเราจริงๆ... รินจะกล้าทำอะไรได้บ้าง” เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่การรั้งไว้ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ หากเป็นการดึงให้พายเดินตามเขาออกจากห้องปฏิบัติการนักเรียนที่เงียบเหงาแห่งนี้ พายพยายามขัดขืนแต่กลับพบว่าแรงของเขามันมหาศาลเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้ “นายจะพาฉันไปไหน?” ธีร์ไม่ตอบ เขาพาเธอเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่มืดมิดของตึกวิชาการ จนกระทั่งถึงหน้าห้องประกาศเสียงส่วนกลาง ธีร์ผลักประตูเข้าไปโดยไม่ลังเล เขาคว้าไมโครโฟนขึ้นมาแล้วกดปุ่มเชื่อมต่อไปยังลำโพงทุกตัวทั่วทั้งโรงเรียน “ธีร์! นายจะทำอะไร!” พายหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนเขาไว้ “ถ้านายประกาศอะไรบ้าๆ ออกไป นายจะไม่มีวันกลับไปเป็นประธานนักเรียนที่แสนดีของทุกคนได้อีกแล้วนะ!” ธีร์หยุดมือที่กำลังจะเปิดสวิตช์ เขาหันกลับมามองพาย แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความหึงหวงเป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัว “เป็นประธานนักเรียนที่แสนดีแล้วได้อะไร? ในเมื่อฉันปกป้องคนสำคัญของฉันไม่ได้... พาย ถ้าฉันต้องเลือกระหว่างตำแหน่งงานกับหัวใจ ฉันเลือกเธอตั้งแต่วันแรกที่เธอกระโดดเกาะแขนฉันหน้าห้องสมุดแล้ว” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องประกาศ เสียงเคาะประตูที่รัวและดุดันพร้อมกับเสียงของรินที่ตะโกนเข้ามาว่า “ธีร์! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่านายอยู่ในนั้นกับยัยนั่น... เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะเอาหลักฐานทั้งหมดส่งให้อาจารย์ฝ่ายปกครอง!” ธีร์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความเย็นชา แต่เป็นความบ้าคลั่งที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน เขาขยับไมโครโฟนเข้ามาใกล้ปาก แล้วกระซิบกับเธอว่า “เตรียมตัวให้พร้อมนะพาย... คืนนี้เราคงไม่ได้จบกันที่ความเงียบอย่างที่เธอหวังแล้วล่ะ” เขากดสวิตช์ส่งสัญญาณเสียงไปทั่วโรงเรียน ในขณะที่ประตูห้องประกาศถูกพังเข้ามาจากคนด้านนอก พร้อมกับร่างของรินที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงนั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เมล่อนโซดามาถึงตอนนี้นะคะ!