รินยอมแพ้

“หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ รินยังคิดจะปฏิเสธอีกเหรอคะ?” เสียงของพายสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ ในมือของเธอคือแท็บเล็ตที่ฉายภาพหลักฐานการแอบอ้างชื่อธีร์ไปส่งอีเมลตัดสิทธิ์การประกวดของคู่แข่งคนอื่น รวมถึงข้อความที่รินส่งถึง ‘ใครบางคน’ เพื่อวางแผนทำลายชื่อเสียงของเธอ บรรยากาศในห้องสภานักเรียนเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ธีร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง ร่างสูงใหญ่พิงพนักผิงนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องรินด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นทำเอาทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ รินยืนตัวสั่น ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงดูซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือด เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง “ใช่... ฉันทำเอง แล้วไงล่ะ?” รินเงยหน้าขึ้น จ้องมองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา “เธอคิดว่าเธอเป็นใครพาย? เป็นแค่เด็กใหม่ที่ไม่มีอะไรดีนอกจากความหน้าด้านที่คอยตื้อธีร์ไปวันๆ เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างธีร์จะมองเห็นค่าคนอย่างเธอไปตลอดกาล?” พายเม้มริมฝีปาก เธอไม่ได้โกรธจนสติแตก แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับจากการถูกหักหลังโดยคนที่คิดว่าเป็นพี่สาวที่แสนดี มันจุกจนพูดไม่ออก “ริน... เราไม่เคยทำอะไรให้รินเลยนะ” พายเอ่ยเสียงแผ่ว “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้” “เพราะรินอยู่กับธีร์มาก่อน!” รินตวาดเสียงดัง “รินทำทุกอย่างเพื่อเขา จัดการทุกอย่างเพื่อเขา แต่เขาก็ยังทำเหมือนรินเป็นแค่หุ่นยนต์ตัวหนึ่ง จนกระทั่งเธอเข้ามา... เธอทำลายทุกอย่างที่รินสร้างมากับมือ!” ธีร์ที่เงียบมานานขยับตัวเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาขวางระหว่างพายกับริน แรงดึงดูดรอบตัวเขาเปลี่ยนไปทันที มันไม่ใช่ความเย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นไอความร้อนของความโกรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่มาแตะต้องคนของเขา “พอได้แล้ว ริน” เสียงของธีร์ทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันมีอำนาจกดขี่จนรินต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว “เธอไม่ได้ทำเพื่อฉัน เธอทำเพื่อความต้องการของตัวเอง และตอนนี้... สิ่งที่เธอต้องทำ คือขอโทษพาย” รินเบิกตากว้าง “ธีร์! จะให้รินขอโทษยัยนี่เนี่ยนะ?” “ไม่ใช่แค่ขอโทษ” ธีร์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนรินจนมุมติดผนังห้อง “เธอต้องลาออกจากตำแหน่งคณะกรรมการนักเรียน และยอมรับความผิดทั้งหมดต่อหน้าบอร์ดบริหาร ไม่อย่างนั้น... คลิปเสียงที่ฉันถืออยู่ในมือตอนนี้ จะถูกส่งต่อไปยังผู้อำนวยการภายในห้านาที” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน รินมองหน้าธีร์สลับกับพาย ความหยิ่งผยองที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความพ่ายแพ้ที่กัดกินหัวใจ เธอหันมามองพายด้วยแววตาที่พ่ายแพ้อย่างราบคาบ “ขอโทษนะ...” รินพึมพำ เสียงนั้นสั่นพร่า “ฉันผิดเอง... ที่ทำลายโอกาสของเธอ... ยอมรับแล้วว่าฉันแพ้” พายยืนนิ่งมองรินที่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก มันไม่ใช่ความสะใจ แต่มันคือความรู้สึกว่างเปล่าที่พายเพิ่งค้นพบว่า 'การตื้อ' ของเธออาจจะดูสวยหรู แต่มันก็นำพาความแตกแยกมาให้คนรอบข้างไม่น้อย ทว่า... ในจังหวะที่พายกำลังจะหันไปหาธีร์เพื่อจบเรื่องราวนี้ ข้อความปริศนาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่เธอไม่เคยรู้จัก *‘อย่าเพิ่งดีใจไปที่กำจัดรินได้... เพราะคนที่ส่งรูปและข้อมูลทั้งหมดให้เธอในวันนี้ คือคนเดียวกับที่คอยบงการรินอยู่เบื้องหลัง และเขากำลังดูพวกเธออยู่... ผ่านกล้องวงจรปิดในห้องนี้ไงล่ะ’* พายตัวชาวาบ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองมุมห้องที่กล้องวงจรปิดกำลังกะพริบไฟสีแดงอย่างเงียบเชียบ เธอไม่ได้เป็นผู้ชนะ... แต่เธอกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ใหญ่กว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างพายและคอยเป็นกำลังใจให้เมล่อนโซดานะคะ!