การเผชิญหน้ากลางสนาม

“อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยพาย เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างธีร์จะมองผู้หญิงที่เอาแต่ตามตื้อน่ารำคาญแบบเธอ? ถ้าไม่นับเรื่องที่เธอคอยสร้างความวุ่นวายให้เขา ก็คงไม่มีอะไรที่น่าจดจำหรอกนะ” เสียงแหลมสูงของรินดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงอื้ออึงของเหล่านักเรียนที่จับกลุ่มอยู่รอบสนามฟุตบอล ดวงตาคู่คมของดาวโรงเรียนจ้องมองพายด้วยความสมเพช มือเรียวสวยกอดอกแน่นในขณะที่รอบข้างเริ่มเงียบกริบ เมื่อประเด็นร้อนแรงกลางสนามกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในโรงเรียน พายยืนตัวตรง แววตาที่มักจะซุกซนและเป็นประกายยามนี้กลับนิ่งสงบ เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยการกรีดร้องเหมือนละครน้ำเน่า แต่เลือกที่จะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ถ้ามันน่ารำคาญขนาดนั้น แล้วทำไมคุณรินถึงต้องเสียเวลามาตั้งป้อมขัดขวางฉันทุกฝีก้าวล่ะคะ? หรือว่า... ที่จริงแล้วคนที่ไม่มีอะไรน่าจดจำน่ะ คือใครกันแน่” “แก!” รินหน้าแดงก่ำ มือที่กอดอกอยู่เผลอขยับจะเงื้อขึ้นด้วยความโกรธจัด “เกิดอะไรขึ้นที่นี่” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหวแทรกเข้ามาในวงสนทนา บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุกลับเยือกเย็นลงทันตาเห็นเมื่อร่างสูงของธีร์ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายพาย เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตนักเรียนที่รีดจนเรียบกริบไร้รอยยับ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องมองไปที่รินเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบนมามองใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของพาย “พาย ทำไมยังไม่ไปที่ห้องชมรม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ได้ แต่คนใกล้ชิดอย่างพายรู้ดีว่านั่นคือสัญญาณของการ ‘หึงจนควันออกหู’ “รินแค่กำลังเตือนสติยัยนี่อยู่ค่ะธีร์ ว่าพฤติกรรมแบบนี้มันทำให้ชื่อเสียงโรงเรียนเสียหาย... ธีร์ก็รู้ใช่ไหมคะว่าใครๆ ก็มองว่ายัยนี่เป็นตัวตลก” รินรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนหวานทันทีที่ประธานนักเรียนปรากฏตัว ธีร์ไม่ตอบในทันที เขาขยับตัวเข้ามาใกล้พายมากขึ้นจนไหล่ของเขาเกือบจะแตะไหล่เธอ มือหนาที่ดูเหมือนจะนิ่งเฉยในทุกสถานการณ์ กลับยกขึ้นจัดปกคอเสื้อของพายที่เบี้ยวเล็กน้อยอย่างเบามือ ท่ามกลางสายตาอึ้งกิมกี่ของนักเรียนนับร้อย “ตัวตลกงั้นเหรอ?” ธีร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลัง “คนที่ขยันพยายามเพื่อเป้าหมายของตัวเอง กับคนที่เอาแต่วิจารณ์ชีวิตคนอื่นไปวันๆ... ในสายตาของฉัน ใครกันแน่ที่น่าตลก” “ธีร์... นี่คุณพูดแบบนี้กับรินเหรอคะ?” รินหน้าเสีย เสียงสั่นเครือ “ฉันไม่ได้พูดกับรินคนเดียว ฉันพูดให้ทุกคนได้ยิน” ธีร์กวาดสายตามองไปรอบสนามด้วยแววตาดุดัน “ใครที่คิดว่าพายสร้างความเดือดร้อนให้ฉัน ขอบอกไว้ตรงนี้ว่านั่นคือความเข้าใจผิด... เพราะทุกอย่างที่พายทำ คือสิ่งที่ฉัน ‘อนุญาต’ และถ้าใครยังคิดจะเอาเรื่องของเธอไปพูดเสียๆ หายๆ อีก ก็อย่าหาว่าประธานนักเรียนคนนี้ไม่รักษาน้ำใจกัน” คำประกาศิตนั้นดังก้องไปทั่วบริเวณ รินกำหมัดแน่นจนสั่นด้วยความอับอาย ก่อนจะสะบัดหน้าหนีเดินออกไปจากสนามท่ามกลางเสียงซุบซิบที่เปลี่ยนทิศทางทันที พายยืนนิ่ง อึ้งไปครู่หนึ่งกับคำพูดที่ชัดเจนเกินความคาดหมาย เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ยังคงรักษาใบหน้าไร้อารมณ์เอาไว้ได้ราวกับรูปปั้น “ที่พูดไปเมื่อกี้... หมายความว่ายังไงคะ?” ธีร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาหันมาสบตาเธอ แววตาคู่นั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนที่เคยเป็น แต่มันมีความไหววูบที่ปิดไม่มิด “ก็หมายความว่าฉันรำคาญเวลาเห็นคนอื่นมารังแกเธอ... มันทำให้ฉันไม่มีสมาธิทำงาน” “แค่นั้นเองเหรอคะ?” พายแกล้งแหย่ทั้งที่หัวใจเต้นรัว “เพราะไม่มีสมาธิทำงานเหรอ ถึงต้องมาปกป้องน่ะ?” ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง เขายื่นมือมาขยี้ผมเธอเบาๆ อย่างลืมตัวก่อนจะรีบชักมือกลับแล้วหันหลังเดินหนี “ไปเข้าเรียนได้แล้ว ถ้ายังไม่อยากโดนทำโทษข้อหาโดดเรียนกลางคัน” พายยืนมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งสารภาพ (แบบอ้อมโลก) ว่าหวงเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง เธอรู้อยู่เต็มอกว่าธีร์น่ะเก่งเรื่องเก็บอาการ แต่คำพูดเมื่อครู่มันก็ชัดเจนพอที่จะทำให้เธอมีกำลังใจตื้อต่อไปได้อีกนาน ทว่าความสุขยังไม่ทันจางหายไป เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเธอก็ดังขึ้น พายหยิบขึ้นมาดูแล้วชะงักไป ข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งมาพร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปของธีร์ที่กำลังก้มลงคุยกับหญิงสาวอีกคนในมุมมืดของดาดฟ้าตึกเก่าเมื่อคืนนี้... และหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่เธอ หัวใจของพายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อข้อความถัดมาปรากฏบนหน้าจอ: *‘อย่าเพิ่งหลงดีใจไป คนที่ธีร์เก็บไว้ในที่ลับตา... มีมากกว่าที่เธอเห็นนะแม่สาวน้อย’* เมล่อนโซดาหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังไม่ทิ้งกันไปไหน เพราะบทหน้าความลับที่ซ่อนอยู่กำลังจะถูกเปิดเผยแล้วนะคะ!