Climax: ความจริงที่เปิดเผย

เสียงปิดประตูรถหรูดังปัง สะท้อนก้องไปทั่วลานจอดรถที่เงียบสงัดราวกับเสียงฆ้อนทุบลงบนความรู้สึกของพาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต เขากำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แขนเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอกโดยอัตโนมัติเพื่อสร้างเกราะกำบัง แม้ขาเจ้ากรรมจะสั่นระริกจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นก็ตามที "ถอยไปนะคะ!" พายเอ่ยเสียงแข็ง แม้ข้างในจะหวาดหวั่นจนแทบสิ้นสติ "คุณไม่มีสิทธิมาสั่งให้ฉันทำอะไรทั้งนั้น!" ชายวัยกลางคนหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุบทำลายความมั่นใจของพายจนยับเยิน เขาคือคุณอาแท้ๆ ของเธอ ผู้ชายที่ร่วมมือกับแม่เลี้ยงในการฮุบมรดกและโยนความผิดเรื่องการยักยอกเงินบริษัทให้เธอกลายเป็นแพะรับบาปในสังคม ดวงตาคมกริบที่ถอดแบบมาจากเธอกวาดมองสภาพชุดนักเรียนยับเยินและใบหน้าซีดเผือดด้วยความสมเพชเวทนา "ความวุ่นวายที่เธอสร้างขึ้น ทั้งคลิปฉาวในบอร์ดโรงเรียน ทั้งเรื่องที่เธอไปเที่ยวไต่ต้าวยุ่งเกี่ยวกับตระกูลใหญ่โต... มันทำให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเราป่นปี้หมดแล้วนะเด็กน้อย" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น "กลับบ้านกับอาซะดีๆ ไปเซ็นชื่อในเอกสารมอบอำนาจซะ แล้วอาจะเมตตาปล่อยให้เธอมีที่ซุกหัวนอนไปจนวันตาย" พายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บแปลบช่วยดึงเธอให้ตื่นจากความกลัว เธอยืดอกขึ้นสู้ แม้ส่วนสูงจะต่างกันลิบลับ ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว "ความจริงก็คือพวกคุณโกงเงินบริษัทต่างหากล่ะคะ! และหลักฐานทั้งหมด... ฉันไม่ได้ทำหายอย่างที่พวกคุณคิดหรอก!" รอยยิ้มบนใบหน้าของชายวัยกลางคนแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเยาะหยัน "หลักฐานงั้นหรือ? แฟลชไดรฟ์อันนั้นน่ะเหรอ... คิดว่าเด็กกะโหลกะกะ1อย่างเธอจะเก็บมันไว้ที่ไหนพ้นเงื้อมมือของอาได้ล่ะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความสิ้นหวัง พายเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความจริงที่ว่าเธอพลาดท่าทำแฟลชไดรฟ์กู้ชื่อเสียงหล่นหายไปเมื่อวานกำลังย้อนกลับมาบีบคอเธอจนหายใจไม่ออก ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจ ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะยอมจำนนต่อโชคชะตา แสงไฟหน้ารถยนต์คันหนึ่งก็สาดส่องเข้ามาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงเบรกกะทันหันจนยางรถบดถนนส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง เอี๊ยด! รถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทจอดขวางระหว่างพายกับชายวัยกลางคนไว้อย่างหมิ่นเหม่ ประตูฝั่งคนขับถูกผลักเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน แต่บัดนี้กลับดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามรากับพญาอินทรี ก้าวลงมา ธีร์... ประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้อารมณ์เหมือนเช่นเคย แต่ดวงตาคู่นคมกริบกลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่ยากจะหาใครเทียบ รังสีความเย็นชาและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นพายุที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจ "แกเป็นใคร? เด็กเหลือขอ อย่ามาสอดเรื่องของผู้ใหญ่..." เพี๊ยะ! ไม่ใช่เสียงตบหน้า แต่เป็นเสียงกระชากคอเสื้อสูทราคาแพงอย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็น ธีร์เคลื่อนตัวเร็วกว่าที่ใครจะคาดคิด ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวชายวัยกลางคนในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่พายเคยเห็นมา มันไม่ใช่แววตาของเด็กนักเรียน มัธยมปลายทั่วไป แต่มันคือแววตาของนักล่าที่เหยื่อบังเอิญก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตต้องห้าม "คุณต่างหาก... ที่ไม่มีสิทธิมาแตะต้องคนของผม" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ มันไม่ได้ดัง แต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ พายเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก คำว่า 'คนของผม' วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ชายหนุ่มหน้านิ่ง ปากแข็ง และเย็นชาคนนี้น่ะหรือ... กำลังประกาศกร้าวต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจขนาดนี้? ชายวัยกลางคนพยายามดึงมือของธีร์ออกด้วยความตกใจ ใบเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธและขาดอากาศหายใจ "ปล่อยนะเว้ย! แกเป็นใครวะ ถึงกล้า..." "ผมชื่อธีร์ เป็นประธานนักเรียนโรงเรียนที่พายเรียนอยู่..." ธีร์ผ่อนแรงมือลงเล็กน้อย แต่ยังคงตรึงอีกฝ่ายไว้กับตัวรถด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นเล็กสีดำขึ้นมาหมุนเล่นในมือเรียว "และสิ่งที่ท่านอาพยายามตามหา... อยู่ในนี้นะครับ" ดวงตาของชายวัยกลางคนเบิกโพลงทันทีเมื่อเห็นแฟลชไดรฟ์ในมือของเด็กหนุ่ม "แก... แกเอามาจากไหน!" "ผมไม่ได้เอามา ผมแค่ให้คนไป 'กู้' มันกลับมาจากถังขยะในบ้านหลังนั้น... พร้อมกับข้อมูลการโอนเงินทั้งหมดที่เชื่อมโยงกับบัญชีลับของคุณ" ธีร์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันน่ากลัวและทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใด "ตอนนี้สำเนาชุดนี้ถูกส่งไปยังสำนักงานอัยการและตำรวจกองปราบเรียบร้อยแล้วครับ... ถ้าไม่อยากติดคุกตอนแก่ ผมแนะนำให้รีบไสมือกดหัวตัวเองออกไปจากชีวิตพายซะ" ร่างของชายวัยกลางคนสั่นเทาด้วยความโกรธและความกลัวผสมปนเปกัน เขาชี้หน้าธีร์อย่างอาฆาตมาดร้าย "ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เด็กเวร!" ก่อนจะรีบสาวเท้าขึ้นรถแล้วขับหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อความวุ่นวายสงบลง ลานจอดรถก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง พ่ายืนขาแข็งอยู่กับที่ น้ำตาที่อั้นไว้ค่อยๆ ไหลรินออกมาอย่างเงียบๆ ความกดดันทั้งหมดพังทลายลงในชั่วพริบตา เธอกำลังจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ทว่าอ้อมแขนที่อบอุ่นและคุ้นเคยก็คว้าเอวเธอไว้ได้ทัน ธีร์ดึงร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรง ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เล็กของเธอ เสียงลมหายใจที่หอบสะท้อนบอกให้รู้ว่าเขาเองก็ไม่ได้ใจเย็นอย่างที่แสดงออกเลยแม้แต่น้อย มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ เป็นการปลอบโยนที่เก้ๆ กังๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นปรี่ "เธอ... นายมาได้ยังไงเนี่ย" พายสะอื้นฮัก เสียงอู้อี้อยู่ตรงซอกคอของเขา "แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่..." ธีร์ผกายหน้าออกมาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มใสออกให้อย่างแผ่วเบา ดวงตาสีเข้มที่เคยเย็นชากลับฉายแววเจ็บปวดและหึงหวงอย่างปิดไม่มิด "ถ้าฉันไม่ตามมา... เธอคิดจะแบกรับเรื่องบ้าๆ นี่คนเดียวไปถึงไหนฮึยายทึบ? รู้ไหมว่าฉันแทบคลั่งตอนที่รู้ว่าเธอแอบหนีมาเจอไอ้สารเลวคราบนักธุรกิจนี่คนเดียว!" "ก็ฉันไม่อยากให้นายเดือดร้อนนี่นา..." พายพึมพำเสียงเบา หลบสายตาดุๆ คู่นั้น "เด็กโง่..." ธีร์ถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน "ต่อไปนี้ ห้ามทำอะไรลับหลังฉันอีกเข้าใจไหม? ไม่งั้นฉันจะ..." ประโยคคาดโทษยังไม่ทันหลุดออกจากริมฝีปากหนา เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูตรของธีร์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญ แต่เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาดูและกวาดสายตาอ่านข้อความเพียงบรรทัดเดียว สีหน้าของประธานนักเรียนผู้ไร้พ่ายก็เปลี่ยนไปในทันที ร่างสูงชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ พายสังเกตเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถามอย่างกังวล "มีอะไรเหรอธีร์? ใครส่งอะไรมา..." ธีร์เงยหน้าขึ้นสมอง ช้าๆ ดวงตาคู่คมมองตรงมาที่พายด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา ก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้โลกทั้งใบของพายต้องหยุดหมุน "พาย..." เสียงของธีร์แหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "คนที่ส่งข้อความนี้มา... เขาบอกว่าหลักฐานในแฟลชไดรฟ์เมื่อกี้ เป็น 'ของปลอม'..." --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ เมล่อนโซดาซาบซึ้งใจจริงๆ ค่ะ!)