งานโรงเรียนที่รอคอย

“วางกระเป๋าลงเดี๋ยวนี้ริน!” เสียงของพายตวาดออกไปก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันบริเวณมุมตึก แต่น้ำเสียงนั้นกลับสั่นไหวด้วยความโกรธปนความตกใจ สายตาของพายจ้องเขม็งไปยังรินที่ยืนถือกระเป๋าสตางค์หนังสีดำสนิทของธีร์ไว้อย่างมั่นคง แววตาของดาวโรงเรียนที่เคยอ่อนหวานในสายตาคนอื่น บัดนี้กลับฉายแววเย้ยหยันราวกับหน้ากากที่หลุดลอกออกมา “อุ๊ย... ตกใจหมดเลยค่ะพาย” รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากวาดมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม “ธีร์เขาแค่ลืมไว้ที่ห้องชมรม ฉันก็แค่ตั้งใจจะเอามาคืน... กะว่าจะแอบดูซะหน่อยว่าในนี้มีรูปของใครบางคนอยู่หรือเปล่า แต่ก็นะ... นอกจากบัตรนักเรียนกับเงินสด ก็ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย” ธีร์ที่ก้าวตามหลังพายออกมาถึงกับชะงัก สายตาคมกริบของเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามสไตล์คนหน้านิ่ง เขาไม่พูดอะไร เดินตรงเข้าไปหารินแล้วแบมือออกช้าๆ “ขอบคุณที่เก็บให้” เสียงของธีร์ราบเรียบจนน่ากลัว “แต่ต่อไปไม่ต้องลำบาก... เพราะของของฉัน ฉันดูเองได้” รินเม้มปากแน่นก่อนจะยัดกระเป๋าใส่มือธีร์อย่างแรง แต่พายกลับไวกว่า เธอคว้าข้อมือรินไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินผ่านไป “ริน... เรามีเรื่องต้องคุยกัน” พายจ้องหน้าศัตรูหัวใจตรงๆ “เรื่องที่เธอพยายามขัดขวางงานบูธของฉันน่ะ ฉันรู้หมดแล้วนะ” “รู้แล้วจะทำไมล่ะคะ?” รินกระซิบข้างหูพายด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ “คิดว่าผู้ชายหน้านิ่งๆ คนนี้จะปกป้องเธอได้ตลอดเหรอ? ในงานโรงเรียนที่จะถึงนี้... เธอจะได้รู้ว่าการเป็นที่รังเกียจของคนทั้งโรงเรียนน่ะ มันรู้สึกยังไง” รินเดินกระแทกไหล่พายจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดทับหัวใจ พายถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปหาธีร์ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ “ธีร์... วันงานโรงเรียนน่ะ นายต้องมาช่วยฉันนะ” พายเปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นพายคนเดิมที่มองโลกในแง่ดี เธอคว้าแขนเสื้อของธีร์แล้วเขย่าเบาๆ “อย่าเพิ่งปฏิเสธ! ฉันรู้ว่านายไม่ชอบที่คนเยอะ แต่ครั้งนี้ฉันต้องการนายจริงๆ ถ้ามีนายอยู่ บูธของฉันต้องปังที่สุด!” ธีร์เลิกคิ้วมองมือเล็กๆ ที่เกาะแขนเขา ก่อนจะแค่นเสียงในลำคอ “ฉันมีหน้าที่เป็นประธานนักเรียน ต้องเดินตรวจงาน ไม่ได้มีหน้าที่มาขายน้ำมะนาวให้เธอ” “ก็หน้าตาบึ้งๆ ของนายเนี่ยแหละ คือจุดขาย!” พายฉีกยิ้มกว้าง “ลูกค้าที่ไหนเห็นประธานนักเรียนสุดหล่อมาเป็นพนักงานต้อนรับ เขาต้องแห่มาซื้อกันไม่หยุดแน่ๆ ถือว่าช่วยหน่อยนะ... นะคะธีร์สุดหล่อ” ธีร์มองใบหน้าสดใสของคนที่กำลังอ้อนเขาอย่างไม่ลดละ ดวงตาที่เคยเฉยชาดูเหมือนจะมีความหวั่นไหววูบหนึ่ง เขาไม่ได้ตอบตกลง แต่กลับหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหยดเหงื่อที่ซึมอยู่บนหน้าผากของพายเบาๆ “ถ้าเธอทำพัง... ฉันจะไม่ช่วยอีก” “ตกลง! ถือว่าตกลงแล้วนะ!” ... วันงานโรงเรียนมาถึงเร็วกว่าที่คิด บรรยากาศในโรงเรียนคึกคักไปด้วยสีสันของบูธต่างๆ พายอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีสดใสที่เธอเป็นคนออกแบบเอง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคนทั้งงานไม่ใช่ซุ้มเครื่องดื่ม กลับเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าร้านในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนดูดี แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงความนิ่งสนิทตามสไตล์ แต่การมี ‘ประธานนักเรียน’ มายืนเป็นจุดเด่น ก็ทำให้ยอดขายพุ่งกระฉูดจนพายแทบตั้งตัวไม่ทัน “เอ้า! รับน้ำมะนาวเย็นๆ สักแก้วไหมครับ?” ธีร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่กลับทำให้สาวๆ ทั้งโรงเรียนแถบเป็นลมล้มพับ “คนเยอะขนาดนี้ ฉันว่าเราชนะรินใสๆ เลยล่ะ!” มินท์ที่คอยเชียร์อยู่ข้างๆ แอบกระซิบกับพาย แต่ทว่า ความสุขมักมีเวลาจำกัด เมื่อรินเดินถือถาดเครื่องดื่มเข้ามาใกล้บูธของพาย ท่ามกลางความสนใจของนักเรียนที่จับกลุ่มมุงดู ในขณะที่รินกำลังจะเดินผ่าน เธอก็แกล้งสะดุดขาตัวเอง ถาดน้ำผลไม้ที่ถือมาเตรียมจะราดลงบนชุดของพายเต็มๆ “ว้าย!” รินร้องเสียงหลง แต่ทว่า... เหตุการณ์กลับพลิกผัน ธีร์ที่ยืนอยู่ข้างพายไวกว่ามาก เขาคว้าตัวพายเข้ามาแนบชิดอกแกร่งในพริบตา ทำให้น้ำผลไม้สีแดงฉานนั้นราดรดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของธีร์จนเปรอะเปื้อนไปหมดแทน ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งบริเวณ ทุกสายตาจับจ้องไปที่คนทั้งคู่ พายที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของธีร์ใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา ในขณะที่รินยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่กับพื้น ทว่าในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง ธีร์กลับไม่แสดงความโกรธออกมาแม้แต่น้อย เขาก้มลงมองคราบสกปรกบนเสื้อตัวเอง ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูพายด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำจนน่าใจหาย “เสื้อตัวนี้... เป็นของขวัญที่แม่ฉันให้ก่อนท่านจะเสีย” ธีร์เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชาของเขาตวัดไปมองรินที่นั่งอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เขาจะปล่อยมือจากพายแล้วย่างสามขุมเข้าไปหาริน พร้อมกับยื่นมือถือของเขาที่เปิดหน้าจอค้างไว้ให้รินดู “เธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะยอมปล่อยไปงั้นเหรอ?” ธีร์แค่นยิ้มที่มุมปาก “หลักฐานที่เธอแอบไปเปลี่ยนสูตรน้ำมะนาวที่หลังร้าน... อยู่ในนี้หมดแล้ว” ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศจากลำโพงโรงเรียนก็ดังขึ้น พร้อมกับภาพบนจอยักษ์กลางสนามที่เปลี่ยนจากภาพบรรยากาศงาน เป็นคลิปวิดีโอเหตุการณ์ตอนที่รินแอบไปหยิบขวดสารเคมีปริศนาเทลงในเหยือกน้ำของพายเมื่อตอนเช้า! รินหน้าถอดสี ร่างกายสั่นสะท้าน เธอพยายามจะวิ่งหนี แต่ถูกกลุ่มกรรมการนักเรียนล้อมไว้หมดแล้ว พายยืนตัวแข็งทื่อ มองธีร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ธีร์หันมามองพาย แววตาของเขาไม่ได้นิ่งสนิทเหมือนทุกที แต่มันกลับมีความอบอุ่นและคำสั่งกลายๆ แฝงอยู่ “ทีนี้... เราไปเคลียร์เรื่องของเราที่ห้องพักครูดีไหม? หรือจะให้ฉันเป็นคนเล่าเรื่อง ‘สัญญาปากเปล่า’ ที่เธอเคยให้ไว้กับฉันต่อหน้าทุกคนที่นี่ดีล่ะ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพายและธีร์มาถึงจุดที่ความลับกำลังจะเปิดเผยนะคะ ขอให้สนุกกับตอนถัดไปค่ะ - เมล่อนโซดา