แผนลับฉบับเพื่อนสนิท

“ธีร์! ช่วยด้วย! ทางด่วนเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” เสียงตะโกนแหลมสูงของรินทะลุผ่านประตูห้องสภานักเรียนเข้ามาเหมือนลูกธนูอาบยาพิษ บรรยากาศภายในห้องที่ควรจะเงียบสงบกลับกลายเป็นสนามรบที่อัดแน่นไปด้วยความกดดัน พายยืนแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงานของธีร์ ดวงตาเบิกกว้างมองร่างสูงที่ผุดลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาที่มักจะปกคลุมใบหน้าเขาบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “เกิดอะไรขึ้นริน” ธีร์ไม่ได้หันมามองพายแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปที่ประตูด้วยฝีเท้าหนักแน่น ทิ้งให้พายยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่ยังคงอบอวลอยู่ พายไม่ได้โง่ เธอรู้ดีว่าคำว่า ‘คนใกล้ตัว’ ที่เขาพูดก่อนหน้านี้มันมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น และการที่ธีร์ยอมละทิ้งทุกอย่างเพื่อออกไปหารินทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลือบแลเธอ มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง “พาย… แกโอเคไหม” เสียงเรียกกระซิบจากมินท์ที่เพิ่งวิ่งหน้าตื่นตามเข้ามาทำให้พายดึงสติกลับมาได้ เธอเม้มริมฝีปากแน่น มือที่กำชายเสื้อนักเรียนไว้แน่นจนสั่นระริก เธอจะไม่ยอมแพ้แค่นี้แน่! ตื้อเท่านั้นที่ครองโลกคือคติของเธอ และเธอก็จะใช้มันจนกว่าโลกจะจำชื่อเธอได้! ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ คาเฟ่หลังโรงเรียน พายทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิด เธอใช้ช้อนคนมิลค์เชคในแก้วจนน้ำแข็งละลายไปหมดแล้ว “ใจเย็นก่อนนะแก” มินท์เอ่ยพร้อมกับวางแผนผังบนโต๊ะ “ในเมื่อธีร์เขาหนีไปหาศัตรูหัวใจ เราก็ต้องสวนกลับด้วย ‘เดททิพย์’ ปฏิบัติการนัดเดททิพย์ครั้งนี้ จะต้องทำให้เขารู้สึกว่า เขาไม่ได้มีแค่รินคนเดียวที่เข้าหา” “เดททิพย์? แกจะให้ฉันไปนัดใครที่ไหนอีกล่ะมินท์” พายเงยหน้ามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาอ่อนล้า “ก็นัดเขาผ่านโซเชียลไง!” มินท์ตบโต๊ะเบาๆ “แกโพสต์รูปคู่กับร้านอาหารบรรยากาศดีๆ ใส่แคปชั่นให้ดูเหมือนไปกับหนุ่มหล่อสักคน รับรองว่าถ้าธีร์เห็น เขาทนไม่ได้แน่ๆ ความขี้หึงที่เขามีต่อแกน่ะมันขีดสุดอยู่แล้ว ถ้าเขารู้ว่าแกกำลังจะไปเดทกับคนอื่น เขาต้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาถามแกเอง” พายเริ่มเห็นดีเห็นงามด้วย ดวงตาที่เคยหมองหม่นเริ่มกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที “ต้องเป็นร้านที่เขาชอบไปนั่งกับรินบ่อยๆ ใช่ไหม จะได้เป็นการตบหน้าฉาดใหญ่ให้รู้ว่าฉันก็เข้าถึงพื้นที่ส่วนตัวของเขาได้เหมือนกัน” “ฉลาดมากเพื่อนรัก!” มินท์ยกนิ้วให้ “คราวนี้เราจะไม่ได้แค่ตื้อ แต่เราจะทำให้เขาหวงจนสติหลุดไปเลย” แผนการถูกวางไว้อย่างรัดกุม ทั้งคู่ช่วยกันจัดฉากถ่ายรูปอย่างเนียนตา ทั้งมุมกล้องที่เหมือนมีคนถ่ายให้ ทั้งจานอาหารที่สั่งมาสองที่ พายโพสต์รูปภาพลงในสตอรี่อินสตาแกรมพร้อมใส่เพลงแนวโรแมนติกที่สื่อว่าเธอกำลังมีความสุขกับค่ำคืนนี้ ทว่าความเงียบหลังจากโพสต์ไปได้เพียงสิบนาทีกลับทำให้น้ำลายในลำคอพายเหนียวหนืด เธอจ้องหน้าจอโทรศัพท์จนตาแทบไหม้ ธีร์ไม่ได้เข้ามาดูสตอรี่ของเธอ… หรือว่าตอนนี้เขากำลังยุ่งอยู่กับรินจนไม่มีเวลาเปิดดูโซเชียลกันแน่? “ใจเย็นพาย รออีกนิด” มินท์ปลอบใจ “เขาอาจจะติดงานจริงๆ ก็ได้” แต่แล้ว ในจังหวะที่พายกำลังจะถอดใจ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันหนึ่งก็ดังขึ้น พายรีบคว้าโทรศัพท์มาดู หัวใจเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความ ไม่ใช่ธีร์ แต่เป็นข้อความจากไอดีปริศนาที่ส่งรูปภาพบางอย่างมาให้เธอทางกล่องข้อความส่วนตัว รูปนั้นคือภาพถ่ายที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อสักครู่นี้เอง เป็นภาพเธอกับมินท์ที่กำลังนั่งวางแผนเดททิพย์กันอยู่ในร้านนี้! *‘ที่ทำแบบนี้ เพราะต้องการให้ผมหึงใช่ไหม พาย?’* ข้อความจากธีร์ส่งตามหลังมาสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบจนคนอ่านขนลุก พายเงยหน้ามองไปรอบร้านด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา แต่นั่นแปลว่าเขารู้ตัวตั้งแต่แรก? หรือเขากำลังแอบดูเธออยู่จากที่ไหนสักแห่ง? ทันใดนั้นเอง ประตูร้านคาเฟ่ก็ถูกผลักออกพร้อมกับเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังกังวาน ชายหนุ่มร่างสูงในชุดนักเรียนปลดกระดุมคอเสื้อออกเผยให้เห็นความไม่เรียบร้อยที่หาได้ยากยิ่ง เขาสาวเท้าเข้ามาในร้านด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่พายราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม เขาส่งสายตาเย็นชาผ่านพายไปหามินท์ก่อนจะพูดเสียงเรียบแต่ก้องกังวานไปทั่วทั้งร้าน “มินท์… ฝากบอกเพื่อนเธอด้วยว่า เดททิพย์น่ะไม่ต้องทำหรอก เพราะต่อจากนี้ไป พายจะไปเดทกับผม… ของจริง” พายเบิกตากว้างจนแทบถลน ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งร้าน ทุกสายตาหันมามองที่โต๊ะของเธอ ธีร์เดินเข้ามาคว้าข้อมือพายแล้วลากเธอออกไปจากร้านทันที โดยไม่สนเสียงเรียกของใครทั้งสิ้น เขากระชากเธอมาจนถึงมุมมืดหลังอาคารเรียน ก่อนจะกดแผ่นหลังของพายให้ชิดกับกำแพงปูนเย็นเยียบ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างหู “อยากให้หึงมากใช่ไหม” เขาถามเสียงต่ำ “ได้… งั้นคืนนี้เรามาคุยกันยาวๆ ว่าการที่เธอทำตัวเป็นเด็กดื้อแบบนี้ จะได้รับบทลงโทษแบบไหนดี” คำพูดของเขาไม่ใช่คำถาม แต่มันคือคำประกาศิตที่ทำให้พายรู้ตัวในวินาทีนั้นเองว่า เธอได้ก้าวข้ามเส้นที่ควรจะหยุดไปไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับได้แล้ว และคนที่กำลังจะเดินพ้นมุมตึกออกมาในจังหวะนี้ คือรินที่ถือกระเป๋าสตางค์ของธีร์ไว้ในมือพร้อมกับแววตาที่เปลี่ยนจากความใสซื่อเป็นความอำมหิตอย่างเหลือเชื่อ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายมาจนถึงตอนนี้นะคะ เมล่อนโซดาจะรีบมาต่อในตอนถัดไปให้ไวที่สุดเลยค่ะ