ขนมจีบหรือจะสู้ขนมปัง?

“ถ้าพี่ธีร์ไม่รับขนมปังเนยสดสูตรพิเศษของพาย พายจะยืนแช่อยู่หน้าห้องนี้จนกว่าไฟในตึกจะดับลงเลยค่ะ คอยดู!” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางกระชับกล่องขนมปังในมือแน่นจนนิ้วซีด ธีร์ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องสภานักเรียนไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่ขีดเขียนบางอย่างลงบนเอกสารด้วยท่าทางเย็นชาที่ดูแล้วน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด บรรยากาศในห้องเงียบเชียบจนได้ยินเสียงแอร์ครางหึ่งๆ กลิ่นหอมจางๆ ของเนยจากกล่องที่ฉันถืออยู่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ขัดกับความเย็นชาของเขาในตอนนี้ “ไร้สาระ พาย” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ “ฉันไม่ได้ว่างมานั่งกินขนมกับเธอ และต่อให้ว่าง ฉันก็ไม่คิดจะรับของจากคนที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลาแบบนี้” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นผ่านอก แต่คนอย่าง 'พาย' มีคติประจำใจว่า 'ถอยหลังคือถอยห่าง แต่ถ้าเดินหน้า... อย่างน้อยก็ได้ขยับเข้าใกล้เขาอีกก้าว' “เวลาของพี่คือเวลาทำงาน แต่เวลาของพายคือเวลาจีบพี่ค่ะ มันไม่ได้ทับซ้อนกันสักหน่อย” ฉันวางกล่องขนมลงบนโต๊ะของเขาอย่างถือวิสาสะ ธีร์หยุดมือที่กำลังเขียนเอกสารทันที เขาวางปากกาลงช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาฉัน ดวงตาคู่คมกริบราวกับใบมีดนั่นมองจ้องมาอย่างกดดัน หากเป็นคนอื่นคงถอยกรูดไปแล้ว แต่สำหรับฉัน... มันคือการเต้นของหัวใจที่รัวเป็นจังหวะกลอง “เธอคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอยู่หรือไง?” เขาถาม เสียงทุ้มต่ำนั้นดูอันตรายกว่าปกติ “คิดว่าความน่ารักสดใสจอมปลอมจะทำให้ฉันใจอ่อนได้งั้นเหรอ?” “เปล่าค่ะ” ฉันยิ้มกว้าง ตอบกลับอย่างมั่นใจ “พายไม่ได้เล่นเกม พายกำลังทำภารกิจพิชิตใจประธานนักเรียนต่างหาก และขนมปังนี่คืออาวุธระดับสามัญที่พายตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะคะ” ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันสิ้นดี ก่อนที่เขาจะปัดกล่องขนมปังของฉันให้พ้นทางด้วยหลังมืออย่างไม่ไยดี จนกล่องเกือบจะตกลงพื้น ดีที่ฉันคว้าไว้ได้ทัน “เก็บความเพียรพยายามไปใช้กับเรื่องที่มีประโยชน์เถอะพาย อย่าให้ฉันต้องพูดคำเดิมซ้ำๆ ว่าฉันไม่ต้องการ... และไม่อยากรู้จักเธอไปมากกว่านี้” ประโยคนั้นของเขาเหมือนลูกธนูที่ปักลงกลางอก ความเย็นชาของเขาไม่ใช่แค่กำแพง แต่มันคือป้อมปราการเหล็กกล้าที่ดูเหมือนจะไม่มีวันทลายลงได้ แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้เถียงอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าส้นสูงที่ดังกระแทกพื้นอย่างจงใจก็ดังมาจากหน้าประตู “ว้าว... นี่หรือคะ วิธีการจีบคนของเธอ? น่าสมเพชจังเลยนะพาย” รินก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดนักเรียนที่กระโปรงสั้นกว่าปกติเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉาบด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย เธอมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะหันไปหาธีร์ด้วยท่าทางอ่อนหวาน “ธีร์คะ อย่าไปถือสาเด็กคนนี้เลยค่ะ สงสัยจะอยากดังจนลืมดูฐานะตัวเอง” ฉันกัดฟันกรอด ความรู้สึกที่ถูกหยามเหยียดเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธที่พุ่งพล่าน แต่รินไม่ได้หยุดแค่นั้น เธอเดินเข้ามาใกล้ฉันจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง ก่อนจะกระซิบข้างหูเบาๆ ด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “จำที่เตือนไว้ได้ไหม? ความลับเน่าๆ ของเธอน่ะ ถ้าฉันแฉออกมาเมื่อไหร่ ต่อให้เธอจะเอาขนมปังมาแจกทั้งโรงเรียน ก็ไม่มีใครมองหน้าเธอติดหรอก พาย...” หัวใจของฉันหล่นวูบ ความลับที่ฉันพยายามปิดตายมันไว้ในกล่องดวงใจกำลังถูกเขย่าโดยศัตรูหัวใจคนนี้ ฉันพยายามรักษาใบหน้าให้ปกติที่สุด พยายามไม่แสดงอาการหวั่นไหวให้รินได้ใจ “ความลับก็คือความลับค่ะริน” ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเธอด้วยรอยยิ้มที่สู้ตาย “แต่ถ้าเธอคิดว่านั่นคืออาวุธที่ดีที่สุดในการสกัดดาวรุ่งอย่างฉัน... ฉันบอกเลยว่าเธอคิดผิดถนัด” ฉันหันไปมองธีร์อีกครั้ง เขาดูเหมือนจะนิ่งไปชั่วขณะเมื่อเห็นเราสองคนเผชิญหน้ากัน สายตาของเขาเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นความฉงนที่ปิดไม่มิด... หรือนั่นอาจจะเป็นความ 'หึง' ที่ฉันพยายามมองหาอยู่กันแน่? “พาย ไม่ว่าเธอจะมีความลับอะไร หรือรินจะพูดอะไรก็ตาม” ธีร์เอ่ยขึ้นขัดจังหวะ น้ำเสียงของเขาดูหนักแน่นและเย็นเยือกจนฉันชะงัก “แต่ที่นี่คือห้องสภานักเรียน ถ้าไม่มีเรื่องงาน ก็ออกไปทั้งคู่” รินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มแล้วเดินเข้าไปหาธีร์ “แหม ธีร์คะ รินแค่จะมาเอาเอกสารกิจกรรมช่วงเย็น...” ฉันยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก จังหวะที่รินกำลังจะยื่นมือไปแตะแขนของธีร์ จู่ๆ เขาก็ถอยฉากออกอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ท่าทางนั้นทำให้ฉันแอบยิ้มออกมาได้นิดหน่อย “ไม่ต้องค่ะริน” ฉันแทรกขึ้นมาทันที “เอกสารกิจกรรมของเย็นนี้ พายจัดการทำสรุปให้พี่ธีร์เรียบร้อยแล้วค่ะ... อยู่ในกล่องขนมปังเมื่อกี้ไงคะ” ฉันยื่นกล่องขนมปังที่เปิดออกแล้ว เผยให้เห็นแฟ้มเอกสารงานกิจกรรมที่ฉันซ่อนไว้ใต้ขนมปังเนยสดจริงๆ ธีร์มองหน้าฉันด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด แววตาของเขาที่เคยนิ่งสนิทเริ่มมีความสั่นไหวเล็กๆ ฉันก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นหอมของเนยสดเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง บรรยากาศระหว่างเราตึงเครียดจนเหมือนสายพิณที่ถูกขึงจนสุด แต่ทว่า... จังหวะที่ฉันกำลังจะส่งยิ้มให้เขานั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากระโปรงของธีร์ก็สั่นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เขากดรับสายด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดทันทีหลังจากมองหน้าจอเพียงชั่วครู่ เสียงเขาเปลี่ยนไปเป็นโทนที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน “ครับ... ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เขาวางสายแล้วคว้าเสื้อสูทขึ้นพาดบ่าทันที โดยไม่แม้แต่จะมองหน้าฉันหรือริน เขาเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ แต่จังหวะที่เดินผ่านไหล่ฉันไปนั้น เขากลับหยุดกะทันหันแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ฉันต้องตัวแข็งทื่อ “ถ้าสิ่งที่รินพูดเมื่อกี้คือเรื่องจริงเกี่ยวกับ ‘คืนนั้น’ ที่โรงแรมละก็... หวังว่าเธอจะเตรียมคำแก้ตัวมาดีพอ ก่อนที่ฉันจะเป็นคนลากเธอไปสารภาพความจริงด้วยตัวเองนะ พาย” เขาก้าวจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และคำพูดที่เหมือนระเบิดเวลาซึ่งทำงานนับถอยหลังอยู่ในหัวใจของฉัน... เขาไปรู้เรื่องนั้นได้ยังไง? แล้วความลับที่ฉันปกปิดมาตลอด... กำลังจะถูกคนหน้านิ่งคนนี้กระชากออกมาจากเงามืดเสียแล้วเหรอ? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและเอาใจช่วยพายในภารกิจตื้อรักครั้งนี้ไปพร้อมๆ กันนะคะ เมล่อนโซดาจะรออ่านคอมเมนต์น่ารักๆ ของทุกคนค่ะ!