ประธานนักเรียนกับรังสีอำมหิต

“จะตามไปถึงหน้าห้องน้ำเลยไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าน้ำแข็งในตู้แช่ดังขึ้นเบื้องหลังพาย น้ำเสียงนั้นไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว แต่มันราบเรียบจนน่าขนลุก ธีร์หยุดเดินกะทันหันจนพายที่ตั้งใจจะเดินตามไปตื๊อแทบจะเบรกไม่อยู่ เธอเกือบจะพุ่งเข้าไปชนแผ่นหลังกว้างของประธานนักเรียนคนเก่งเข้าให้แล้ว พายรีบยืดตัวตรง ปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่งจนได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา กลิ่นแบบซิตรัสผสมวูดดี้ที่ทำเอาหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ “หน้าห้องน้ำไม่มีเรื่องให้คุยหรอกค่ะ” พายยิ้มกว้าง ยิ้มแบบที่ใครเห็นก็ต้องแพ้ทางให้กับความสดใสที่เหมือนแสงแดดช่วงเที่ยงวัน “แต่ถ้าประธานจะอนุญาตให้คุยในห้องสภานักเรียน… ฉันก็พร้อมเสมอนะคะ” ธีร์หมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั่นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันเป็นสายตาที่ไร้อารมณ์จนน่ากลัว แต่มุมปากของเขาที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยกลับดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยความพยายามของเธอมากกว่า “เธอคิดว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่มันน่ารักหรือไง?” ธีร์ถาม พลางขยับเนกไทให้เข้าที่ “ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้หลังรอยยิ้มจอมปลอมนั่น มันอาจจะทำลายชีวิตมัธยมของเธอได้เลยนะ พาย” คำพูดของเขาไม่ใช่คำเตือน แต่มันคือคำขู่ที่แฝงความนัยบางอย่าง พายรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาตามไขสันหลัง เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ความลับที่เธอเคยคิดว่ามิดชิดที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้ กลับกลายเป็นจุดอ่อนที่คนตรงหน้าถือไพ่เหนือกว่าเธออยู่ “ชีวิตมัธยมมันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งค่ะ” พายเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย “แต่สิ่งที่อยู่ในกำมือประธานต่างหากที่สำคัญกว่า… ประธานจะเก็บความลับของฉันไว้เพื่อแบล็คเมล หรือจะเอาไว้ใช้เป็นเหตุผลในการทำความรู้จักกับฉันให้มากขึ้นดีล่ะคะ?” ธีร์หรี่ตาลง รังสีอำมหิตรอบตัวเขาแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในโถงทางเดินเงียบเชียบ นักเรียนคนอื่นที่เดินผ่านไปมาต่างรีบหลบสายตาและเดินเลี่ยงไปทางอื่น ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหันกลับมามองสถานการณ์ตึงเครียดนี้ “หลงตัวเองไปหน่อยไหม” ธีร์ก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้พายต้องแหงนหน้ามองเขา “ฉันไม่สนใจเรื่องไร้สาระพวกนั้นหรอก สิ่งที่ฉันต้องการคือให้เธอหยุด… หยุดทำตัวเป็นเงาตามตัวฉันเสียที” “ถ้าให้หยุด ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนสิคะ” พายหัวเราะเบาๆ แม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวกับแรงกดดันนั้น “เย็นนี้ไปกินไอศกรีมร้านตรงข้ามโรงเรียนกันไหมคะ? ฉันเลี้ยงเอง ถือว่าเป็นค่าปิดปาก… เอ้อ ไม่สิ ค่ามิตรภาพเริ่มต้น” ธีร์ไม่ได้ตอบเขานิ่งไปพักใหญ่ แววตาคู่คมนั้นจับจ้องใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังประเมินว่าผู้หญิงตรงหน้าทำด้วยอะไร ถึงได้กล้าท้าทายเขาทุกย่างก้าวแบบนี้ ทันใดนั้น เขาก็ยื่นมือมาคว้าข้อมือของเธอเบาๆ ก่อนจะกระชากเข้าไปใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน “ไปสิ” ธีร์กระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่า “แต่ถ้าหลังจากนี้ฉันยังเห็นเธอเดินตามฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เขาสลัดข้อมือเธอออกอย่างแรงก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้พายยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองชุด ความรู้สึกตื่นเต้นผสมกับความกลัวไหลวนอยู่ในท้อง มันไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก แต่มันคือเกมที่เดิมพันด้วยความลับที่เธอไม่อยากให้ใครรู้ “เป็นไงบ้างยัยพาย? ดูหน้าแกสิ เหมือนคนโดนวิญญาณประธานนักเรียนเข้าสิงเลย” มินท์ที่แอบซุ่มดูอยู่ไม่ไกลรีบวิ่งเข้ามาหาพลางเขย่าแขนเพื่อนรัก “เมื่อกี้เห็นเขากระซิบอะไร? ฉันเห็นนะว่าเขากระชากแขนแก!” “มินท์…” พายหันมาหาเพื่อนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความมั่นใจเมื่อครู่กลายเป็นความกังวลที่ปิดไม่มิด “เขาไม่ได้แค่รู้ว่าฉันคือใคร แต่เขารู้เรื่อง ‘แผนการ’ ของฉันทั้งหมด” มินท์เบิกตากว้าง “หมายความว่าไง? เขารู้เรื่องพินัยกรรมนั่นแล้วเหรอ?” ก่อนที่พายจะได้ตอบอะไร เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับเงาร่างของรินที่เดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ ดาวโรงเรียนที่มักจะอยู่ในชุดนักเรียนเนี้ยบกริบเสมอเดินมาหยุดตรงหน้าพายด้วยใบหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ “คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ ดูท่าทางตื่นเต้นกันจังเลยนะ” รินแสยะยิ้มก่อนจะปรายตามามองพาย “พาย… ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงไม่เอาตัวไปเสี่ยงกับคนอย่างธีร์หรอกนะ เพราะบางที คนที่ดูนิ่งๆ อย่างเขาน่ะ เวลาโกรธขึ้นมาจริงๆ ต่อให้เป็นดาวโรงเรียนอย่างฉัน ก็ยังไม่กล้าเข้าไปยุ่งเลย” พายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกความมั่นใจกลับมา “ขอบคุณที่เตือนนะคะพี่ริน แต่พอดีฉันชอบความเสี่ยงค่ะ ยิ่งเสี่ยง... รางวัลก็ยิ่งคุ้มไม่ใช่เหรอคะ?” รินหัวเราะในลำคอ “รางวัลเหรอ? ถ้าสิ่งที่เธอหมายถึงคือหัวใจของธีร์ล่ะก็... ระวังไว้เถอะ แทนที่จะได้รางวัล เธออาจจะถูกเขากำจัดทิ้งจนไม่เหลือซากก็ได้” รินเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่แสนอึดอัด พายกำมือแน่น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรักวัยรุ่นธรรมดา แต่มันคือเกมการเมืองในโรงเรียนที่เข้มข้นขึ้นทุกที ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของพายก็สั่นขึ้น ข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกที่ไม่มีการบันทึกชื่อปรากฏขึ้นบนหน้าจอ [เย็นนี้ ที่ร้านไอศกรีม อย่าให้ฉันรอนาน... เพราะถ้าเธอมาช้าแม้แต่วินาทีเดียว ความลับเรื่อง 'นั่น' จะถูกโพสต์ประจานลงในเพจโรงเรียนทันที] มือของพายสั่นเทาขณะอ่านข้อความนั้น ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อการถูกแบล็คเมล แต่มันคือความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ... ธีร์ไม่ได้แค่เกลียดเธอ แต่นี่คือวิธีที่เขากำลัง 'ล่อ' ให้เธอติดกับดักด้วยตัวเองหรือเปล่า? และถ้าเธอเดินก้าวเข้าไปในร้านนั้นตามคำสั่งของเขา... เธอจะยังเป็นคนเดิมที่เดินออกมาจากร้านได้อีกหรือไม่? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายและคุณประธานหน้านิ่งนะคะ เมล่อนโซดาจะรีบกลับมาพร้อมความวุ่นวายในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!