เมื่อฉันกลายเป็นสตอล์กเกอร์จำเป็น

“ถ้าน้องพายยังเดินตามผมไม่เลิก ผมจะแจ้งเจ้าหน้าที่ห้องสมุดว่ามีบุคคลอันตรายคอยสะกดรอยตามนะครับ” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้อารมณ์ดังขึ้นจากด้านหน้า ฉันที่กำลังก้มหน้าก้มตาแสร้งทำเป็นหยิบหนังสือจากชั้นวางต้องชะงักกึก ธีร์หยุดเดินกะทันหันจนฉันเกือบจะพุ่งชนแผ่นหลังกว้างของเขาเข้าเต็มแรง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าในห้องสมุดทำเอาหัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ฉันค่อยๆ โผล่หน้าออกจากหลังหนังสือเล่มหนา ก่อนจะฉีกยิ้มหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ส่งไปให้เขา “โอ๊ะ! บังเอิญจังเลยนะคะธีร์ มาหาหนังสืออ่านเหมือนกันเหรอคะ? พายก็ชอบอ่านหนังสือ... โดยเฉพาะหนังสือประวัติศาสตร์ความรักแบบนี้แหละค่ะ” ธีร์หันกลับมามองฉันด้วยแววตาเย็นชาที่เหมือนจะแช่แข็งคนตรงหน้าได้ทั้งเป็น เขาไม่ได้ต่อปากต่อคำ แต่ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องสมุดที่บัดนี้เต็มไปด้วยสายตาของนักเรียนหลายคู่ที่กำลังแอบมองเราอยู่ รัศมีรอบตัวเขาดูอึดอัดจนน่าหวั่นใจ “ผมไม่ได้มาอ่านหนังสือเพื่อความบันเทิง และผมก็ไม่ชอบให้ใครมาเดินตามต้อยๆ เหมือนลูกหมาหลงทางแบบนี้ด้วย พาย… เลิกทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์สักที มันน่ารำคาญ” คำว่า ‘น่ารำคาญ’ ทิ่มแทงเข้ามากลางใจเหมือนโดนมีดกรีด แต่มันก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ เพราะคติประจำใจของฉันคือ ‘ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก’ ฉันยืดตัวตรง สบตากับเขากลับอย่างไม่ลดละ “สตอล์กเกอร์อะไรกันคะ? ห้องสมุดเป็นพื้นที่สาธารณะ ใครจะมาตรงไหนก็ได้ อีกอย่าง… ที่พายตามมา ก็เพราะอยากรู้ว่าถ้าพายยอมทำตามคำสั่งในข้อความนั้นแล้ว สิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคืออะไรกันแน่ ธีร์กำลังเล่นเกมอะไรอยู่คะ? เกมที่คนชนะจะได้ใจ หรือเกมที่คนแพ้จะต้องเสียน้ำตา?” ธีร์ขยับเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ความสูงที่ต่างกันทำให้เขาก้มมองฉันลงมาเหมือนผู้คุมกฎที่กำลังตัดสินคดีความ มือหนาเอื้อมมาดึงหนังสือจากมือฉันไปวางไว้ที่เดิมก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหู “ถ้าอยากรู้มากนัก ก็ตามมาให้ทันสิ… แต่ถ้าเหนื่อยจนขาดใจกลางทาง ผมจะไม่หันกลับมาช่วยคุณเด็ดขาด” เขาสะบัดตัวเดินหนีไปทิ้งให้ฉันยืนนิ่งค้างด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ฉันไม่ได้โกรธที่เขาเย็นชาใส่ แต่มันกลับรู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก รินที่แอบมองอยู่มุมเสากัดริมฝีปากแน่นจนฉันสังเกตเห็น เธอทำท่าจะพุ่งเข้ามาขวางแต่ก็ต้องชะงักเมื่อธีร์หันไปมองเธอด้วยสายตาดุดันเพียงแวบเดียวเท่านั้น ฉันรีบก้าวเท้าเดินตามธีร์ไปทันทีโดยไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่ซุบซิบกัน ห้องสมุดที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นสนามรบแห่งความสัมพันธ์ไปในชั่วพริบตา ธีร์เดินลิ่วไปยังโซนหนังสือหายากด้านในสุด มุมที่ลับตาคนที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ “จะไปไหนคะธีร์? ตรงนี้มันไม่มีหนังสืออะไรให้เลือกแล้วนะ!” ฉันร้องถามพลางเร่งฝีเท้าตาม เขาก็หยุดเดินอีกครั้งในมุมอับหลังตู้หนังสือเก่าๆ เขาหันมาเผชิญหน้ากับฉัน ทันใดนั้นเขาก็คว้าข้อมือฉันแล้วกระชากเข้าไปในซอกเล็กๆ ระหว่างชั้นหนังสือ ร่างกายของเราแนบชิดกันจนฉันสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขา ธีร์ใช้แขนข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้ กักตัวฉันไว้ในอ้อมแขนของเขา สายตาของเขาเปลี่ยนไป จากที่เคยนิ่งเฉยกลับมีความขุ่นมัวของอารมณ์บางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก “พาย… คุณไม่กลัวจริงๆ เหรอว่าการก้าวเข้ามาในโลกของผม มันจะทำให้คุณไม่มีวันถอยหลังกลับไปได้อีก?” หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะหยุดหายใจ ฉันเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่แอบหึงหวงจนแสดงออกผ่านสายตา “ถ้าโลกของธีร์มีไว้ให้พายก้าวเข้ามา ต่อให้ต้องเจ็บปวด พายก็ไม่ถอยค่ะ” ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ตามด้วยเสียงของรินที่ดังก้องขึ้น “ธีร์! นายมาหลบอยู่ในนี้เองเหรอ? แล้วนังนี่… มันกำลังทำอะไรนาย!” ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นรินเดินตรงเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนที่ดูไม่เป็นมิตรนัก แสงไฟในห้องสมุดดูจะหม่นลงทันทีที่เธอเข้ามา ธีร์ไม่ได้ผละออก แต่เขากลับกระชับอ้อมแขนที่กักฉันไว้ให้แน่นขึ้น ราวกับกำลังปกป้อง… หรือกำลังโยนความผิดให้ฉันกันแน่? แต่สิ่งที่ทำให้ฉันชะงักงันไปยิ่งกว่าคือสิ่งที่ธีร์กระซิบข้างหูฉันในวินาทีต่อมา “อยู่นิ่งๆ... ถ้าไม่อยากเห็นจุดจบของเกมที่แท้จริง” ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วไขสันหลัง เพราะในมือของเขา… ฉันเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือ มันไม่ใช่จดหมายรัก แต่มันคือเอกสารลับที่ธีร์ไม่ควรจะมีไว้ในครอบครอง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยตัวร้ายที่ใจกล้าหน้าด้านคนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ เมล่อนโซดา