ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก!

“นี่คุณ! จะเก็บมันลงไปทั้งที่สายตาฉันยังจดจ้องอยู่แบบนี้เลยเหรอคะ?” ฉันเอ่ยขึ้น เสียงของฉันสั่นน้อยๆ แต่พยายามรักษาความมั่นคงไว้ให้มากที่สุด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก บรรยากาศในห้องสมุดช่วงเย็นที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองดูเหมือนจะกดทับลงมาเมื่อธีร์ค่อยๆ ขยับตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน เขายังคงเป็นธีร์คนเดิม... นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน แววตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาสอดเอกสารฉบับนั้นเข้าใต้แฟ้มงานอย่างใจเย็น ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับฉัน “เอกสารอะไรคะ... พายไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” เขาย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าหมั่นไส้ “โกหกหน้าตาย!” ฉันก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว “พายเห็นนะ ว่ามันมีตราประทับสีแดง... นั่นไม่ใช่เอกสารของโรงเรียน และคุณก็ไม่ได้มีธุระอะไรกับแฟ้มพวกนั้น!” ธีร์ขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากส่วนสูงของเขาทำให้ฉันต้องเงยหน้ามอง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ฉันถอยหลังหรอกค่ะ เพราะคติประจำใจของ ‘พาย’ คือ ‘ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก’ ยิ่งเขาพยายามปิดบัง ฉันก็ยิ่งต้องขุดให้ลึก! “คนเรามีเรื่องส่วนตัวกันทั้งนั้นครับ พาย... ไม่สิ ต้องเรียก ‘คุณพาย’ ถึงจะถูกต้องตามมารยาทของคนที่เพิ่งบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวคนอื่น” เขาเน้นคำว่า ‘บุกรุก’ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนฉันเสียวสันหลังวาบ “พื้นที่ส่วนตัวงั้นเหรอคะ? ก็ได้... งั้นตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป พื้นที่ส่วนตัวของคุณ ก็คือพื้นที่ส่วนตัวของพายด้วยเช่นกัน เตรียมใจไว้ได้เลยค่ะท่านประธาน” ฉันส่งยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ไปให้เขา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากห้องสมุดทิ้งให้เขายืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ... เช้าวันต่อมา กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมปรับอากาศในตึกเรียนยังไม่ทันจะจางหาย ฉันก็มายืนประจำการอยู่หน้าตู้ล็อกเกอร์ของธีร์แล้ว มินท์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับถอนหายใจยาวจนแทบจะกลายเป็นพายุหมุน “แกเอาจริงเหรอพาย? นี่แกจะตามเขาไปทุกที่จริงๆ เหรอ? นายธีร์นั่นน่ะนะ เหมือนหิมะขั้วโลกเหนือ ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งแข็งตายนะเว้ย” มินท์กระซิบกระซาบพลางมองซ้ายมองขวา กลัวรินจะโผล่มาเห็น “หิมะละลายได้ถ้าเราเอาใจไปล้อมไว้ค่ะมินท์ คอยดูนะ วันนี้ฉันจะปฏิบัติการ ‘เงา’... คือไม่ว่าเขาจะขยับตัวไปไหน ฉันจะอยู่ตรงนั้น!” จังหวะที่ธีร์เดินผ่านมาด้วยท่าทางสง่างามตามแบบฉบับประธานนักเรียน เขาสะดุดกึกเมื่อเห็นฉันยืนยิ้มแป้นรออยู่ข้างล็อกเกอร์ “อรุณสวัสดิ์ค่ะธีร์!” ฉันโพล่งขึ้น พลางยื่นกล่องนมถั่วเหลืองในมือให้ “ดื่มหน่อยไหมคะ? จะได้อารมณ์ดีขึ้น... อ้อ! แล้วก็เอกสารเมื่อวานน่ะ ฉันเตรียม ‘เครื่องอ่าน’ มาช่วยคุณตรวจสอบด้วยนะ รับรองว่าละเอียดกว่าที่ตู้หนังสือแน่นอน” ธีร์หยุดชะงัก สายตาที่เคยเย็นชากลับวูบไหวเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม เขาปัดมือฉันออกอย่างไม่ใยดีแล้วเดินผ่านไปทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น “หึ... ไม่รับเหรอคะ?” ฉันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “แต่วันนี้ยังมีเวลาอีกทั้งวันนะ... คุณหนีไม่พ้นหรอก!” ทั้งวันที่เหลือฉันกลายเป็น ‘พายตัวติด’ ของจริง ไม่ว่าจะคาบเรียนพละ ตอนพักเที่ยง หรือแม้แต่ตอนที่เขาต้องไปตรวจความเรียบร้อยของห้องประชุม ฉันจะยืนกอดอกพิงกรอบประตูคอยสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่าง จนกระทั่งถึงช่วงเย็นในห้องเก็บของหลังโรงเรียน... ที่ที่ธีร์มักจะมาหลบมุมเพื่อจัดการงานด่วน ประตูห้องถูกเปิดออก ฉันแอบตามเข้ามาเห็นเขากำลังเปิดซองเอกสารฉบับเมื่อวานออกดูอีกครั้ง เขาถอดแว่นออกและนวดขมับอย่างอ่อนล้า ใบหน้าที่เคยดูนิ่งเฉยในวันนี้กลับดูเหนื่อยล้าและเปราะบางอย่างประหลาด ฉันตัดสินใจจะก้าวเข้าไปหาเขา แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง... “นายคิดจะทำอะไรกันแน่ธีร์? เอกสารนั่น... ถ้าคนอื่นรู้ว่านายขโมยมันออกมาจากห้องทำงานของผู้อำนวยการ นายไม่ได้จบแค่โดนไล่ออกหรอกนะ” เสียงของรินดังขึ้นพร้อมกับเงาที่ทาบทับลงมาบนร่างของธีร์ เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับกลุ่มสมาชิกสภานักเรียนที่ดูเหมือนจะดักรอเขาอยู่แล้ว ธีร์รีบหุบเอกสารนั้นลงด้วยความรวดเร็ว แต่สายตาของฉันที่แอบอยู่หลังลังไม้กลับเห็นชัดเจน... ในแววตาของธีร์ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเย็นชา! “เรื่องของฉัน... ถอยไป” ธีร์เอ่ยเสียงต่ำ “ถ้าฉันไม่ถอยล่ะ? นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกครูใหญ่ ชีวิตอันสมบูรณ์แบบของนายจะพังพินาศลงยังไง... อ้อ! รวมถึงเรื่องยัยผู้หญิงน่ารำคาญที่คอยตามติดนายอยู่ทุกวี่ทุกวันนั่นด้วย ฉันจะกำจัดให้หมด!” รินยื่นมือไปคว้าแฟ้มในมือธีร์ ทว่าธีร์เร็วกว่า เขาคว้าข้อมือรินไว้แน่น แรงบีบที่เขาใช้ทำเอาคนเห็นอย่างฉันต้องกลั้นหายใจ นี่ไม่ใช่ธีร์คนที่หน้านิ่งเฉยคนเดิมที่ฉันรู้จัก... นี่คือคนที่มีด้านมืดซ่อนอยู่! ธีร์ก้มลงกระซิบข้างหูรินด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจหายวาบ “ถ้าอยากตายเร็วขนาดนั้น... ก็ลองดู” ทันใดนั้นเอง ธีร์ก็หันขวับมาทางมุมมืดที่ฉันซ่อนตัวอยู่ แววตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งมาที่ฉันราวกับจะทะลุผ่านความมืดเข้ามา... “ออกมาได้แล้ว... จะแอบฟังไปถึงไหน!” เมล่อนโซดาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามปฏิบัติการความป่วนในครั้งนี้นะคะ!