คำปฏิเสธที่ไม่เป็นผล

“ออกมาได้แล้ว... จะแอบฟังไปถึงไหน!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นกลางห้องพักคณะกรรมการนักเรียนที่เงียบสงัด พายสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำแฟ้มเอกสารในมือร่วง ความตั้งใจที่จะเป็นนินจาสาวแอบฟัง ‘คุณประธานหน้านิ่ง’ วางแผนงานกิจกรรมโรงเรียนต้องพังไม่เป็นท่า เมื่อบานประตูไม้โอ๊กถูกกระชากเปิดออกโดยเจ้าของห้องที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ก่อนแล้ว ธีร์มองลงมาด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบคู่นั้นอ่านยากเสมอ แต่พายกลับมองเห็นประกายบางอย่างที่วูบไหวอยู่ลึกๆ นั่น... ความกังวลหรือเปล่านะ? “เอ่อ... คือว่าพายแค่จะเอาขนมมาให้ค่ะ เห็นว่าทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว” พายยิ้มกว้างจนตาหยี พยายามกลบเกลื่อนความผิดด้วยความน่ารักแบบฉบับของเธอ มือเล็กยื่นถุงคุกกี้โฮมเมดที่ตั้งใจทำสุดฝีมือออกไปตรงหน้า ธีร์ไม่ได้แม้แต่จะชายตามองขนมชิ้นนั้น เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า พลางถอนหายใจยาว “พาย... เลิกทำอะไรแบบนี้สักทีได้ไหม ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมไล่จับกับคุณหรอกนะ” “เกมงั้นเหรอคะ?” พายเอียงคอถามด้วยความสงสัยที่ปนความขบขัน “พายไม่ได้เล่นเกมนะคะ พายกำลัง ‘จีบ’ ต่างหาก” “นั่นแหละปัญหา!” ธีร์ตวาดเบาๆ แต่ทรงพลัง เขาเดินก้าวเข้ามาหาจนพายต้องถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน “ผมรำคาญ เลิกตามผม เลิกมาวอแว เลิกปรากฏตัวให้ผมเห็นหน้าสักที... เข้าใจภาษาคนบ้างไหม?” ถ้อยคำเชือดเฉือนพุ่งเข้าปะทะหัวใจคนฟังอย่างจัง แต่พายกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่คนทั่วไปควรจะเป็น ตรงกันข้าม... เธอกลับมองเห็น ‘โอกาส’ ในความโกรธนั้น พายหัวเราะคิกคักพลางวางถุงขนมลงบนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ เธอขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวของชายหนุ่ม ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ร่างสูงพยายามถอยหนีแต่ก็ถูกพายดักทางไว้ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น “โกรธเหรอคะ?” พายถามเสียงหวาน “ธีร์บอกให้พายเลิกยุ่ง แปลว่าธีร์ต้องคิดถึงพายแน่ๆ เลยใช่ไหมคะเนี่ย ถ้าไม่ได้สนใจกันจริงๆ ธีร์ก็คงไม่เดินมาเปิดประตูไล่พายด้วยตัวเองหรอก จริงไหม?” ธีร์ขมวดคิ้วแน่น ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เขาจ้องพายเหมือนกำลังพยายามค้นหาคำตอบว่าผู้หญิงคนนี้ใช้ตรรกะประหลาดอะไรในการแปลความหมายคำปฏิเสธของเขา “คุณมันบ้า... นี่ไม่ใช่คำบอกรัก แต่มันคือการไล่! ไป-ให้-พ้น!” “คำปฏิเสธที่ไม่เป็นผลหรอกค่ะ” พายยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน “พายรู้ค่ะว่าลึกๆ แล้วธีร์แค่อาย เพราะตำแหน่งประธานนักเรียนค้ำคออยู่ใช่ไหมล่ะคะ ไม่เป็นไรค่ะ พายรอได้... รอให้ธีร์ใจอ่อนยอมรับความรู้สึกตัวเอง” ธีร์ถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่เคยเจอใครที่ ‘ตีความ’ การถูกปฏิเสธให้กลายเป็น ‘ความรัก’ ได้หน้าตายขนาดนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องพักกรรมการนักเรียน ร่างโปร่งระหงของรินเดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ มือของเธอถือแฟ้มงานมาด้วย “ธีร์คะ งานเอกสารชุดนี้...” รินหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของพายที่ยืนประชิดตัวธีร์อยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาของรินวาวโรจน์ด้วยความริษยา เธอจิกมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเบนสายตาไปหาธีร์ด้วยท่าทางอ่อนหวาน “รินขอโทษค่ะ ถ้าขัดจังหวะอะไรอยู่... แต่ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีคนไม่มีมารยาทเข้ามาเพ่นพ่านเยอะไปหน่อยนะคะ” พายไม่ได้รู้สึกสะดุ้งสะเทือน เธอหันไปยิ้มให้รินอย่างเป็นมิตร “ไม่ได้ขัดจังหวะหรอกค่ะริน แค่มาส่งขนมให้ประธานนักเรียนทาน จะได้ทำงานอย่างมีความสุขขึ้นไงคะ” รินแค่นหัวเราะ “ส่งขนม? ธีร์ไม่ชอบของหวานหรอกนะพาย อย่าเอาความชอบของตัวเองไปยัดเยียดให้คนอื่นเลย มันน่ารำคาญ” ธีร์ที่ยืนนิ่งอยู่ตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบถุงขนมบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเดินตรงไปที่ถังขยะมุมห้อง ท่ามกลางสายตาอึ้งของทั้งสองสาว เขาทิ้งมันลงถังขยะอย่างเย็นชาโดยไม่ละสายตาจากพาย “เลิกยัดเยียดสักที” ธีร์พูดเสียงเรียบก่อนจะหันหลังกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน “ริน... วางเอกสารไว้แล้วออกไปได้แล้ว ฉันต้องทำงาน” รินยิ้มเยาะเย้ยพายก่อนจะเดินเชิดหน้าออกจากห้องไป ทิ้งให้พายยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนกดดัน พายมองถังขยะที่มีขนมของเธอวางอยู่แล้วแอบยิ้ม เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของธีร์อีกครั้งอย่างเงียบเชียบ “ทิ้งไปแล้วจริงๆ ด้วย” พายเปรยเบาๆ “แต่ไม่เป็นไรค่ะ พายรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่ชอบของหวาน... ขนมในถุงนั้น พายไม่ได้ใส่แค่น้ำตาล พายใส่ ‘ความพยายาม’ ลงไปเต็มถุงเลย ถ้าธีร์ทิ้งมันไป เดี๋ยวพายก็ทำมาใหม่ให้เอง” ธีร์เงยหน้าขึ้นมองพายทันที แววตาของเขาดูเหนื่อยหน่ายอย่างที่สุด “คุณนี่มัน... เหลือเชื่อจริงๆ” “ใช่ค่ะ พายเหลือเชื่อ... และพายก็จะไม่หยุดเชื่อว่าสักวันธีร์จะชอบพาย” พายโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของชายหนุ่ม “แล้วคืนนี้... พายจะส่งข้อความหาทุกๆ ชั่วโมงเลยนะคะ เตรียมตัวรับมือให้ดีล่ะ!” พายหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทิ้งให้ธีร์นั่งนิ่งค้างอยู่บนเก้าอี้ เขาเอื้อมมือไปเปิดถังขยะช้าๆ และมองถุงคุกกี้นั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ได้มีแค่ขนม แต่มันมีโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือยุกยิกติดอยู่ข้างในถุง เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะตัดสินใจหยิบโน้ตนั้นขึ้นมาอ่าน ในจังหวะที่เขาคลี่กระดาษออก ประตูห้องก็ถูกเปิดผางออกอีกครั้งโดยรินที่กลับเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนก “ธีร์! แย่แล้ว... ทางคณะกรรมการนักเรียนอีกฝั่งกำลังไปฟ้องอาจารย์เรื่องที่คุณเอาแต่เก็บตัวเงียบไม่ยอมอนุมัติงบ แล้วถ้าเกิดภาพคุณกับยัยนั่นหลุดออกไป... เรื่องใหญ่นะคะ!” หัวใจของธีร์กระตุกวูบ เขาไม่ได้กลัวเรื่องงาน แต่สิ่งที่รินพูดทำให้เขานึกถึงบางอย่าง... กล้องวงจรปิดตัวเล็กที่มุมห้อง เพิ่งจะกะพริบไฟสีแดงเตือนให้รู้ว่า มีใครบางคนกำลังแอบถ่ายคลิปเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไปอย่างแน่นอน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความตื้อสุดใจของยัยพายในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - เมล่อนโซดา