ภารกิจพิชิตใจนายหน้านิ่งเริ่มแล้ว!

“บอกมาสิคะว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่ ถึงจะยอมให้นอนกอด?” คำถามที่ดังขึ้นกลางโถงทางเดินหน้าห้องสภานักเรียน ทำเอาบรรยากาศที่เคยเงียบเชียบราวกับป่าช้าดูเดือดพล่านขึ้นมาทันตาเห็น นักเรียนหลายคนที่เดินผ่านไปมาถึงกับชะงักกึก บ้างก็ทำของตก บ้างก็แอบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปด้วยความตื่นเต้น ธีร์หยุดฝีเท้าทันที ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนรีดเนี้ยบกริบหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนถาม นัยน์ตาสีเข้มดุจน้ำหมึกนิ่งสนิทไร้ความรู้สึก ทว่าสันกรามที่ขบแน่นจนนูนขึ้นมาเล็กน้อยนั้นกลับบอกเล่าความรู้สึกตรงกันข้ามได้ชัดเจนกว่าคำพูด “เธอ... เพ้อเจ้ออะไรอีกแล้ว พาย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบเย็นเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย พายยืดตัวตรง มือเรียวเล็กเท้าสะเอวอย่างมั่นใจ รอยยิ้มหวานหยดที่ใครๆ ในโรงเรียนต่างก็รู้ดีว่ามันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดถูกส่งไปให้ประธานนักเรียนหน้านิ่ง “ไม่ได้เพ้อเจ้อค่ะ แต่พายกำลังพูดถึง 'อนาคต' อนาคตที่เราจะแต่งงานกันไงคะ จำไม่ได้เหรอว่าวันนี้เป็นวันครบรอบ... หนึ่งนาทีที่พายตัดสินใจว่าจะจีบพี่ธีร์ให้ติด!” “ไร้สาระ” ธีร์สะบัดหน้าหนี เตรียมจะก้าวเดินต่อ แต่พายกลับไวกว่า เธอพุ่งไปดักหน้าพร้อมกางแขนขวางไว้เหมือนเป็นยามเฝ้าประตูที่เต็มไปด้วยความพยายาม “ถ้ามันไร้สาระ พี่ธีร์ก็ลองพิสูจน์สิคะว่าต่อให้พายตื้อยังไง พี่ก็ไม่มีวันใจอ่อน... หรือว่าที่พี่นิ่งใส่พายอยู่ทุกวันนี้ เพราะจริงๆ แล้วพี่กำลังกลัว?” “กลัว?” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ธีร์ก้มหน้าลงมาหาจนปลายจมูกของเขากับเธอห่างกันเพียงไม่กี่คืบ “ผมไม่มีอะไรต้องกลัวคนที่แม้แต่คะแนนสอบวิชาคณิตศาสตร์ยังเกือบไม่รอดอย่างเธอ” “อุ๊ย! อย่าเอาเรื่องคะแนนมาเบี่ยงประเด็นสิคะ” พายหัวเราะร่า ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำดูถูกนั้นแม้แต่น้อย “คนเราเรียนรู้กันได้ แต่ถ้าหัวใจไม่เปิด... ก็ยากจะเรียนรู้เรื่องรักนะคะ” “พาย!” เสียงเรียกแหลมสูงดังขึ้นจากอีกฝั่งของโถงทางเดิน รินในชุดนักเรียนเข้ารูปทรงสวยพร้อมกระเป๋าแบรนด์เนมรีบเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ ดวงตาคมสวยฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “เธอจะทำตัวให้น่ารำคาญไปถึงไหน พี่ธีร์เขายุ่งเรื่องงานเอกสารสภานักเรียน ไม่ใช่เวลามาเล่นขายของกับคนอย่างเธอ” “อ้าว รินจัง” พายหันไปยิ้มให้ด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “พอดีพายกำลังคุย 'เรื่องสำคัญ' กับพี่ธีร์อยู่ ถ้าไม่ว่าอะไร ช่วยไปเดินเล่นที่อื่นก่อนได้ไหมคะ พอดีพื้นที่ตรงนี้... หัวใจมันจองไว้แล้ว” มินท์ที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับเอามือกุมขมับ เธอรีบเดินเข้ามาคว้าแขนเพื่อนรักแล้วกระซิบเสียงเบา “พาย แกจะประกาศศึกกับดาวโรงเรียนในวันแรกแบบนี้เลยเหรอ ใจเย็นก่อนแม่คุณ!” “เย็นไม่ได้แล้วมินท์ แผนการต้องเริ่มเดี๋ยวนี้!” พายหันไปกระซิบตอบ ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับธีร์อีกครั้งด้วยแววตามุ่งมั่น “ไม่ว่าใครจะขัดขวาง พายก็ไม่สนค่ะพี่ธีร์ จำไว้เลยนะว่าหลังจากนี้ พายคนนี้จะทำทุกวิถีทาง ไม่ว่าพี่จะเดินหนี พี่จะด่า หรือจะหน้านิ่งใส่ พายก็จะตามติดจนกว่าพี่จะยอมยิ้มให้พายคนเดียวเท่านั้น!” ธีร์มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อนขึ้นชั่วขณะ เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่คว้าแฟ้มงานขึ้นมาบังหน้าแล้วเดินเลี่ยงออกไปทิ้งให้รินยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ทว่าในวินาทีที่ธีร์เดินผ่านไปนั้นเอง เขากลับหยุดฝีเท้าลงกะทันหันโดยไม่ได้หันหลังกลับมา “ถ้าคิดว่าจะทำได้... ก็ลองดู” น้ำเสียงเข้มเอ่ยแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “แต่บอกไว้ก่อนว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น... และผมก็ไม่ใช่ของเล่นที่จะจีบติดง่ายๆ อย่างที่เธอคิด” พายหัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น เธอหันไปมองมินท์ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ ภารกิจพิชิตใจนายหน้านิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว และดูเหมือนความท้าทายนี้จะหนักหนากว่าที่เธอประเมินไว้เสียอีก แต่ในตอนที่พายกำลังจะหันไปขยิบตาให้เพื่อนสนิท เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นรัวขึ้นมา เธอหยิบมันออกมาดูและพบว่าเป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง หน้าจอแสดงรูปภาพถ่ายลับๆ ของเธอเมื่อห้านาทีก่อน ตอนที่เธอกำลังคุยกับธีร์ และข้อความด้านล่างนั้นทำให้รอยยิ้มของพายหุบลงทันที... 'อยากจีบเขานักใช่ไหม? ระวังไว้เถอะ ความลับของเธอที่เก็บไว้... ฉันจะเอามาแฉให้ทุกคนรู้ว่าเธอไม่ได้ใสซื่ออย่างที่แสดงออก!' ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับปฏิบัติการตื้อโลกจำครั้งนี้ไปพร้อมกับพายนะคะ เมล่อนโซดาจะตั้งใจเขียนทุกตัวอักษรเพื่อมอบความสนุกให้กับทุกคนค่ะ