กำแพงน้ำแข็งเริ่มร้าว

"นี่คุณ... จะทำอะไรน่ะ พายบอกแล้วไงว่าไม่คุยด้วย!" ฉันพยายามดึงข้อมือตัวเองกลับ แต่แรงมหาศาลจากฝ่ามือหนาที่กุมไว้แน่นกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย แผ่นหลังของฉันกระแทกเข้ากับกำแพงอิฐเปลือยด้านหลังห้องสมุด—พื้นที่อับสายตาที่ใครหลายคนมองข้าม แต่ในวินาทีนี้ มันกลับกลายเป็นเวทีประลองอารมณ์ที่ทำให้หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาดั่งก้อนน้ำแข็งขั้วโลกวันนี้กลับดูแปลกไป ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน มันไม่มีความโกรธ ไม่มีท่าทีถือดี มีเพียงความ... วูบไหวที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนิ่งสนิท "ปล่อยนะธีร์ รินรอคุณอยู่ที่คาเฟ่ไม่ใช่เหรอ? ไปหาเธอสิ อย่ามาเสียเวลากับคนอย่างพายเลย" ฉันประชดพลางเบือนหน้าหนี ทั้งที่ในใจอยากจะกอดเขาจนตัวตาย ธีร์ยื่นมืออีกข้างขึ้นมาทาบกับผนังข้างหัวฉัน กักขังฉันไว้ในวงแขนแข็งแรงนั่น เขาโน้มใบหน้าลงมาจนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดเหมือนฝนแรกที่ทำให้สติฉันพร่าเลือน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากฉันเพียงไม่กี่นิ้ว "พูดจบหรือยัง?" เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่านิดๆ "ที่ถาม... ที่พายประชด... อยากให้ฉันตอบคำถามไหนก่อนดี" "ไม่จำเป็นต้องตอบอะไรทั้งนั้น!" ฉันรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตา "พายเหนื่อยแล้ว ธีร์เก่งนะ... เก่งที่ทำให้พายรู้สึกว่าทุกอย่างที่พยายามมาตลอดมันไม่มีความหมาย" ฉันเห็นเขากะพริบตาถี่ๆ สันกรามหนาบดเข้าหากันแน่น ก่อนที่มือข้างหนึ่งของเขาจะละจากกำแพง มาจับปลายคางฉันให้หันไปเผชิญหน้ากันเบาๆ ทว่ามั่นคง "รินไม่ใช่คนสำคัญ" เขาเอ่ยคำนั้นออกมาสั้นๆ เหมือนการพ่นลมหายใจ "คนที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับมาสามคืนคือพาย... ต่างหาก" ฉันชะงักไป ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านในอกเหมือนถูกราดด้วยน้ำเย็นจัดจนมอดไหม้ แต่มันยังไม่ทันได้หายไป เขาก็ทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด—ธีร์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนักเรียน หยิบ 'บางอย่าง' ออกมา มันไม่ใช่ดอกไม้ ไม่ใช่ของขวัญราคาแพง แต่มันคือ... พวงกุญแจตุ๊กตาเมล่อนโซดาตัวเล็กๆ ที่มันเคยหลุดหายไปจากกระเป๋านักเรียนของฉันเมื่อสัปดาห์ก่อน! "ไปเอามาได้ยังไง..." ฉันพึมพำด้วยความตกใจ "ฉันเก็บได้ที่ห้องสภานักเรียน" เขาพูดเสียงอ้อมแอ้ม หน้าหูเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "แล้วก็... แอบซ่อมให้ เพราะเห็นพายพยายามถักมันตั้งนาน... ถือว่านี่คือการง้อ... แบบที่ฉันถนัดที่สุดแล้ว" พระเจ้า... ประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบคนนี้กำลังทำหน้าทำตาเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งทำความผิดแล้วกลัวถูกดุ รอยร้าวบนกำแพงน้ำแข็งในใจฉันเริ่มขยายตัวกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะพังทลายลงมาในนาทีนี้ ฉันคว้าพวงกุญแจในมือเขามา กอดมันไว้แน่นก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ "วิธีง้อเห่ยชะมัดเลยค่ะคุณประธาน" "ก็พายชอบทำอะไรบ้าๆ บอๆ ใส่ฉันก่อนนี่" เขาดึงฉันเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเราแตะกัน "ฉันก็เลยต้องทำอะไรบ้าๆ บอๆ ตอบแทนบ้าง" จังหวะหัวใจของเราเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบเชียบรอบตัวทำให้เสียงหัวใจนั้นดังชัดเจนเหลือเกิน ฉันกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศแสนเปราะบางนี้ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงสนทนาที่คุ้นเคยกลับทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน "ฉันบอกแล้วไงคะว่าต้องอยู่แถวนี้... เห็นไหมล่ะ ธีร์แอบมากับยัยนั่นจริงๆ ด้วย!" เสียงของรินดังแทรกความเงียบเข้ามา พร้อมกับร่างที่ปรากฏขึ้นที่หัวมุมตึก ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเราในสภาพที่ชิดใกล้เกินคำบรรยาย ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉันใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มไม่ใช่การปรากฏตัวของริน... แต่เป็นแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของใครอีกคนที่ยืนซุ่มอยู่ข้างๆ เธอ "ได้ภาพเด็ดแล้วริน... คราวนี้ยัยพายไม่มีทางรอดไปจากโรงเรียนนี้แน่" ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร... ไม่ใช่แค่ริน แต่เป็นกลุ่มนักเรียนสายข่าวที่คอยจ้องจะเล่นงานฉันมาตลอด ธีร์ผละออกจากฉันทันที แววตาของเขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเย็นชาปกติ... มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังโกรธจัด "ธีร์... อย่านะ" ฉันคว้าชายเสื้อเขาไว้ แต่เขาสะบัดมือเบาๆ ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับพวกนั้น "ลบรูปซะ" เขาพูดเสียงเรียบ แต่กดดันจนคนที่ถือโทรศัพท์ถึงกับมือสั่น "ถ้าภาพนี้หลุดออกไป... ฉันจะทำให้พวกเธอเห็นเองว่า กำแพงที่พายสร้างขึ้นมานั้นแข็งแกร่ง... แต่กำแพงที่ฉันจะสร้างเพื่อปกป้องเธอ... มันไม่มีวันพังทลายลงได้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของยัยตัวแสบกับนายหน้านิ่งคนนี้อยู่นะคะ!