น้ำตาของพาย

“ถอยไปค่ะธีร์... อย่าให้พายต้องพูดซ้ำ” เสียงของพายสั่นเครือแต่มั่นคง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววซุกซนและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจบัดนี้กลับรื้นไปด้วยม่านน้ำตาที่ใกล้จะทะลักออกมา เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย ธีร์ยืนขวางประตูห้องซ้อมดนตรีที่รินเพิ่งเดินเข้าไปเมื่อครู่ มือหนาของเขาเกาะขอบประตูไว้แน่นราวกับจะพิสูจน์ว่า หากเขาไม่ยอมหลีกทาง พายจะไม่มีวันได้ผ่านไป “เธอกำลังใช้คำขู่ที่ไร้สาระที่สุดนะ พาย” ธีร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาที่จ้องมองมากลับวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับไปนิ่งสนิทตามเดิม “คนอย่างเธอเนี่ยนะจะไปจากฉัน? ก็แค่การประชดประชันเหมือนทุกครั้งที่เธอทำ” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของพายอย่างจัง เธอแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งหล่นลงมาอาบแก้มเนียน ความเจ็บปวดไม่ได้มาจากสิ่งที่รินทำ แต่มันมาจากความไม่ไว้วางใจที่เขามีต่อเธอต่างหาก “ใช่ค่ะ... ที่ผ่านมาพายอาจจะเอาแต่ใจ พายอาจจะตื้อจนน่ารำคาญ แต่พายไม่เคยล้อเล่นกับคำว่า ‘เลิก’ หรือ ‘จากไป’ ในเวลาที่พายจริงจัง” พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้น “วันนี้พายเห็นกับตา และพายไม่ได้ต้องการคำแก้ตัว พายต้องการแค่พื้นที่ให้พายถอยออกมาเพื่อทบทวนตัวเอง... ถ้าคุณไม่เชื่อใจพายเลยแม้แต่นิดเดียว การที่เรายืนอยู่ตรงนี้มันก็ไม่มีความหมายแล้ว” ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพาย เขาพยายามมองหาความจอมปลอม หรือการเรียกร้องความสนใจที่เขาคุ้นเคย แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าที่แสนน่ากลัว “เธอจะหนีปัญหาเหรอ?” ธีร์ถาม เสียงของเขาเริ่มมีความสั่นไหวเล็กน้อยที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ “ไม่ใช่การหนีค่ะ แต่มันคือการยอมรับว่า... ความพยายามของพายมันไม่มีค่าพอสำหรับคนที่ไม่คิดจะมองเห็นความจริงใจของพายเลย” พายตัดสินใจเดินเลี่ยงออกมา เธอไม่ได้ผลักเขา เธอเพียงแค่เดินผ่านไปเหมือนคนที่เพิ่งตระหนักได้ว่าคนคนนี้ไม่ใช่โลกทั้งใบของเธออีกต่อไปแล้ว หัวใจของเธอกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดสั่งให้เธอต้องก้าวเดินต่อไป ธีร์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือของเขาที่เคยจับขอบประตูค่อยๆ ปล่อยลง ความเงียบเข้าปกคลุมทางเดินหน้าห้องซ้อมดนตรี ราวกับว่าอากาศรอบตัวกำลังเบาบางลง เขาอยากจะรั้งเธอไว้ อยากจะดึงเธอเข้ามากอดเหมือนทุกครั้งที่เธอแกล้งงอน แต่ทิฐิที่เขาสร้างขึ้นเป็นเกราะกำบังตัวเองมาตลอดชีวิตกลับทำหน้าที่ของมันอย่างดีเกินไป มันตรึงขาของเขาไว้ไม่ให้ก้าวตามเธอไป ในมุมมืดของทางเดิน รินที่ยืนแอบฟังอยู่แอบยิ้มมุมปากด้วยความสมเพช เธอรู้ดีว่าเกมนี้เธอชนะไปครึ่งทางแล้ว ความเงียบของธีร์คือเครื่องมือชั้นดีที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของพายกับธีร์ร้าวฉานจนเกินเยียวยา พายเดินมาจนถึงสวนหลังโรงเรียนที่เงียบสงัด เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวยาว ความเข้มแข็งที่พยายามแสดงออกมาเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น ร่างบางสะอื้นออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความสุดท้ายที่เธอพิมพ์ค้างไว้ถึงมินท์คือ ‘ฉันพยายามแล้วจริงๆ’ “ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะธีร์...” พายพึมพำกับความว่างเปล่า “ความรักมันต้องแลกด้วยการสูญเสียตัวตนขนาดนี้เลยเหรอ” ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความเศร้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้ๆ พายรีบปาดน้ำตาและเงยหน้าขึ้นหวังว่าจะเป็นธีร์ที่ตามมาง้อ แต่ทว่าคนที่ปรากฏตัวกลับเป็นใครบางคนที่เธอคาดไม่ถึงที่สุด เขาคนนั้นเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ พร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดให้ด้วยสายตาที่ดูแคลนธีร์อย่างเห็นได้ชัด “ร้องไห้ให้คนอย่างมัน... คุ้มแล้วเหรอครับ พาย?” เสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้พายตัวแข็งทื่อ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเต็มตา เธอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือ ‘คีตะ’ อริเก่าแก่ของธีร์ที่เป็นคนเดียวในโรงเรียนที่รู้ความลับอันดำมืดของธีร์ดีที่สุด และเขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังบางอย่าง... ที่ไม่น่าไว้วางใจเลยสักนิด! แล้วความวุ่นวายที่พายคาดไม่ถึงก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ในวินาทีที่เธอตัดสินใจรับผ้าเช็ดหน้านั้นมา... โลกทั้งใบของเธอก็เปลี่ยนไปตลอดกาล! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างพายและลุ้นไปกับความรักที่แสนเจ็บปวดของเธอนะคะ เมล่อนโซดาจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!