ความจริงที่ถูกบิดเบือน

“ปล่อยมือเถอะค่ะคุณประธานนักเรียน คนมองกันครึ่งโรงอาหารแล้วนะคะ” พายเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ แม้ปากจะบอกให้ปล่อย แต่ปลายนิ้วเรียวกลับจงใจเกี่ยวกระ습ปลายนิ้วของธีร์ไว้เสียแน่นโดยไม่มีทีท่าว่าจะสะบัดออกจริงๆ สักนิด บรรยากาศรอบตัวในเวลานี้อึมครึมเสียยิ่งกว่าท้องฟ้าหน้าฝน โต๊ะอาหารยาวริมกระจกใสกลายเป็นจุดศูนย์กลางสายตาของนักเรียนนับร้อยชีวิต รินยืนหน้าซีดเผือดอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อหลักฐานชิ้นสำคัญ—คลิปวิดีโอตัดต่อที่เธอจ้างให้รุ่นน้องปีหนึ่งปล่อยเพื่อดิสเครดิตพาย—กำลังถูกลบออกจากระบบของห้องโสตทัศนศึกษาทีละไฟล์ด้วยฝีมือของประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี ธีร์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ปรายตามองกลุ่มคนที่ยังยืนออกันด้วยแววตานิ่งสนิท คมมีดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงันนั้นคมกริบเสียจนไม่มีใครกล้าสบตานานเกินสามวินาที มือหนาที่กุมมือพายอยู่กระชับแน่นขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว ความโกรธระลอกใหญ่กำลังตีวนอยู่ในอก ไม่ใช่เพราะมีคนกล้าแกล้งเด็กสาวตรงหน้า... แต่เป็นเพราะเขาเกือบจะเข้าใจเธอผิดไปชั่วขณะ “นายกำลังทำอะไรลับหลังฉันอีกหรือเปล่าคะ ธีร์” พายเอียงคอถาม ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความท้าทาย เธอรู้ดีว่าเขากำลังสืบหาความจริงเรื่องข่าวลือเสียๆ หายๆ ที่แพร่สะพัดเมื่อวานนี้ และเธอก็รู้ด้วยว่าคนปากแข็งอย่างเขาไม่มีทางยอมรับตรงๆ หรอกว่า เป็นห่วงเธอจนเนื้อเต้น “เงียบไปเลยน่าพาย” ธีร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน “เธอมีนิสัยชอบหาเรื่องใส่ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าฉันไม่มาเจอเข้า ป่านนี้เธอคงยืนบื้อให้คนเขาเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว” “อ๋อ ที่แท้ก็เป็นห่วงเหรอคะ?” พายยิ้มกว้างจนตาหยี ขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นอีกก้าว จนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเขาปะปนกับกลิ่นไอความตื่นเต้นในอากาศ “แหม... ปกติเห็นหน้านิ่งเป็นหุ่นยนต์ซีเมนต์ นึกว่าความรู้สึกช้าเสียอีกค่ะ” “ใครหุ่นยนต์” ธีร์สวนกลับทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างรวดเร็ว แม้เขาจะพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยไร้คลื่นลมแทบจะไม่ทันก็ตาม “ฉันแค่มารักษากฎระเบียบของโรงเรียน ไม่อยากให้มีขยะสังคมมาสร้างความวุ่นวายในเขตปกครองของฉันก็เท่านั้น” “โอ๊ะ! เจ็บจังเลยค่ะ ประธานว่าฉันเป็นขยะสังคมเหรอเนี่ย” พายทำท่าทางโอเวอร์แอ็กติ้ง เอามือทาบอกแล้วทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้ แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน “แบบนี้ต้องรับผิดชอบด้วยการเลี้ยงชาไข่มุกไขมันสูงสิคะ ถึงจะหายงอน” มินท์ที่ยืนกอดอกมองสถานการณ์อยู่ไม่ไกลอดไม่ได้ที่จะกลอกตาเป็นวงกลม เธอเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมกับตบมือแปะๆ เบาๆ สองทีเชิงหมั่นไส้ “พอเลยค่ะแม่คุณ นี่ยังมีเรื่องใหญ่อีกเรื่องที่ต้องเคลียร์นะยะ” มินท์หันไปปรายตาใส่รินที่ตอนนี้ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว “ยัยรินมันไม่ได้ทำคนเดียวหรอกค่ะคุณธีร์ ข่าวลือเมื่อวานมันมีคนหนุนหลังจากเบื้องบนโน่น... คนที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของโรงเรียนนั่นแหละค่ะตัวดี” ธีร์หันขวับไปมองมินท์ สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนกวาดมองเพื่อนสนิทของพาย “เธอหมายถึงใคร” “ก็...” มินท์ลากเสียงยาว ตั้งใจจะเฉลยให้หมดเปลือกเพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม “มินท์คะ!” พายส่งเสียงปรามเพื่อนรักทันที พร้อมกับดึงแขนมินท์เบาๆ “อย่าเพิ่งพูดตอนนี้เลยค่ะ ปล่อยให้คุณประธานเขาใช้สมองอันปราดเปรื่องสืบหาความจริงด้วยตัวเองไปก่อนสิคะ... สนุกออก” พายหันกลับมาสบตาธีร์ รอยยิ้มซุกซนหายวับไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยแววตานิ่งลึกที่ยากจะคาดเดา เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้นราวกับกำลังทดสอบอะไรบางอย่าง “ถ้าคุณอยากรู้ความจริงจริงๆ... คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นก่อนนะคะ ว่าคุณเชื่อใจฉัน มากกว่าเชื่อกระดาษแผ่นเดียวหรือคำพูดของคนอื่น” คำพูดของพายทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับอย่างไม่มีใครคาดคิด เขากำมือแน่นขึ้นก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน “ฉันไม่เคยเชื่อคำพูดของใครหน้าไหนทั้งนั้น... นอกจากสิ่งที่ฉันเห็นและพิสูจน์ด้วยตัวเอง” “งั้นก็พิสูจน์สิคะ” พายท้าทาย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก “เย็นนี้หลังเลิกเรียน ที่ห้องดนตรีเก่าตึก C... ถ้าคุณกล้าพอที่จะไปเปิดประตูบานนั้นด้วยตัวเอง คุณอาจจะได้รู้ความจริงที่คุณพยายามวิ่งตามหามาตลอดก็ได้นะคะ ว่าใครกันแน่ที่ ‘บิดเบือน’ ทุกอย่างขึ้นมา” พูดจบ พายก็ดึงมือออกจากอุ้งมือของธีร์อย่างนิ่มนวล เธอยิ้มให้เขาครั้งหนึ่งก่อนจะผงกหัวลาแล้วเดินจูงมือมินท์จากไปท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชน ธีร์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสคมจ้องมองตามแผ่นหลังบางที่เดินลับตาไป หัวใจในอกเต้นกระหน่ำผิดจังหวะอย่างรุนแรง สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า คำเชิญชวนในเย็นนี้ไม่ใช่การนัดเดทธรรมดา... แต่มันคือกับดักที่อาจสั่นคลอนรากฐานทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต และก่อนที่เขาจะทันได้คิดทบทวนอะไรให้ถี่ถ้วน เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ธีร์หยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด ทว่าทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ ร่างสูงก็ชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ภาพทุกอย่างในหัวหยุดหมุนไปดื้อๆ *“ถ้าคุณก้าวเข้าไปในห้องนั้นคนเดียว... คุณจะไม่มีวันได้เห็นหน้าพายอีกเลย”* เมล่อนโซดาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวของยัยพายตัวแสบกับท่านประธานหน้านิ่งคนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าเดือดและชวนลุ้นจนนั่งไม่ติดแน่นอนค่ะ ห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวงนะคะ!