ของขวัญที่ไม่มีใครอยากได้

"นี่พาย... บอกตามตรงนะ ถ้าฉันเป็นประธานธีร์ ฉันอาจจะแจ้งตำรวจข้อหาพยายามฆ่าด้วยสิ่งของนะ" มินท์มองซากปรักหักพังบนโต๊ะทำงานของพายด้วยสายตาเวทนา มือเรียวหยิบกาวลาเท็กซ์ที่แห้งกรังติดเป็นก้อนขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะวางมันลงที่เดิมด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย พายในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาคล้ำเล็กน้อยจากการอดนอนทำ 'ของขวัญแฮนด์เมด' มาทั้งคืน กัดริมฝีปากแน่นพลางจ้องมองตุ๊กตาผ้าสักหลาดที่ควรจะเป็นรูปหมี แต่ตอนนี้ดูเหมือนสัตว์ประหลาดจากขุมนรกมากกว่า "มันคือความตั้งใจนะมินท์! นายหน้านิ่งนั่นน่ะ ถ้าไม่ได้รับของขวัญที่ทำด้วยมือ มันก็ไม่ซึ้งสิ" พายเถียงกลับ พยายามดึงแขนตุ๊กตาที่หลุดลุ่ยให้กลับไปติดที่เดิมด้วยความรั้น "ความตั้งใจน่ะดี แต่ผลงานน่ะ... ถามจริง เธอโกรธแค้นอะไรคุณธีร์หรือเปล่าถึงทำตุ๊กตาออกมาให้เขานอนฝันร้าย?" พายไม่สนใจเสียงค้านของเพื่อนสนิท เธอตัดสินใจคว้าถุงของขวัญสีหวานมาใส่ตุ๊กตาตัวนั้นลงไปอย่างทะนุถนอม แม้แขนข้างหนึ่งของมันจะพยายามดีดตัวออกมาจากถุงก็ตาม วันนี้แหละ เธอจะไปดักรอเขาที่ห้องสภานักเรียน ธีร์ต้องประทับใจ... อย่างน้อยเขาก็ต้องพูดอะไรออกมาบ้าง ไม่ใช่แค่เดินผ่านไปเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ บรรยากาศหน้าห้องสภานักเรียนในช่วงพักเที่ยงคึกคักเป็นพิเศษ พายกอดถุงของขวัญแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้ฝีเท้าของเธอหยุดชะงัก ริน... ดาวโรงเรียนคนสวยยืนพิงขอบประตูห้องสภา ท่าทางสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน เธอถือกล่องขนมเค้กราคาแพงที่ดูออกว่ามาจากร้านดังระดับห้าดาว สายตาที่รินมองธีร์นั้นช่างหวานเยิ้มเสียจนคนมองอย่างพายรู้สึกร้อนผ่าวไปถึงอก "ทำไมยังไม่กลับไปเรียนอีกล่ะริน" เสียงทุ้มต่ำของธีร์ดังขึ้น แม้จะดูเย็นชาและห่างเหิน แต่มือของเขากลับรับกล่องขนมจากมือหญิงสาวมาถือไว้โดยไม่ปฏิเสธ พายรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักๆ หล่นลงมาทับหัวใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมดก้าวเข้าไปหาทั้งสองคน "สวัสดีค่ะท่านประธาน!" พายขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงสดใสเกินจริง สายตาจดจ้องไปที่กล่องขนมในมือธีร์ "กินเค้กเยอะๆ ระวังน้ำตาลในเลือดสูงนะคะ เดี๋ยวจะหน้านิ่งเกินไปจนกลายเป็นรูปปั้นไปเสียก่อน" ธีร์หันมามองพาย แววตาคมกริบคู่นั้นนิ่งสนิทเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม เขาไม่ตอบโต้แถมยังเหลือบมองของในมือของพายที่โผล่ออกมาเพียงนิดเดียว "มีธุระอะไร" เขาถามสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย "คือ... พายทำของขวัญมาให้ค่ะ ตั้งใจทำมากๆ เลยนะ" พายยื่นถุงของขวัญออกไปอย่างประหม่า มือที่สั่นเทานิดๆ พยายามบังคับไม่ให้ตุ๊กตาที่สภาพร่อแร่หลุดออกมา รินหัวเราะคิกคักพลางเบ้ปาก "ทำเองเหรอ? นึกว่าของเล่นเด็กในถังขยะเสียอีก" พายเมินเฉยต่อคำเหน็บแนม เธอจ้องหน้าธีร์ ลุ้นระทึกว่าเขาจะรับมันไปหรือไม่ แต่ในจังหวะที่มือของธีร์ยื่นมารับถุงไปนั้น เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ขอบถุงกระดาษที่เปียกชื้นจากกาวที่ยังไม่แห้งสนิทเกิดขาดผึง! ตุ๊กตาหมีหน้าเบี้ยว แขนหลุด ขาห้อย กลิ่นกาวฉุนกึก ร่วงหล่นลงมาบนพื้นห้องสภาต่อหน้าต่อตาคนทั้งคู่ รินหลุดขำออกมาเสียงดัง ธีร์ก้มลงมองซากนั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "นี่น่ะเหรอ... ของขวัญ" ธีร์ถาม เสียงของเขาดูต่ำลงกว่าปกติ พายหน้าร้อนผ่าว อยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นๆ ความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อน "พายขอโทษค่ะ พายไม่ได้ตั้งใจ..." พายก้มลงจะเก็บมัน แต่ธีร์กลับขยับตัวก้าวเข้ามาขวางไว้ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาทำให้พายชะงักไปชั่วขณะ "ไม่ต้องเก็บ" เขาสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะหันไปหาริน "ริน... ออกไปก่อน ฉันมีเรื่องต้องคุยกับพาย" รินหน้าเจื่อนลงทันที นางรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องไปด้วยความไม่พอใจ ทิ้งให้เหลือเพียงความเงียบงันที่กดดันจนพายหายใจไม่ออก ธีร์หยิบตุ๊กตาขึ้นมาพลิกดูด้วยนิ้วยาวเรียว แม้ใบหน้าจะยังคงความนิ่งไว้ได้เหมือนเดิม แต่พายสังเกตเห็น... สันกรามของเขาขบกันแน่นและดวงตาที่เคยเย็นชานั้นกลับวาวโรจน์ด้วยอารมณ์บางอย่างที่เธอเดาไม่ออก "เธอไปทำอะไรมาถึงได้สภาพนี้" ธีร์ถาม เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะจ้องมองรอยนิ้วมือเลอะกาวบนแขนของเขาที่เผลอไปแตะโดน "พายพยายาม... พยายามทำลายสถิติคนหน้านิ่งด้วยของขวัญแฮนด์เมดไงคะ" พายพยายามกลบเกลื่อนความอายด้วยการยิ้มสู้ แม้หัวใจจะตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ธีร์วางตุ๊กตาลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะก้าวประชิดตัวพายจนเธอหลังชนกับชั้นวางเอกสาร มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือของเธอแน่นจนพายสะดุ้ง "ใคร" "คะ?" "ฉันถามว่า... ใครที่ทำให้เธอต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งทำของเล่นพังๆ นี่จนดึกดื่น? ยัยรินบอกว่าเมื่อคืนเห็นเธอแชทคุยกับคนอื่นตอนตีสอง... ผู้ชายคนไหนที่ทำให้เธอต้องทำอะไรแบบนี้ให้!" พายเบิกตากว้าง สมองประมวลผลแทบไม่ทัน นายหน้านิ่งคนนี้กำลัง... หึงเธออยู่ใช่ไหม? "ก็... ไม่มีใครเลยค่ะ พายทำให้นายหน้านิ่งคนนี้ต่างหาก" ธีร์นิ่งไปราวกับถูกสาป เขาปล่อยข้อมือพายแล้วหันหลังหนีไปกุมขมับ แต่พายกลับเห็นใบหูที่แดงก่ำของเขาชัดเจนเกินกว่าจะปิดบัง "คนโง่..." ธีร์พึมพำกับตัวเองก่อนจะหันกลับมา แววตาดุจัด "ห้ามไปทำแบบนี้ให้ใครเห็นอีก เข้าใจไหม!" เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่เสียงกริ่งโทรศัพท์ของธีร์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาพอดี เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนจากความหึงหวงกลายเป็นความเคร่งเครียดทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เขามองพายด้วยสายตาที่ยากจะตีความ ก่อนจะถอนหายใจยาว "พาย... ออกไปจากที่นี่ซะ อย่าให้ใครเห็นว่าเธออยู่กับฉันตอนนี้ โดยเฉพาะคนที่ส่งข้อความมานี่" เขายื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้พายดูเพียงแวบเดียว ก่อนที่พายจะตาค้าง เมื่อเห็นข้อความที่พิมพ์ไว้ว่า... 'ความลับของธีร์ จะถูกเปิดเผยในอีกสิบนาที เตรียมตัวไว้ให้ดี ประธานนักเรียน' เมล่อนโซดา หวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้านะคะ :)