อาการหึงแบบเงียบๆ

“ถ้าจะส่งขนมให้รุ่นพี่บาสบ่อยขนาดนี้ เปลี่ยนไปสมัครเป็นคนทำความสะอาดตู้ล็อคเกอร์ให้เขาเลยไม่ดีกว่าหรือคะพาย?” เสียงทุ้มต่ำที่ดูราบเรียบจนน่าใจหายดังขึ้นจากด้านหลัง เล่นเอาพายที่กำลังยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าตู้ล็อคเกอร์ของรุ่นพี่นักบาสฯ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมองเจ้าของประโยคที่ทำเอาบรรยากาศรอบข้างติดลบไปหลายองศา ทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร พายก็ปรับสีหน้าเป็นยิ้มหวานหยดทันที “ธีร์! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย ตกใจหมดเลย” พายปิดตู้ล็อคเกอร์เสียงดังปัง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนตัวสูงที่ยืนกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง “แล้วเรื่องขนมน่ะ แค่ขนมขอบคุณที่รุ่นพี่ช่วยติวเลขให้เมื่อวานเองค่ะ ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งสักหน่อย” ธีร์ไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตามองถุงขนมในมือพายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบกับดวงตาที่เปล่งประกายของเธอ มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยเหมือนคนพยายามสะกดอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ใต้ความนิ่งสนิท “ติวเลข?” เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่ามันมีความเย็นยะเยือกแฝงอยู่ “ถึงขั้นต้องให้รุ่นพี่บาสมาสอนตัวต่อตัวในห้องสมุดจนมืดค่ำเลยหรือคะ? พายลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองมีประธานนักเรียนที่อาสาจะสอนให้ทุกเมื่ออยู่ตรงนี้” พายชะงักไปเล็กน้อย เธอรู้ดีว่านี่คืออาการ ‘หน้านิ่งแต่แอบหึง’ ของคุณประธานนักเรียนคนเก่ง แต่ในเมื่อความตื้อคือกลยุทธ์หลัก เธอจะยอมถอยไม่ได้ “โถ่ ธีร์คะ ก็ธีร์งานยุ่งจะตายไป พายไม่อยากกวนเวลาทำงานของคุณประธานหรอกค่ะ แต่ถ้าธีร์อยากติวให้ พายก็ยินดีรับนะคะ... เย็นนี้เลยไหมล่ะคะ?” ธีร์หรี่ตาลงเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบรับทันที แต่กลับก้าวเดินเข้ามาหาจนพายต้องถอยหลังไปพิงกับล็อคเกอร์โลหะ ร่างสูงใหญ่ของเขาโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้มของเธอ พายรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ “ฉันไม่ว่างหรอกค่ะ” ธีร์กระซิบเบาๆ “แต่ฉันไม่ชอบเห็นใครมาเสนอหน้าให้ท่าพาย... โดยเฉพาะรุ่นพี่คนนั้น” ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของรุ่นพี่บาสก็ดังขึ้นตามทางเดิน เขาเดินตรงเข้ามาหาพายพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นธีร์ยืนขวางอยู่ พายสังเกตเห็นว่าธีร์ไม่ได้ขยับตัวออกห่างแม้แต่นิดเดียว เขากลับยืนจังก้าด้วยท่าทางนิ่งเฉยเหมือนจงใจแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ “อ้าว พาย ขนมเสร็จแล้วเหรอ?” รุ่นพี่บาสเอ่ยทักอย่างอารมณ์ดี “ขอบใจมากนะ เดี๋ยวเย็นนี้พี่เลี้ยงไอติมตอบแทนดีไหม?” พายกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ธีร์กลับพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “พอดีเย็นนี้พายมีธุระกับสภานักเรียนครับ คงไปไม่ได้” “เอ๊ะ?” พายหันขวับไปมองธีร์ด้วยความงุนงง “ธุระอะไรคะธีร์?” ธีร์หันมามองพายด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะดุ แต่ก็เต็มไปด้วยความหวงแหนที่ปิดไม่มิด “ก็ธุระที่เธอลืมไปนั่นแหละ... เรื่อง ‘ทำโทษ’ ที่เธอแอบหนีไปติวกับคนอื่น” รุ่นพี่บาสหัวเราะเบาๆ อย่างไม่คิดอะไรมากก่อนจะขอตัวเดินจากไป ทิ้งให้พายยืนหน้าเหวอกับคำว่า ‘ทำโทษ’ ที่ธีร์เพิ่งประดิษฐ์ขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ทันทีที่รุ่นพี่บาสลับตาไป พายก็หันมาคว้าแขนธีร์ไว้ทันที “ธีร์! ไปพูดแบบนั้นกับพี่เขาได้ยังไงคะ เดี๋ยวพี่เขาก็เข้าใจผิดหรอก!” ธีร์ดึงแขนตัวเองกลับเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินหนี แต่พายก็รีบวิ่งตามไปดักหน้าไว้ทันที “หลบไปค่ะ” ธีร์พูดนิ่งๆ “ไม่หลบค่ะ จนกว่าธีร์จะบอกว่าหึงก็บอกมาตรงๆ!” พายท้าทาย เธอรู้ว่านี่คือจุดอ่อนที่ทำให้ธีร์ไปไม่เป็นเสมอ ธีร์ชะงักเท้า เขาหยุดยืนนิ่งกลางโถงทางเดิน แสงยามบ่ายที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้ใบหน้าคมสันของเขาดูเคร่งขรึมและมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด เขาค่อยๆ ก้มลงมาสบตาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยกลายเป็นความวูบไหวที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ “ถ้าฉันบอกว่าหึง... แล้วเธอจะเลิกทำตัวเป็นเป้าสายตาให้พวกผู้ชายพวกนั้นไหมล่ะคะ?” พายหัวใจแทบหยุดเต้น คำถามนั้นไม่ได้รุกไล่ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก ธีร์ไม่ได้รอคำตอบ เขาเดินผ่านเธอไป แต่ทว่าก่อนจะเดินลับมุมตึกไป เขากลับหยุดกะทันหันแล้วหันกลับมา “อีกอย่าง... ล็อคเกอร์ที่พายเพิ่งปิดไปน่ะ เมื่อกี้ฉันเห็นใครบางคนแอบเอาซองจดหมายสีชมพูไปหย่อนทิ้งไว้ข้างในตอนที่เธอหันไปคุยกับรุ่นพี่บาส... พายแน่ใจนะคะว่านั่นเป็นของเธอ?” ประโยคนั้นทำให้พายตัวแข็งทื่อ เธอรีบหันขวับไปมองตู้ล็อคเกอร์ของตัวเองทันที ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นว่าประตูตู้ของเธอที่ควรจะปิดสนิท กลับมีมุมซองจดหมายสีหวานแหววโผล่ออกมาเล็กน้อยอย่างน่าสงสัย... และที่สำคัญ ริน ดาวโรงเรียนที่ยืนอยู่ปลายโถงทางเดินกำลังยืนกอดอกมองมาทางเธอด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าไว้วางใจ! เมล่อนโซดาหวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมลุ้นระทึกไปกับการเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ในล็อคเกอร์ในตอนหน้านะคะ :)