ทำไมต้องหงุดหงิด?

“ถ้านายไม่ยอมรับปากว่าจะไปงานเลี้ยงรุ่นกับฉัน พรุ่งนี้ทั้งโรงเรียนจะได้เห็นคลิปวิดีโอ ‘ธีร์สุดหล่อเต้นระบำไก่’ ที่ฉันแอบถ่ายเก็บไว้แน่ค่ะ!” เสียงสดใสแต่แฝงความดื้อรั้นของ ‘พาย’ ดังขึ้นกลางห้องสภานักเรียนที่ควรจะเงียบสงัด เธอเท้าแขนลงบนโต๊ะไม้ตัวหรู จ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกายประหนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับบ่งบอกว่าเธอกำลังสนุกเต็มที่ ‘ธีร์’ ที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่หยุดชะงัก ปลายปากกาหมึกซึมเปื้อนกระดาษเป็นจุดดำเล็กๆ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองแม่ตัวดีที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ สายตาคู่นั้นเย็นชาจนน่าขนลุก แต่พายกลับรู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งสนิทนั้น มันมีระลอกคลื่นที่เขากำลังพยายามสะกดไว้ “เธอเป็นผู้หญิงประสาอะไร ถึงได้ชอบขู่กรรโชกคนอื่นแบบนี้?” ธีร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเขา “ก็ผู้หญิงที่ ‘ตื้อ’ จนโลกจำไงคะ!” พายเชิดหน้าขึ้น ตอบกลับฉะฉาน “จะไปไม่ไปคะ? ถ้าไปฉันจะลบไฟล์ต้นฉบับทิ้งให้ดูเป็นขวัญตาเลย” ธีร์ไม่ได้ตอบทันที เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย พายสังเกตเห็นว่านิ้วมือที่เรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ ซึ่งนั่นเป็นสัญญาณว่าเขากำลังหงุดหงิดจัด “ไม่ต้องไปงานเลี้ยงรุ่นหรอก” ธีร์พูดขึ้นลอยๆ น้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม “เพราะพรุ่งนี้เย็น…เธอมีงานต้องทำที่นี่ กับฉัน” “งานอะไรคะ?” พายขมวดคิ้วสงสัย “จัดระเบียบหอจดหมายเหตุใหม่ทั้งหมด และห้ามกลับก่อนที่ฉันจะสั่ง” พายอ้าปากค้าง นี่เขากำลังใช้ตำแหน่งประธานนักเรียนกลั่นแกล้งเธอชัดๆ! แต่ก่อนที่เธอจะได้ประท้วง ความสนใจของทั้งคู่ก็ถูกดึงไปที่ประตูห้องสภานักเรียนที่เปิดผลัวะเข้ามาพร้อมกับ ‘ริน’ ดาวโรงเรียนคนสวยที่เดินนวยนาดเข้ามาด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทว่าดวงตาของเธอกลับจิกมองพายอย่างไม่เป็นมิตร “ธีร์คะ รินเอาขนมมาฝากค่ะ เห็นว่าช่วงนี้ธีร์ทำงานหนัก เลยอยากให้พักบ้าง” รินพูดพลางวางกล่องคุกกี้ราคาแพงลงบนโต๊ะ พร้อมกับโน้มตัวลงไปใกล้ธีร์จนแทบชิด บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปฉับพลัน พายรู้สึกเหมือนมีพายุหมุนพัดผ่านในอก ความรู้สึกหวงก้างแบบไร้เหตุผลตีตื้นขึ้นมาจนเธออยากจะคว้าคุกกี้นั่นไปโยนทิ้งถังขยะเสียให้รู้แล้วรู้รอด ธีร์ปรายตามองขนมตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ทว่าเมื่อเขาเหลือบมาเห็นพายที่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ความรู้สึกบางอย่างในใจเขาก็สั่นไหวอย่างประหลาด เขาหยิบกล่องคุกกี้นั้นขึ้นมา… “ขอบใจนะริน” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูนุ่มนวลขึ้นเพียงเสี้ยววินาที “แต่พอดีผมมี ‘นัด’ สำคัญตอนเย็นแล้ว คงไม่สะดวกรับของฝาก” พายเบิกตากว้าง เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม? เขาเพิ่งจะปฏิเสธรินเพื่อมาใช้งานเธอที่ห้องจดหมายเหตุเนี่ยนะ? “นัดกับใครคะ?” รินถามเสียงหลง ใบหน้าสวยเริ่มเปลี่ยนสี “หรือจะนัดกับ…ยัยนี่?” เธอชี้มาที่พายด้วยท่าทางเหยียดหยาม ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวตรงมาหาพายจนเธอต้องถอยกรูดไปจนชิดกำแพง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่เธอแอบหลงใหลลอยมาแตะจมูกจนใจเต้นรัว ธีร์ก้มหน้าลงมาใกล้หูของเธอ ก่อนจะกระซิบเบาๆ จนคนฟังแทบหยุดหายใจ “ใช่…นัดกับคนขี้ตื้อแถวนี้แหละ” รินกระทืบเท้าเดินออกไปจากห้องด้วยความโมโหจัด ทิ้งให้พายยืนหน้าแดงก่ำอยู่กับที่ ธีร์หันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขายังคงหน้านิ่งเหมือนเดิม แต่ทว่า…เขากลับหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาแล้วกดปิดเครื่อง ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกง “ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนั้นด้วย?” ธีร์ถาม พลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพาย “แค่รินเอาขนมมาให้…หึงหรือไง?” หัวใจของพายเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาจากอก เธอรวบรวมความกล้าแล้วเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ “ถ้าฉันบอกว่าหึง…นายจะรับผิดชอบความรู้สึกฉันด้วยการยอมเป็นแฟนฉันไหมล่ะคะ?” ธีร์ชะงักไปครู่ใหญ่ แววตาของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่ตอบ แต่กลับยื่นมือมาคว้าข้อมือของเธอแน่น ลากให้เดินตามออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จา พายพยายามสะบัดออกแต่เขากลับยิ่งกุมไว้แน่นขึ้น เหมือนเขากำลังพยายามควบคุมอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ข้างใน “เราจะไปไหนกันคะ?” พายถามเสียงสั่น “ไปที่ที่จะไม่มีใครขัดจังหวะเราได้” ธีร์ตอบสั้นๆ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างน่าประหลาด “และถ้าเธออยากรู้ว่าผมจะรับผิดชอบยังไง…ก็ตั้งใจฟังให้ดี” เขาลากเธอมาจนถึงห้องดนตรีไทยที่ปิดตายในช่วงเย็น ธีร์ผลักบานประตูเข้าไปแล้วปิดล็อกกลอนแน่น พายยืนใจหายใจคว่ำในความมืดที่สลัวด้วยแสงไฟข้างนอกที่เล็ดลอดเข้ามา ขณะที่ธีร์เดินต้อนเธอเข้ามุมห้องจนพายไม่มีทางหนี เขาใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้กับผนัง ก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “เธอกล้าพูดว่าหึงฉัน…งั้นก็เตรียมตัวรับผลของการกระทำครั้งนี้ไว้ให้ดี” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นหน้าห้อง พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวแรงจนบานประตูแทบหลุด “ธีร์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอกับยัยนั่นอยู่ในนั้น!” เสียงของ ‘ริน’ ดังขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราดที่ดูผิดปกติไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ธีร์ขมวดคิ้วแน่น มือที่กักตัวพายไว้สั่นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหันไปทางประตูแล้วพูดด้วยเสียงเยือกเย็นที่สุดเท่าที่พายเคยได้ยินมา “คนอย่างริน…ไม่น่าจะตามมาถูกที่นี่ได้ถ้าไม่มีใครบอก” เขาหันมามองพาย แววตาที่เคยหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นความสงสัยระคนกังวล “พาย…ใครรู้บ้างว่าเราจะมาที่นี่?” พายหน้าซีดเผือด เธอนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เธอเพิ่งส่งข้อความบอกมินท์ไปคนเดียว แต่ทว่า…เสียงที่ตอบกลับมาจากหน้าประตูไม่ใช่เสียงของรินเพียงคนเดียว แต่มันมีเสียงของ ‘ใครอีกคน’ ที่ทำให้หัวใจของพายร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเรื่องราววุ่นๆ ของพายและธีร์นะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะเอาใจช่วยพวกเขาให้พ้นจากวิกฤตนี้ไปได้นะคะ!