รสชาติของความพยายาม

“ถ้าเธอไม่พูดอะไรสักคำหลังจากนี้ ฉันจะถือว่าสิ่งที่เห็นเมื่อกี้คือเรื่องตลกที่น่ารังเกียจที่สุดเท่าที่เคยเจอมา” เสียงของธีร์ทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด ฉันยืนนิ่งอยู่กลางห้องสภานักเรียน กลิ่นหอมจางๆ ของข้าวกล่องที่ตั้งใจทำมาให้เขากำลังกลายเป็นกลิ่นที่น่าอึดอัดที่สุดในชีวิต แววตาของประธานนักเรียนหน้านิ่งคนนี้ไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยวแบบที่เคยเป็น แต่มันว่างเปล่าจนน่าใจหาย ราวกับเขากำลังกั้นกำแพงน้ำแข็งที่สูงลิ่วไว้ระหว่างเรา ฉันเม้มริมฝีปากแน่น พยายามปรับลมหายใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะกลองให้กลับมาเป็นปกติ “เรื่องตลกเหรอคะ? สำหรับธีร์ ความพยายามของคนอื่นมันเป็นแค่เรื่องตลกสำหรับคุณงั้นเหรอ” ฉันก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว ความกล้าบ้าบิ่นที่มักจะมีติดตัวเสมอเริ่มทำงาน “สิ่งที่ธีร์เห็น... มันเป็นแค่บทสนทนาที่ไม่มีอะไรเลยค่ะ รินแค่เข้ามาทักเรื่องงาน และฉันก็แค่... ไม่ทันระวังตัวว่าจะโดนถ่ายรูปไปให้คุณเข้าใจผิด” ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันให้ฉันต้องเงยหน้ามองร่างสูงที่ดูราวกับรูปปั้นเทพบุตรที่ไร้หัวใจ “ไม่มีอะไรเลยงั้นเหรอ? พาย... เธอคิดว่าฉันเป็นคนโง่ขนาดนั้นเลยหรือไง ที่จะดูไม่ออกว่าสายตาผู้ชายคนนั้นที่มองเธอมันหมายความว่ายังไง” เขาเดินผ่านหน้าฉันไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามามอง กล่องข้าวสีฟ้าพาสเทลที่ฉันตั้งใจทำมาด้วยความหวังว่าเขาจะยอมเปิดใจทานมันวางนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้ขัดเงา ฉันรู้สึกเหมือนขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความรู้สึกท้อแท้ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ แต่แล้ว... กลิ่นหอมของข้าวผัดกะเพราสูตรลับประจำบ้านก็ดึงสติฉันกลับมา ธีร์ชะงักฝีเท้าที่หน้าประตู เขายืนหันหลังให้ฉันอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจยาว “จะยืนเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม หรือจะเอาข้าวมาให้ฉันกันแน่” ฉันเบิกตากว้าง หัวใจที่กำลังจะเหี่ยวเฉาพองโตขึ้นมาทันที รีบคว้ากล่องข้าวแล้ววิ่งไปหาเขาอย่างไม่ลังเล “อ้าว! ไหนบอกว่าเป็นเรื่องตลกไงคะ?” ธีร์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ดึงกล่องข้าวไปจากมือฉันแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง ท่าทางเขาดูเกร็งไปเล็กน้อยขณะหยิบช้อนขึ้นมาเปิดฝากล่อง กลิ่นอาหารรสจัดจ้านกระจายไปทั่วห้อง เขาเริ่มตักเข้าปากคำแรกช้าๆ สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่เอกสารตรงหน้า แต่ฉันสังเกตเห็น... มุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด “รสชาติใช้ได้” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ก็ตักคำที่สองเข้าปากตามมาติดๆ ฉันยิ้มจนแก้มแทบแตก นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วเท้าคางมองเขาอย่างเปิดเผย “แค่นี้เหรอคะ? ไม่มีคำชมพิเศษให้เชฟตัวน้อยหน่อยเหรอ” ธีร์หยุดชะงัก เขาสบตาฉันด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนฉันต้องหลบวูบ ความนิ่งงันที่เคยเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความหวงแหนบางอย่างที่พยายามซ่อนไว้ “อย่าคิดว่าแค่ทำของกินมาให้ แล้วเรื่องที่เธอไปยุ่งกับคนอื่นจะหายไปง่ายๆ นะ พาย” เขาก้มหน้าก้มตาทานต่ออย่างรวดเร็ว จนผ่านไปไม่กี่นาที ข้าวในกล่องก็หายเกลี้ยงจนแทบไม่ต้องล้าง ความพยายามตลอดสามชั่วโมงในครัวของฉันได้รับรางวัลเป็นความว่างเปล่าของกล่องข้าวที่ถูกเขาทานจนหมดสิ้น มันเป็นชัยชนะเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่สำหรับฉัน ทว่า... บรรยากาศที่กำลังจะดูดีขึ้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่น “ขอโทษนะคะที่รบกวนเวลาส่วนตัว แต่รินมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับรายงานกิจกรรมชมรมที่ต้องรีบเสนอประธานนักเรียนจริงๆ ค่ะ” ธีร์เงยหน้าขึ้น สายตาเปลี่ยนกลับไปเป็นคนเย็นชาอีกครั้ง เขาปัดมือเช็ดปากด้วยความสงบนิ่ง “ว่ามา” รินเดินเข้ามาใกล้จนเกือบจะชิดโต๊ะทำงาน เธอปรายตามองกล่องข้าวเปล่าของฉันด้วยสายตาเหยียดหยามแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นเอกสารให้ธีร์พร้อมกระซิบเบาๆ แต่จงใจให้ฉันได้ยิน “และอีกเรื่องค่ะ... ภาพที่พายไปคุยกับรุ่นพี่คนนั้นเมื่อตอนกลางวัน รินมีหลักฐานเพิ่มนะคะว่าเขาไม่ได้แค่เข้ามาคุยเล่นๆ แต่นัดแนะเรื่องไปค้างคืนที่บ้านพักตากอากาศสุดสัปดาห์นี้ด้วย” ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ธีร์ก็หันขวับมามองฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นพายุหมุนแห่งความโกรธเกรี้ยวที่แท้จริง เขาโยนช้อนในมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนฉันสะดุ้งสุดตัว “อธิบายมาสิพาย...” เสียงของเขาสั่นเครือด้วยโทสะ “ว่าเรื่องค้างคืนที่บ้านพักตากอากาศนั่น... มันคือเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสภานักเรียนจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง ฉันอ้าปากค้าง อยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรงของเขา... ฉันกลับพูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว ขอบคุณที่ติดตามอ่านความพยายามของพายและหัวใจที่แสนจะปากแข็งของธีร์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ เมล่อนโซดา