แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ

“ถอยไปให้ห่างจากหน้าต่าง! พาย!” เสียงตวาดของธีร์ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฉันราวกับเสียงฟ้าผ่าท่ามกลางพายุคลั่ง กลิ่นเหม็นไหม้ของน้ำมันก๊าดฉุนกึกจนแสบจมูก กระจกฝ้าที่เคยเป็นปราการป้องกันเราจากโลกภายนอกแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวคมกริบที่กระเด็นว่อนไปทั่วห้อง ทว่าในวินาทีที่วิกฤตที่สุด—วินาทีที่เงาดำนั่นเงื้อมมือถือถังน้ำมันเตรียมจะสาดของเหลวไวไฟเข้ามา—ธีร์กลับไม่ได้วิ่งหนี เขากระโดดข้ามเศษกระจก พุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือฉันแล้วเหวี่ยงไปด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างแรง ร่างสูงสง่าที่ใครๆ ต่างก็เรียกว่า ‘ท่านประธานผู้เยือกเย็น’ ในตอนนี้กลับกลายเป็นกำแพงมนุษย์ที่ร้อนระอุด้วยโทสะและสัญชาตญาณปกป้อง เขาตวัดสายตาคมกริบมองไปยังเงาดำนั้นด้วยรังสีอำมหิตที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน “มึงกล้าดียังไง!” ธีร์คำรามลอดไรฟัน เงาดำนั่นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอาศัยความมืดในห้องโถงอาคารเรียนเก่าที่ไฟฟ้าดับสนิทผละหนีหายไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าขนลุก เสียงหัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก แต่นั่นยังไม่สู้จังหวะการหายใจที่หอบถี่ของคนที่ยืนบังฉันอยู่ ธีร์ยังคงไม่ปล่อยมือจากข้อมือฉัน แรงบีบของเขามันสะท้อนถึงความหวาดหวั่นที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งๆ นั่น “พาย... เธอเจ็บตรงไหนไหม?” เขาหมุนตัวกลับมา น้ำเสียงนั้นสั่นไหวกว่าที่เขาตั้งใจจะให้เป็น ดวงตาคู่คมของเขาสำรวจไปตามใบหน้าและแขนขาของฉันด้วยความลุกลี้ลุกลน มือหนาไล้ผ่านเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของฉันไปอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือของเขาสั่นระริกยามที่ปัดเศษฝุ่นบนแก้มฉันออก “ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบเสียงแผ่ว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่ใกล้จนฉันรู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าตัวเอง ธีร์นิ่งไป เขาสบตากับฉันเนิ่นนาน แววตาที่เคยแข็งกร้าวดุจน้ำแข็งเมื่อครู่ กำลังละลายกลายเป็นความกังวลที่ท่วมท้น เขาไม่ได้ดึงมือออก แต่กลับเปลี่ยนมาจับมือฉันไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าเผลอปล่อย ฉันจะหายวับไปกับควันไฟ เหตุการณ์ระทึกขวัญผ่านไปหลายวัน ความวุ่นวายที่โรงเรียนเริ่มซาลง แต่ความรู้สึกบางอย่างในห้องสภานักเรียนกลับเข้มข้นขึ้นจนน่าประหลาด ฉันนั่งคัดแยกเอกสารอยู่มุมห้อง สายตาเหลือบไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ธีร์ยังคงทำตัวปกติ เขายังคงดูเป็นประธานนักเรียนที่ไร้ที่ติ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ... สายตาของเขา เขามักจะแอบมองฉัน ทุกครั้งที่ฉันเผลอตัวหยิบขนมขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ หรือตอนที่ฉันมุ่นคิ้วด้วยความตั้งใจตอนพิมพ์รายงาน ธีร์จะหยุดปากกาในมือ แสร้งทำเป็นตรวจเอกสาร แต่ทว่าสายตาคู่คมคู่นั้นกลับจ้องมองมาที่ฉันนิ่งนาน ราวกับกำลังพยายามไขปริศนาที่ซับซ้อนที่สุดในโลก “คุณธีร์คะ ถ้าจะมองกันขนาดนี้ เอาปากกาจิ้มตาพายเลยดีไหมคะ?” ฉันตัดสินใจถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาชะงักกึก ปากกาในมือร่วงลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ตึก’ “ฉันเปล่า” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้าหนี ทว่าหูของเขา... ใบหูที่แดงก่ำนั่นต่างหากที่ทรยศคำพูดของเขาอย่างสิ้นเชิง “โกหกค่ะ เห็นมองมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว นี่ถ้าไม่ติดว่าพายแอบมองอยู่ พายคงไม่รู้นะเนี่ยว่าท่านประธานคนเก่งจะแอบมองคนอื่นเป็นกับเขาด้วย” ฉันแกล้งเดินเข้าไปใกล้ กอดอกแล้วเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ธีร์เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนวันแรกที่เราเจอกัน แต่เป็นสายตาที่ลุ่มลึก เหมือนผิวน้ำที่นิ่งสงบแต่ลึกล้ำไปด้วยกระแสน้ำวนข้างใต้ “ก็... อยากรู้ว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาแก้ต่างด้วยประโยคเดิมๆ ที่ฟังไม่ขึ้น “เห็นเงียบไป” “เงียบแปลว่าผิดปกติเหรอคะ?” “สำหรับเธอ... ใช่” เขาตอบเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้าไปทางหน้าต่างที่ซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว “ปกติเธอต้องโวยวาย ต้องตื้อ ต้องมาทำตัวน่ารำคาญใส่ฉัน... แต่วันนี้เธอเอาแต่นั่งเงียบ มันน่าหงุดหงิด” หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ นี่เขาไม่ได้รำคาญฉันหรอกหรือ? เขาแค่... ชินกับความวุ่นวายของฉันไปแล้ว? “ถ้างั้น พายกลับมาตื้อใหม่ก็ได้ค่ะ วันนี้เย็นนี้ไปกินไอศกรีมกันไหมคะ? ร้านข้างโรงเรียนออกเมนูใหม่... โซดาเมล่อนด้วยนะ!” ธีร์ถอนหายใจยาว พลางขยับแว่นสายตาเพื่อซ่อนรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “เธอนี่มัน... จริงๆ เลยนะ” ฉันยิ้มกว้าง เตรียมจะหยิบกระเป๋าเพื่อออกไปหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ หลังเลิกเรียน ทว่าในจังหวะที่ฉันหมุนตัวจะเดินไปที่ประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในห้องสภานักเรียนเสียก่อน ร่างของ 'ริน' ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผิดกับท่าทางหยิ่งยโสที่เคยมี เธอเดินตรงมาที่โต๊ะของธีร์ ก่อนจะวางกล่องของขวัญใบย่อมลงบนโต๊ะ “ธีร์คะ... เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น ฉันรู้ว่าคุณโกรธ” รินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะชำเลืองมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนฉันรู้สึกเสียวสันหลัง “แต่ฉันไม่ได้ทำ และฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่า... คนที่น่าสงสัยที่สุด อาจจะเป็นคนที่อยู่ใกล้คุณมากที่สุดก็ได้” รินขยับยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะก้าวเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงกล่องของขวัญปริศนาที่วางอยู่ตรงหน้าธีร์ ธีร์มองตามหลังรินไป สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มขรึมในทันที มือหนาเอื้อมไปแตะกล่องของขวัญใบนั้น แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเปิดออก ฉันกลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ ที่ใต้ฝากล่อง... มีสายไฟเส้นเล็กๆ สีแดงโผล่พ้นออกมาเพียงปลายเข็ม! “ธีร์! อย่าเปิด!” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายและธีร์นะคะ เมล่อนโซดาจะรีบกลับมาต่อในตอนหน้า ห้ามพลาดเชียวล่ะค่ะ!