แววตาที่เปลี่ยนไป

“ถ้าเธอยังไม่หยุดทำหน้ามุ่ยใส่ฉันแบบนี้ ฉันจะจูบให้หายดื้อจริงๆ ด้วย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูเล่นเอาพายถึงกับตัวแข็งทื่อ แรงปะทะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เธอเพิ่งโดนธีร์ ‘ลาก’ เข้ามาในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาเพื่อหนีสายตาจากยัยรินที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าห้องสภานักเรียนยังไม่ทันจางหายไปไหน กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ประจำตัวของประธานหน้านิ่งกำลังทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก พายเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับมา เธอเชิดหน้าขึ้นแม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองชุด “นี่คุณธีร์! ใครดื้อกันคะ พายแค่... แค่ตกใจที่อยู่ดีๆ คุณก็กระชากแขนพายมาแบบนี้ เรื่องนี้มันเกินกว่าเหตุนะคะ!” ธีร์ไม่ได้ถอยห่าง เขายังคงยืนต้อนเธอจนแผ่นหลังบางชิดกับชั้นวางไม้แบดมินตัน แววตาของเขาที่เคยราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม บัดนี้กลับมีประกายความหงุดหงิดระคนกับบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น... มันคือความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ “เกินกว่าเหตุงั้นเหรอ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มือหนาข้างหนึ่งยันขอบชั้นวางข้างศีรษะเธอไว้ ปิดกั้นทางหนี “ที่เธอไปนั่งยิ้มแฉ่งคุยกับประธานชมรมบาสฯ จนลืมไปว่ามีนัดจะเอาแฟ้มงานมาให้ฉันที่ห้องน่ะ... อันนั้นเรียกว่าอะไรดีล่ะ หืม?” พายเบิกตากว้าง “นั่นมันงานชมรมค่ะ! พายแค่คุยเรื่องงบประมาณ แล้วคุณจะมาทำหน้ายักษ์ใส่พายทำไมคะเนี่ย ปกติเห็นหน้านิ่งเป็นหินใส่คนทั้งโรงเรียน แต่นี่อะไร... มาทำเสียงดุใส่พายเนี่ยนะ!” ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง แววตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาว แล้วขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ฉันไม่ได้ทำหน้ายักษ์ ฉันแค่ไม่ชอบ... ไม่ชอบที่เห็นใครต่อใครเข้าใกล้เธอในระยะที่ไม่ควร” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘น้ำแข็งเกาะหัวใจ’ ทำเอาพายชะงักไปชั่วขณะ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่สายตาที่เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับมีความอ่อนโยนและ ‘ความหิวโหย’ บางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า “คุณ... เพิ่งพูดอะไรนะคะ?” “ฉันไม่ได้พูดซ้ำ” ธีร์ขยับยิ้มมุมปาก ซึ่งเป็นยิ้มที่หาได้ยากยิ่งกว่าการถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง “และฉันก็จะไม่พูดอีก... จนกว่าเธอจะเลิกทำตัวเป็นแม่เหล็กดึงดูดผู้ชายทั้งโรงเรียนให้เข้ามาหา” มือของเขาเลื่อนมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นอุ่นจัดจนพายแทบจะละลาย เธอพยายามจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อธีร์โน้มใบหน้าลงมาอีกจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่พวงแก้มใส เขาไม่ได้ทำเพียงแค่ขู่ แต่เขากำลัง ‘รุก’ ในแบบที่พายไม่เคยรับมือได้ “คุณธีร์คะ... ที่นี่มันโรงเรียนนะ” พายพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ธีร์กลับขยับตัวเข้าหาอย่างรู้ทัน เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอมากไปกว่าที่จำเป็น แต่รัศมีที่เขาสร้างขึ้นมากลับทำให้อากาศในห้องแคบลงถนัดตา “แล้วถ้าไม่ใช่ที่โรงเรียน... เธอจะให้ฉันทำอะไรมากกว่านี้หรือเปล่าล่ะ?” คำถามนั้นทิ้งช่องว่างให้จินตนาการของพายเตลิดไปไกล เธอกัดริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว ซึ่งนั่นกลับกลายเป็นจุดที่ทำให้ดวงตาของธีร์เข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขากดสายตามองริมฝีปากสีระเรื่อของเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ข้างใน “ฉัน... ฉันแค่จะบอกว่าเย็นนี้พายอาจจะไม่ได้ไปส่งเอกสารแล้วนะคะ พายมีนัดกับมินท์” พายพยายามหาทางรอดด้วยการดึงเรื่องงานขึ้นมาอ้าง ทั้งที่ความจริงแล้วมินท์แค่ฝากให้เธอไปดูหนังเรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้าฉาย ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น “กับมินท์? แน่ใจนะว่าไม่ได้แอบไปไหนกับไอ้หมอนั่นอีก?” พายหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “หึงมินท์เนี่ยนะ? คุณนี่มันตลกชะมัดเลยค่ะประธาน” “ไม่ตลก” เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับจริงจังเสียจนพายต้องหุบยิ้ม “ฉันไม่ชอบให้เธอโกหก หรือแม้แต่การที่เธอจะเอาเวลาไปให้คนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน... พาย เธอควรจะรู้ได้แล้วนะว่าทำไมฉันถึงยอมให้เธอ ‘ตื้อ’ มาตลอดหลายเดือนนี้” บรรยากาศในห้องเก็บอุปกรณ์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกลาหลที่เคยมีหายไป แทนที่ด้วยแรงดึงดูดระหว่างคนสองคนที่แม้ไม่ได้พูดคำว่ารัก แต่ทุกการกระทำกลับตะโกนก้องยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ธีร์เริ่มผ่อนคลายท่าทีแข็งกร้าวลง เขากำลังเผยตัวตนที่แท้จริงให้เธอเห็น... ตัวตนที่หวงแหนเธอมากกว่าใคร ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของพายกำลังฟูฟ่องและคาดหวังว่าเขาจะพูดประโยคที่สำคัญกว่านั้น เสียงฝีเท้าที่ดังกระทบพื้นไม้หน้าห้องก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “ธีร์คะ! อยู่ข้างในหรือเปล่า? รินเอาเอกสารมาให้ค่ะ ประตูมันเปิดค้างไว้อยู่ รินขอเข้าไปนะคะ” เสียงของรินดังขึ้นพร้อมกับเสียงบิดกลอนประตู พายหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองธีร์ที่ตอนนี้กลับมาปั้นหน้านิ่งสนิทและผละห่างจากเธอไปเพียงครึ่งก้าวในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... มือหนาของเขากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นใต้ชั้นวางไม้แบดมินตัน พลางกดเสียงต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน “อย่าไปไหน... อยู่ตรงนี้จนกว่าฉันจะบอกให้ไป” ประตูห้องถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างของรินที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ แต่ทันทีที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับธีร์ที่ยืนหันหลังพิงชั้นวางและพายที่แอบอยู่ข้างหลังเขา รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างไปทันที ก่อนที่ธีร์จะหันกลับมามองรินด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งตามฉบับเดิม แต่ทว่า... มือของเขากลับยังคงกำข้อมือของพายไว้ไม่ยอมปล่อย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนของพายและธีร์ในตอนนี้นะคะ เมล่อนโซดาจะรออ่านคอมเมนต์ของทุกคนด้วยความตื่นเต้นค่ะ!