โหมดพยาบาลจำเป็น

"ถอยไป... กรณ์ คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับฉันอีก" เสียงแหบแห้งที่พยายามเค้นออกมาอย่างแข็งกร้าว ไม่ได้ช่วยให้ร่างสูงโปร่งของอดีตคู่หมั้นถอยห่างออกไปเลยแม้แต่น้อย กรณ์ย่างสามขุมเข้ามาประชิดเตียงผู้ป่วย รอยยิ้มพายัพปรากฏบนมุมปากคมคาย สายตาที่ทอดมองมินตราเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาเจือความกระหายใคร่รู้ "ไม่มีสิทธิ์เหรอครับมิน? อย่าลืมสิว่าเราเคยหมั้นกัน... ในขณะที่ผู้ชายที่คุณวิ่งไปซบหน้าให้อย่างไอ้คณิน มันกำลังหัวหมุนอยู่กับข่าวฉาวหน้าหนึ่ง คุณกลับนอนป่วยเจ็บเจียนตายอยู่คนเดียวแบบนี้ มันไม่ได้สนใจคุณจริงหลาบหรอกมิน มันเห็นคุณเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อเท่านั้นแหละ" "ปากดีนี่ครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพักฟื้นวีไอพี รังสีอำมหิตพุ่งทะยานกดดันจนกรณ์ถึงกับผงะถอยหลัง คณินก้าวออกมาจากเงาสลัว นัยน์ตาสีสนิมคู่นั้นวาวโรจน์ดั่งเสือร้ายที่กำลังจ้องจะขย้ำเหยื่อ มือหนาสองข้างซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็ค แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน บ่งบอกชัดเจนว่าความอดทนของประธานหนุ่มได้ขาดสะบั้นลงแล้ว "เฮีย... คณิน" กรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นเจ้าของอาณาจักรอสังหาฯ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ "ผมแค่มแวะมาเยี่ยม..." "เยี่ยมตบตาใครไม่ทราบ?" คณินหยุดยืนซ้อนหลังกรณ์ ระยะห่างเพียงคืบทำให้กรณ์ต้องหันกลับมาเผชิญหน้า มือใหญ่เอื้อมไปบีบไหล่หนาของอีกฝ่ายแน่นจนกรณ์ต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "คนป่วยเขาต้องการพักผ่อน หูหนวกหรือว่าสมองเสื่อมถึงฟังภาษาคนไม่ออก... ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ผมจะสงเคราะห์ให้คุณเดินออกจากโรงพยาบาลนี้ไม่ได้" กรณ์กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนของคณิน เขาก็ทำได้แค่ยอมถอยกรูดออกไปอย่างเสียหน้า "ฝากไว้ก่อนเถอะมิน... แล้วคุณจะรู้ว่าคนที่คุณเลือกมันไม่ได้รักคุณจริง!" ปัง! ประวัติศาสตร์ความซวยของกรณ์ปิดฉากลงพร้อมเสียงกระแทกประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว คณินพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด เขาสบถเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองคนบนเตียงที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษไข้ ลมหายใจร้อนผ่าวถูกพ่นออกมาทางริมฝีปากที่แห้งผาก มินตราพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความอ่อนเพลียทำให้เธอเซถลาเกือบจะร่วงจากเตียง หากไม่มีท่อนแขนแข็งแรงของคณินพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน "ดื้อด้านไม่เข้าเรื่อง... นอนลงไปเลยนะมินตรา!" คณินดุเสียงเขียว แม้ในใจจะกระวนกระวายจนแทบคลั่งตั้งแต่เห็นกรณ์ยืนประชิดตัวเธอเมื่อครู่แล้ว "ปล่อยฉัน... ฉันดูแลตัวเองได้..." มินตราเถียงกลับเสียงเบาหวิว มือเรียวพยายามผลักอกแกร่งออก แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการแมลงวันตั๋วเครื่องบินในสายตาของคณิน "เงียบปากแล้วนอนไปซะ! ถ้าดื้ออีกคำเดียวผมจะจูบให้หายพูดเลยคอยดู!" คำขู่ปนเกรี้ยวกราดได้ผลชะงัด มินตราเม้มปากแน่น ถลึงตาใส่เขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้พิษไข้จะทำให้เรี่ยวแรงหดหาย แต่ความพยศในตัวไม่เคยลดลงเลยสักนิด คณินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่ใช่คนใจดี และไม่เคยเป็นพยาบาลให้ใครในชีวิต แต่ภาพผู้หญิงปากเก่งคนนี้ นอนซมไร้เรี่ยวแรงบนเตียงขาวสะอาดเมื่อหลายชั่วโมงก่อน มันทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาปวดหนึบอย่างประหลาด ตลอด 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา เขาปฏิเสธทุกการประชุมสำคัญ สั่งปิดตารางงานทั้งหมด แล้วขังตัวเองไว้ในห้องพักฟื้นนี้เพื่อทำหน้าที่ที่เขาไม่เคยทำมาก่อน ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง มือหนาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจุ่มลงในอ่างน้ำอุ่น บิดจนหมาด แล้วเอื้อมไปบรรจงเช็ดตามกรอบหน้าผาก เนินอก และลำคอระหงของคนป่วยอย่างเบามือที่สุด สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับวาจานั้นทำืให้มินตราถึงกับชะงัก เธอนอนนิ่ง ยอมให้เขาปรนนิบัติด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในอก ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อยจากการไม่ได้นอนเต็มตื่นตลอดวันและคืนที่ผ่านมา "มองทำไม หน้าผมมีทองคำติดอยู่หรือไง?" คณินเอ่ยปากดักคอโดยไม่เงยหน้าขึ้น มือยังคงทำหน้าที่เช็ดตัวให้อย่างต่อเนื่อง "เปล่า... แค่แปลกใจ" เสียงแหบแห้งเอ่ยลอดไรฟัน "ประธานคณินผู้สูงส่ง ถึงกับต้องมาลดตัวเช็ดตัวให้ผู้หญิงจนๆ อย่างฉัน มันคุ้มกับค่าจ้างในสัญญาแต่งงานหรือไง?" คณินชะงักมือที่กำลังเช็ดต้นแขนให้เธอ เขาดึงผ้าขนหนูออกแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ นัยน์ตาสีสนิมคู่นั้นลẫกซึ้งและจริงจังจนมินตราต้องหลบสายตา "หยุดพูดจาประชดประชันสักวันจะตายไหมมิน?" คณินถอนหายใจยาว น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมจนน่าใจหาย "ผมไม่ได้ทำเพราะสัญญาบ้าบออะไรนั่นหรอกนะ... ผมทำเพราะ..." ชายหนุ่มกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ ใบหน้าคมคายเบือนหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความประหม่า ความซึนเดระของเขาทำงานเต็มพิกัดในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่แท้จริง "เพราะอะไรล่ะคะ?" มินตราเลิกคิ้วถามอย่างรู้ทัน แววตาเจ้าเล่ห์ฉายประกายความซนขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะป่วยอยู่ก็ตาม "เพราะเป็นห่วงฉันเหรอ? หรือเพราะกลัวว่าถ้าฉันตายไป ใครจะมาช่วยคุณรบกับพวกตระกูลกรณ์ล่ะ?" "ยัยตัวแสบ!" คณินหันกลับมาแยกเขี้ยวใส่ คว้าหมอนใบโตมากดทับศีรษะเธอเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ปากดีแบบนี้แสดงว่าหายไข้แล้วใช่ไหม? ดี งั้นเรามาเคลียร์เรื่องที่คุณแอบหนีไปพบไอ้กรณ์เมื่อวานนี้ดีกว่า!" "ฉันไม่ได้หนีนะ! ก็คุณบอกว่า..." "ไม่ต้องแก้ตัว!" คณินตัดบทดะ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบชามโจ๊กอุ่นๆ ที่พยาบาลเพิ่งนำมาเสิร์ฟขึ้นมา "อ้าปากครับ" "อะไรนะ?" มินตราทำหน้าเหวอ "ผมบอกให้อ้าปาก... หรือจะต้องให้ผมป้อนด้วยวิธีอื่น ถึงจะยอมกินข้าวต้มชามนี้?" คณินเลิกคิ้วท้าทาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา พร้อมกับขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน มินตราบลัชค้าง ใบหน้าร้อนผ่าวไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่มันมาจากหัวใจที่เต้นรำกระหน่ำในอกจนแทบทะลุออกมาข้างนอก เธอจ้องมองนัยน์ตาคู่คมที่สะท้อนภาพเงาของเธออยู่ข้างในนั้น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขาทำเอาเธอเผลอลืมตัวอ้าปากรับคำสั่งอย่างว่าง่าย คณินตักโจ๊กเป่าลมเบาๆ แล้วป้อนให้เธออย่างระมัดระวัง บรรยากาศในห้องเงียบงันลง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ภายใต้คราบความปากร้ายและฟอร์มจัดของประธานหนุ่ม ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้จนมิดชิด แต่มันกลับรั่วไหลออกมาทางแววตาและสัมผัสที่อ่อนโยนจนปิดไม่มิด ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขและเคมีฟินๆ กลับต้องสะดุดลง เมื่อจู่ๆ ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท! "คุณคณินคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่บริษัทแล้ว..." ร่างระหงของเลขาฯ สาวคนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยค คณินก็ตวัดสายตาดุดันกลับไปมอง พร้อมกับเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะประตู!" **[CLIFFHANGER HOOK]:** เลขาสาวกลืนน้ำลายเอื้อมมือสั่นเทาหยิบแท็บเล็ตยื่นให้คณิน "บอร์ดบริหารฉุกเฉินลงมติปลดคุณจากการเป็นประธานแล้วค่ะ... และคนที่นั่งหัวโต๊ะเซ็นคำสั่งตอนนี้ คือคุณพ่อของคุณเอง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เฮียคณินกับน้องมินตรามาโดยตลอดนะครับ