เจอตัวแล้วยัยตัวแสบ

"วางมือสกปรกของคุณลงจากตัวเธอซะ... กรณ์" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบราวกับถูกควักมาจากก้นบึ้งของขั้วโลก คณินยืนขวางทางออกแคบๆ ของห้องเก็บอุปกรณ์เก่าหลังโกดังร้าง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่มักจะเนี้ยบไร้ที่ติ บัดนี้ยับยู่ยี่เพราะแรงกระชากจากการขับรถฝ่าสายฝนกระหน่ำเพื่อตามล่าพิกัดจีพีเอสที่ลิงก์ไว้กับโทรศัพท์ของมินตรา นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองไปยังมือของกรณ์ที่กำลังประคองร่างหมดสติของหญิงสาวไว้ด้วยความรู้สึกที่แทบอยากจะพุ่งเข้าไปหักกระดูกมันเป็นชิ้นๆ กรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาเจ้าเล่ห์ไหวระริกด้วยความท้าทาย เขากระชับร่างบางที่ซบอยู่บนลาดไหล่ให้แน่นขึ้นราวกับจงใจยั่วโมโห "ดูท่าทาง... คุณจะมาช้าไปก้าวเดียวนะครับ, เฮียคณิน" กรณ์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'เฮีย' ให้กวนประสาทที่สุด "มินตราเปียกปอนแล้วก็หนาวสั่นไปหมดทั้งตัวแล้ว... ผมกำลังจะพาเธอไปที่รถเพื่อส่งโรงพยาบาล หรือว่า... ประธานคณินผู้สูงส่งจะรังเกียจผู้หญิงที่ผ่านมือคนอื่นมาแล้วล่ะครับ?" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องพร้อมกับแสงสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานเกล็ดเก่าๆ เผยให้เห็นใบหน้าของคณินที่บึ่งตึงและมืดมนจนน่ากลัว ในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่มีความจำเป็นต้องใช้คำพูดใดๆ อีกต่อไป คณินพุ่งเข้าประชิดตัวกรณ์ด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่กรามของกรณ์เต็มแรงจนร่างของอีกฝ่ายเซถลาเกือบล้ม แต่เพราะสัญชาตญาณของการปกป้องเหยื่อ กรณ์จึงเบี่ยงตัวหลบหมัดที่สองได้อย่างหวุดหวิด ทว่านั่นก็ทำให้วงแขนที่โอบกอดมินตราหลุดหลวม พรึบ! ร่างไร้สติของมินตราร่วงหล่นลง แต่คณินไวกว่า เขาก้าวเข้าไปรับร่างนั้นไว้ในอ้อมแขนได้อย่างทันท่วงที ก่อนจะส่งหมัดฮุกขวาเข้าท้องน้อยของกรณ์อีกครั้งจนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น สำลักน้ำลายออกมาด้วยความจุก "จำใส่กะโหลกไว้... ว่าคนอย่างมินตรา ต่อให้เธอจะพยศหรือปากเก่งใส่ฉันแค่ไหน เธอก็เป็น 'คนของฉัน' ไม่มีวันยกให้เศษสวะอย่างแกแตะต้อง!" คณินคำรามเสียงต่ำ ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะระคนหวาดกลัวยามที่ก้มลงมองคนในอ้อมแขน กรณ์กัดฟันกรอด ยกมือขึ้นเช็ดเลือดมุมปาก พลางหัวเราะแห้งๆ "หึ... ปากแข็งชะมัด ระวังเถอะครับ หยิ่งให้ได้ตลอด เพราะความซึนของคุณนี่แหละที่จะทำร้ายเธอจนตาย" คณินไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำกับมันอีกแม้แต่ครึ่งคำ เขาช้อนร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วปะทะโดนคือความเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง เสื้อผ้าเนื้อบางของมินตราเปียกชุ่มแนบเนื้อจนเห็นสัดส่วน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านออกมาจากผิวเนื้อของเธอ ไข้ขึ้นสูง... และสูงมากจนน่ากลัว หัวใจของคณินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและสำนึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก "มิน... มินตรา!" เขาเรียกชื่อเธอเสียงสั่น ลืมมาดประธานผู้เย่อหยิ่งและระเบียบจัดไปจนหมดสิ้น เขารีบอุสาวิ่งฝ่าสายฝนที่ยังคงกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดเทียบท่าอยู่หน้าโกดังทันที ภายในห้องโดยสารที่เปิดฮีตเตอร์อุ่นจัด คณินวางร่างของมินตราลงบนเบาะหลังอย่างระมัดระวังที่สุด เขารีบถอดเสื้อสูทแบรนด์เนมราคาแพงของตนเองออก แล้วใช้ผ้าขนหนูผืนหนาที่มักจะเตรียมไว้ท้ายรถซับหยดน้ำตามเรือนร่างและเส้นผมเปียกชุ่มของเธออย่างลนลาน "หน... หนาว..." เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งผากที่ซีดเซียวจนไร้สีเลือด เปลือกตาที่ปิดสนิทขยับไหวเล็กน้อยด้วยความทรมาน มินตรากำลังสั่นเทาไปทั้งตัว ฟันกระทบกันกึกๆ ผิวแก้로서กซ่านด้วยพิษไข้ คณินมองภาพนั้นแล้วรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจของเขาจนแน่น "ยัยตัวแสบ... เธอเก่งนักไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองสภาพดูไม่ได้แบบนี้ห๊ะ!" คณินเอ็ดเสียงดุทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เอื้อมไปแตะหน้าผากมนที่ร้อนฉ่าราวจับไข้เตาไฟ เขาดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างเธอมิดชิด ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดแนบอกเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นให้ ร่างบางซุกเข้าหาความอบอุ่นตามสัญชาตญาณ ใบหน้าเนียนซบลงกับแผงอกกว้างของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจที่เป่ารดผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าช่างร้อนผ่าวและติดขัด "หน... เฮีย... อย่าทิ้งฉัน..." น้ำคำละเมอเบาหวิวที่หลุดออกมาจากปากของคนที่ปกติมักจะเชิดหน้าเถียงเขาฉอดๆ ทำให้คณินถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก หากเขารับโทรศัพท์เธอก็คงไม่หนีออกมาคนเดียว หากเขาไม่ใจร้ายไล่เธอให้ไปพ้นหน้าในวันนั้น เธอก็คงไม่ต้องมาตากฝนจนปางตายแบบนี้ "ฉันอยู่นี่... ฉันไม่ได้ไปไหน มินตรา" คณินกระซิบชิดขมับชื้นเหงื่อของเธอ ริมฝีปากหยักกดจູບลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างลืมตัว อ้อมแขนที่แข็งแกร่งโอบกอดร่างนั้นแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ฉันขอโทษ... ขอโทษที่ไม่ดูแลเธอให้ดี" เขากดโทรศัพท์สั่งการเลขาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดให้เตรียมแพทย์ส่วนตัวและห้องพิเศษที่ดีที่สุดที่โรงพยาบาล ก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไปท่ามกลางสายฝนด้วยความเร็วดุจพายุ ตลอดเส้นทาง คณินคอยใช้มือข้างหนึ่งกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของเธอไว้ตลอดเวลา คอยลูบหลังคาดคั้นความอบอุ่นและกระซิบปลอบประโลมด้วยถ้อยคำที่คนปากแข็งอย่างเขาไม่เคยพูดกับใครมาก่อน จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่หน้าฉุกเฉินของโรงพยาบาล ทีมแพทย์และพยาบาลวิ่งกรูเข้ามาจัดการเปลนอนสนามอย่างรวดเร็ว คณินอุ้มร่างของมินตราลงจากรถด้วยความทะนุถนอมราวกับเธอเป็นแก้วตาดวงใจ ไม่ยอมปล่อยให้ใครแตะต้องตัวเธอเลยนอกจากเขา "อาการไข้สูงมากครับคุณคณิน น่าจะเกิดจากการตากฝนเป็นเวลานานร่วมกับความเครียดสะสม หากมาช้ากว่านี้อีกนิด อาจจะมีภาวะปอดบวมแทรกซ้อนได้นะครับ" แพทย์เจ้าของไข้รายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากตรวจอาการเบื้องต้นเสร็จสิ้นในห้องพักผู้ป่วยพิเศษระดับ VVIP คณินยืนนิ่งอยู่ที่ข้างเตียง สายตาคมกริบมองร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มโดยมีสายน้ำเกลือและเครื่องช่วยหายใจอ่อนๆ ระโยงระยางเต็มแขน ใบหน้านั้นยังคงมีร่องรอยความซีดเซียว ทว่าลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้นบ้างแล้ว "ดูแลเธอให้ดีที่สุด ขาดเหลืออะไรเบิกได้ไม่อั้น" คณินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับไหวระริกด้วยความรู้สึกที่อัดแน่น "ครับคุณคณิน ทางเราจะดูแลให้อย่างดีที่สุดครับ" แพทย์โค้งตัวลาและเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง ปล่อยให้ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบ คณินดึงเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียง มือหนายื่นไปกุมมือเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาแนบแก้มสากของตนเอง เขามองใบหน้าของคนที่นอนหลับใหลด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ โกรธตัวเอง และ... รักจนหมดหัวใจ "ทีหลัง... ถ้ากล้าดื้อหนีไปไหนอีก ฉันจะล่ามโซ่เธอไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู" เขากระซิบเสียงพร่า รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยได้เห็นจากประธานหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้ ทว่า ในวินาทีที่คณินกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปกดจູບที่หลังมือของเธอเพื่อขמהความกังวลในใจ *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ในมือถือช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตา "ดูเหมือนว่า... ผมจะมาเยี่ยมคนป่วยได้ถูกจังหวะเวลาพอดีสินะครับ, คุณคณิน" คณินชะงัก นัยน์ตาคู่คมหันขวับไปมองผู้มาเยือนทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความซึนของเฮียคณินและยัยตัวแสบของเราในตอนนี้นะครับ!