กับดักความใกล้ชิด

“ปล่อยนะครับเฮีย! จะลากไปไหน คนเขามองกันหมดแล้ว!” มินตราพยายามขืนข้อมือออก แต่แรงบีบที่มั่นคงและหนักแน่นของคณินไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนปรน เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง แต่เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของบริษัท ก่อนจะเหวี่ยงตัวเธอเข้าไปข้างในแล้วล็อกกลอนประตูเสียงดัง 'กริ๊ก' จนมินตราต้องถอยกรูดไปชนกับโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้อง “มองเหรอ? ให้มันมองไปสิครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิด แต่คนที่ทำผิดน่ะ… คือคุณที่ไปยืนให้มันแทะโลมด้วยสายตาอยู่ได้!” คณินกระชากเนกไทออกอย่างหงุดหงิด ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ เขาประชิดตัวเข้ามาจนมินตราไม่มีที่ว่างให้ถอยหลัง แผ่นหลังของเธอปะทะเข้ากับพนักพิงโซฟา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะโน้มตัวลงมากักขังเธอไว้ในวงแขน “เฮียพูดอะไรน่ะ? ฉันไม่ได้ยืนให้มันแทะโลมนะ ฉันแค่ไปจัดการเรื่องเอกสาร—” “เอกสารที่มันตั้งใจหลอกล่อให้คุณไปติดกับน่ะหรือครับ!” คณินตะคอกเบาๆ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของมินตรา ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “คุณมันซื่อบื้อ หรือตั้งใจจะยั่วโมโหผมกันแน่ มินตรา!” “ฉันไม่ได้ยั่ว! เฮียต่างหากที่ประสาทเสีย!” มินตราเชิดหน้าสู้ แววตาของเธอแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ แต่นั่นกลับเป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด เพราะในวินาทีที่เธอขยับตัวแรงเพื่อผลักอกแกร่ง พรมปูพื้นห้องทำงานที่ลื่นเกินเหตุบวกกับจังหวะการทรงตัวที่เสียไป ทำให้ร่างของมินตราหงายหลังลงไปบนโซฟานุ่ม โดยมีร่างของคณินทาบทับลงมาตามแรงดึงดูด *ตึง!* ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนววู้ดดี้จางๆ จากกายของคณินอบอวลอยู่รอบตัวเธอ มินตราเบิกตากว้างเมื่อพบว่าริมฝีปากของพวกเขาห่างกันเพียงแค่ปลายกรรไกรคั่น คณินชะงักไป ดวงตาที่เคยโกรธเกรี้ยวคู่นั้นเริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนไปเป็นความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง “เฮีย...” เสียงของเธอสั่นพร่า คณินไม่ได้ลุกขึ้น เขากลับใช้แขนยันพนักโซฟาไว้ มือข้างหนึ่งเผลอวางลงบนเอวคอดของเธออย่างลืมตัว นิ้วเรียวยาวของเขาขยับสัมผัสผ่านเนื้อผ้าจนมินตรายิ่งตัวแข็งทื่อ เขาไล่สายตามองใบหน้าของเธอ ตั้งแต่ดวงตากลมโตที่สั่นระริกไปจนถึงริมฝีปากบางที่อ้าค้างอยู่อย่างน่ามอง “รู้ไหมว่าการที่ผู้หญิงคนหนึ่งพูดจาโต้ตอบผู้ชายด้วยท่าทางแบบนี้ มันอันตรายแค่ไหน...” เสียงของเขาแหบต่ำจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจของเขาปัดผ่านแก้มใส “อย่าให้ผมต้องสอนบทเรียนที่ไม่ได้อยู่ในสัญญาเลยนะครับ มินตรา” บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุ ความใกล้ชิดที่ตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดทางเคมีที่รุนแรง มินตรายกมือขึ้นวางบนแผงอกแกร่ง หวังจะผลักเขาออก แต่หัวใจที่เต้นรัวของคนใต้ร่างกลับทรยศเธอด้วยการเผลอจิกเล็บลงบนเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างลืมตัว คณินก้มต่ำลงอีกนิด จมูกโด่งของเขาคลอเคลียอยู่ข้างแก้มของเธออย่างอ้อยอิ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าควรจะผละออกหรือปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสิ่งที่ปรารถนา “เฮีย...” เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนแรงลงจนดูเหมือนคำอ้อนวอน คณินหลับตาลงแน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติสัมปชัญญะที่ใกล้จะขาดผึงกลับคืนมา เขาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรอยชัด ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน เขาหันหลังให้เธอทันที มือหนาเสยผมที่ยุ่งเหยิงอย่างหงุดหงิดตัวเอง “ไปล้างหน้าซะ หน้าคุณเลอะเทอะหมดแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจยังคงสั่นสะท้านกับสัมผัสเมื่อครู่ “ส่วนไอ้เรื่องกรณ์... เดี๋ยวผมจัดการเอง คุณไม่ต้องเอาตัวไปยุ่งกับไอ้สวะนั่นอีก ถ้ายังอยากรักษาใบหน้าสวยๆ ของคุณไว้!” มินตรายันตัวลุกขึ้นนั่งบนโซฟา พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะโต้กลับ แต่เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นก็ดังขึ้นเสียก่อน ตามมาด้วยการเปิดพรวดเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ “เฮียคณิน! มิน! พวกคุณทำอะไรกันครับ ทำไมถึงได้...” กรณ์ยืนอึ้งอยู่ตรงหน้าประตู ในมือถือแฟ้มเอกสารชุดหนึ่ง ดวงตาของเขากวาดมองไปที่คณินที่ยืนหันหลังให้ และมินตราที่นั่งจัดเสื้อผ้าอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าแดงก่ำ สีหน้าของกรณ์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นที่พยายามซ่อนไว้ “กูถามว่าพวกมึงทำอะไรกัน!” กรณ์ตวาดลั่น คณินหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาสีเข้มเย็นเยียบจนน่าขนลุก “เรื่องของผัวเมีย... มึงคงไม่มีปัญญาเข้าใจหรอกนะครับ” คณินแค่นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเดินตรงไปหากรณ์ด้วยท่าทางคุกคาม “แล้วที่มึงถือเข้ามาน่ะ... หลักฐานการโกงที่มึงพยายามยัดเยียดให้มินตราใช่ไหม? วางลงเดี๋ยวนี้... แล้วไสหัวออกไปก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจ ไม่ส่งตัวมึงให้ตำรวจ!” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับผมมาถึงตอนนี้ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนตื่นเต้นไปกับเคมีของทั้งคู่นะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ ฟีนิกซ์สีทอง