คำพูดที่ทำร้ายใจ

กระดาษเอกสารรายงานการเงินปึกหนาถูกปัดร่วงลงพื้นด้วยหลังมือ เสียงกระดาษโปรยปรายราวกับใบไม้แห้งร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง ช่างเป็นเสียงที่บาดหูและสร้างความตึงเครียดให้ห้องทำงานกว้างขวางของประธานบริษัทได้ดีเสียเหลือเกิน มินตราสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นแฟ้มข้อมูลที่เธอเพิ่งรวบรวมมาอย่างยากลำบากกระจายเกลื่อนอยู่แทบเท้าของชายหนุ่มตรงหน้า "คุณหมายความว่ายังไง... คณิน" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งพล่านจนจุกอก "ผมหมายความว่าคุณมันก็แค่ตัวน่ารำคาญคนหนึ่ง ที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตผมเพื่อผลประโยชน์!" คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววห่วงใยยามเธอยามป่วยไข้ บัดนี้กลับมีแต่ความเย็นชาและคมราวกับใบมีดโกน ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะเบาบางลง เขายืนค้ำหัวเธอด้วยความสูงที่ได้เปรียบ มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก แต่มันกลับระเบิดออกมาเป็นถ้อยคำที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่ปากผู้ชายคนหนึ่งจะสรรหามาพูดได้ "ถ้าเอกสารพวกนี้มันไร้ค่าในสายตาคุณนัก ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก จะปล่อยให้ฉันนั่งหลังขดหลังแข็งทำมันทำไมทั้งคืนล่ะคะ!" มินตราเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยรื้นหยดน้ำใสๆ แต่เธอพยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่มันกลับเข้าไป ไม่ยอมให้ความอ่อนแอไหลออกมาประจานตัวเองต่อหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้เด็ดขาด "ก็เพราะคุณมันโง่ไง! ถึงดูไม่ออกว่าต่อให้คุณพยายามทำดีแค่ไหน มันก็ไม่มีค่าอะไรสำหรับผมทั้งนั้น!" *เพล้ง!* เสียงหัวใจของใครบางคนแตกสลาย... ไม่ใช่สิ มันคือเสียงแก้วกาแฟบนโต๊ะที่สั่นสะเทือนจนล้มคว่ำต่างหาก แต่มันช่างเหมาะเจาะกับบรรยากาศที่พังทลายลงในเสี้ยววินาทีนี้เสียจริง คำพูดนั้น... มันคมกริบยิ่งกว่าใบมีด มันกรีดลึกลงไปในกลางใจของคนฟังจนชาหนึบ มินตรานิ่งค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกຶก สมองขาวโพลนไปหมด เธอไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดที่ออกจากปากผู้ชายที่เธอเริ่มเผลอใจให้ จะใจร้ายได้ถึงเพียงนี้ คณินชะงักไปทันทีเมื่อคำพูดนั้นหลุดออกจากปากตัวเอง ดวงตาคมกริบไหววูบอย่างรวดเร็วราวกับประกายไฟที่ถูกสาดด้วยน้ำแข็ง เขารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอึกจุกอยู่ที่ลำคอ มือหนาที่กำไว้คลายออกโดยไม่รู้ตัว ร่างกายมันฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังนึกเสีย and โคตรเกลียดตัวเองที่พลั้งปากพูดจาทำร้ายจิตใจเธอออกไปแบบนั้น แต่ทิฐิและอีโก้ที่ค้ำคออยู่กลับทำให้ริมฝีปากหนาปิดสนิท ไม่ยอมเอ่ยคำขอโทษออกมาสักคำ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเขาทั้งสองชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้อนและความเจ็บปวดที่จับต้องได้ลอยวนอยู่ในอากาศ มินตราสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา มุมปากบางยกยิ้มหยันให้กับความโง่เขลาของตัวเองที่เผลอคิดว่าภายใต้ความปากร้ายนั้นจะมีหัวใจที่อบอุ่นซ่อนอยู่ "ค่ะ... ฉันมันก็แค่คนโง่คนหนึ่ง" น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งจนน่าใจหาย ไม่มีแววประชดประชัน แต่เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างถึงที่สุด "ขอบคุณสำหรับความจริงใจที่คุณมอบให้นะคะคุณคณิน หวังว่าต่อจากนี้ คุณคงไม่ต้องทนเห็นหน้าคนน่ารำคาญอย่างฉันอีก" พูดจบ มินตราก็หมุนตัวกลับทันทีอย่างไร้เยื่อใย เธอไม่ยอมก้มหัวให้เขา ไม่ยอมให้หยดน้ำตาแม้แต่หยดเดียวร่วงหล่นลงมาให้เขาได้เห็นความพ่ายแพ้ เดินเชิดหน้าก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปยังประตูห้องทำงานแล้วกระชากเปิดออกเสียงดังลั่น ก่อนจะหายลับไปจากสายตา "มิน..." คณินครางชื่อนั้นออกมาได้เพียงแผ่วเบาในลำคอ ร่างสูงก้าวตามไปสองก้าวด้วยสัญชาตญาณ แต่มือคู่เดิมกลับหยุดชะงักค้างกลางอากาศ เขาทรุดตัวลงมองกองเอกสารที่พื้น หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความตระหนก ความรู้สึกผิดตีรวนขึ้นมาจุกอกจนหายใจไม่ออก เฮียคณินสายซึนปากแข็งคนนี้กำลังจะสูญเสียบางสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปจริงๆ แล้วใช่ไหม บรรยากาศในห้องยังคงหลงเหลือเพียงความเย็นเยียบและความเงียบงันที่น่าอึดอัด ทว่าในขณะที่คณินกำลังยืนเคว้งคว้างจมอยู่กับความเสียใจอยู่นั้นเอง ประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลงไปก็ถูกผลักเปิดผางขึ้นอีกครั้งอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต ร่างสูงโปรดปรานของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาทอดมองมาที่คณินด้วยความสมเพชเวทนา "อ้าว เฮียคณิน... ดูท่าทางน้องมินเขาจะโกรธจริงอะไรจริงนะครับเนี่ย ปล่อยให้ผู้หญิงดีๆ เดินหนีไปแบบนี้ ระวังจะหมาเอาไปกินไม่รู้ตัวนะครับ" กรณ์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาในห้องทำงาน โดยมีเอกสารลับในมืออีกแฟ้มหนึ่งที่พร้อมจะเขย่าบัลลังก์ของคณินให้สั่นคลอนในพริบตาเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" มาโดยตลอดนะครับ