กำแพงใจที่เริ่มละลาย

"ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ครับคุณคณิน คนมองกันหมดแล้ว" เสียงของผมกระซิบลอดไรฟัน ท่ามกลางความโกลาหลของแสงแฟลชจากเหล่านักข่าวที่พยายามควานหาคำตอบเรื่องข่าวฉาวล่าสุดของตระกูลดัง ผมไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงกระซิบของมินตราแม้แต่น้อย มือที่กุมมือเธอไว้แน่นกลับออกแรงดึงให้เธอขยับเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน "ถ้าปล่อยให้คนมองแล้วไม่ทำอะไรเลย คุณจะถูกพวกนั้นกลืนกินนะครับ มินตรา" ผมตอบพลางปรายตามองกลุ่มนักข่าวที่เริ่มขยับเข้ามาประชิดด้วยสายตาเรียบเฉย ทรงพลังพอที่จะทำให้พวกเขารู้สึกถึงเขตแดนที่ห้ามล้ำเส้น "จำที่ตกลงกันไว้ไม่ได้หรือไง? ในฐานะคู่ควงของผม คุณห้ามดูอ่อนแอต่อหน้าคนพวกนี้" มินตราเม้มปากแน่น ดวงตาคมกล้าของเธอตวัดมองผมอย่างท้าทายตามนิสัยเดิมที่ผมเริ่มจะคุ้นชินเสียแล้ว "ปากดีจังนะครับเฮีย... แต่ที่เฮียทำแบบนี้ มันเพราะห่วงหรือแค่ไม่อยากเสียหน้ากันแน่?" คำถามนั้นทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายรอบข้าง ผมดึงเธอหลบเข้าไปในมุมที่เงียบสงบที่สุดของห้องจัดเลี้ยงหลังม่านกั้นสีทอง ผมปล่อยมือที่กุมเธอไว้ เปลี่ยนมาเป็นยกมือขึ้นจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของเธอให้เข้าที่ด้วยความเบามืออย่างลืมตัว วินาทีนั้นเองที่มินตรานิ่งไป แววตาดื้อรั้นคู่นั้นสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ และในจังหวะที่ผมเผลอปล่อยกำแพงความเย็นชาลง คณินคนเดิมที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ใต้มาดประธานบริษัทผู้เย่อหยิ่งก็เผลอเผย 'รอยยิ้ม' ออกมา มันไม่ใช่รอยยิ้มแสยะหรือรอยยิ้มธุรกิจ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย รอยยิ้มที่ทำให้มินตราถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจของเธอที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธ กลับเปลี่ยนจังหวะไปอย่างสิ้นเชิง "คุณเคยบอกว่าผมปากร้าย... งั้นก็ฟังไว้ให้ดีนะครับมินตรา" ผมโน้มตัวลงไปจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "ผมไม่ได้สนใจหน้าตาของตัวเองมากไปกว่าความปลอดภัยของคุณหรอก และถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าตื่นๆ แบบนี้ ผมอาจจะเผลอจูบคุณต่อหน้านักข่าวพวกนั้นจริงๆ นะครับ" "คนบ้า!" เธอหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยการผลักอกผมเบาๆ "ซึนเดเระไม่มีใครเกินจริงๆ เฮียก็แค่พูดตรงๆ ไม่ได้หรือไงว่าไม่อยากให้ใครมาทำร้ายผม!" "ถ้าผมพูดตรงๆ คุณก็ไม่มีอะไรให้เล่นสนุกสิครับ" ผมยิ้มมุมปาก ความตึงเครียดในหัวใจที่สั่งสมมาตลอดทั้งวันดูเหมือนจะถูกปลดล็อกด้วยความใสซื่อของเธอ เราสบตากันเนิ่นนานท่ามกลางความวุ่นวายภายนอก บรรยากาศรอบข้างเหมือนถูกตัดขาดเหลือเพียงเราสองคน กำแพงที่มินตราเคยสร้างไว้เพื่อป้องกันตัวเองค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย เธอไม่ได้หลบตาผมเหมือนทุกครั้ง แต่กลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม คล้ายกำลังอ่านความในใจที่ผมพยายามเก็บงำไว้ "ขอบคุณนะครับ..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงดนตรีประกอบในงาน "ที่ยังยืนข้างผม... แม้ว่าผมจะเป็นแค่คุณหนูตกอับที่ไม่มีอะไรเลย" ผมไม่ได้ตอบอะไร แต่ใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของเธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามไม่ให้เธอถ่อมตัว "จำไว้ว่าคุณมีผม... และในดีลของเรา ข้อตกลงที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องธุรกิจ แต่คือการที่ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายคุณเด็ดขาด" ทว่าในจังหวะที่หัวใจของเรากำลังจะสื่อถึงกัน บรรยากาศแสนหวานก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังเข้ามาใกล้ประตูห้องพักรับรองที่ปิดสนิท ปัง! ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของ 'กรณ์' ที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาเกรี้ยวกราด มือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีพิรุธมาด้วย "หวานกันพอหรือยังครับคุณคณิน? ดูเหมือนว่าผมจะมีของขวัญชิ้นพิเศษมาฝากคุณหนูมินตราซะหน่อย... เรื่องราวที่แม้แต่คุณก็อาจจะไม่เคยรู้มาก่อน เกี่ยวกับพ่อบังเกิดเกล้าของเธอ" รอยยิ้มของผมหายวับไปทันที แทนที่ด้วยสายตาเย็นเยียบที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าเข้ามารบกวนช่วงเวลาสำคัญนี้ ผมคว้าตัวมินตรามาไว้ข้างหลังทันที เตรียมรับมือกับพายุลูกใหม่ที่กำลังจะซัดเข้ามา มินตราตัวสั่นเทาอยู่ข้างหลังผม ดวงตาของเธอมองไปที่เอกสารในมือกรณ์ด้วยความหวาดหวั่น เรื่องราวที่ผมพยายามปกป้องเธอมาตลอด กำลังจะถูกเปิดโปงด้วยน้ำมือของคนที่เกลียดเธอเข้าไส้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของเฮียคณินและมินตรานะครับ!