แผนการง้องอนฉบับท่านประธาน

เสียงกระแทกประตูห้องรับรองในเพนต์เฮوسหรูระดับซูเปอร์ลักชัวรีดังสนั่นจนผนังกระจกใสสะเทือน มินตราสะดุ้งสุดตัวโดยสัญชาตญาณ เธอเพิ่งก้าวเท้าพ้นจากลิฟต์ส่วนตัวยังไม่ทันถอดรองเท้าส้นสูงด้วยซ้ำ แต่แรงพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำเข้ามาเสียก่อนทำให้เธอรู้ทันทีว่า เจ้าของรังสีอำมหิตเบื้องหน้าคือใคร คณินยืนขวางทางอยู่ตรงโถงทางเดิน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับย่นเล็กน้อยจากการขับรถด้วยความเร็วระห่ำ ดวงตาคมกราบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างเป็นจุล กรามขบเข้าหากันจนนูนเด่นเป็นสันชัดเจน "กล้ามากนะ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างน่ากลัว "หนีฉันไปกับไอ้สารเลวคลาสต่ำนั่น... คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะบินหนีพ้นจากกรงของฉันหรือไง มินตรา" มินตราเม้มปากแน่น ความเหนื่อยล้าจากการถูกกรณ์ตามรังควานผสมโรงกับความดื้อรั้นตามประสาคนไม่ยอมคน ทำให้ดวงตากลมโตตวัดกลับทันทีอย่างไม่มีความเกรงกลัว เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นลึกๆ ก็ตาม "ฉันไม่ได้หนี แค่ไปเคลียร์ธุระส่วนตัวกับคนเก่าที่เฮียไม่มีมารยาทจะเข้าใจ และอีกอย่าง... นี่มันชีวิตฉัน ฉันจะไปไหนกับใคร มันก็เรื่องของฉัน!" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความถือดีทำเอาดวงตาคมกริบของคณินวาวโรจน์ขึ้นไปอีก เฮียคณินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์ตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมคว้าข้อแขนเรียวไว้แน่นแต่ไม่ถึงกับรุนแรงจนเจ็บ ทว่าแน่นหนาพอที่จะไม่ยอมให้เธอขยับหนีไปไหนได้อีก "เรื่องของเธอเหรอ? บนนิ้วเธอยังมีแหวนแต่งงานตีตราจองของฉันอยู่ มินตรา! จำไม่ได้หรือไงว่าเธอเอาตัวเข้าแลกกับอะไรเพื่อช่วยบริษัทพ่อเธอกับอีแค่สัญญาบ้าๆ นั่น!" น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตะคอก แต่มันเย็นยะเยือกและบาดลึกจนคนฟังสะท้าน ไดอะล็อกคมคายที่พ่นออกมาสะท้อนความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดประธานผู้เย่อหยิ่ง แต่มันกลับรั่วไหลออกมาทางแววตาที่แดงก่ำอย่างชัดเจน มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตารื้นไปด้วยความอัดอั้น "หึ! สัญญาบ้าๆ งั้นเหรอ? สำหรับเฮียมันก็แค่เครื่องมือซื้อขายผู้หญิงคนหนึ่งไว้ประดับบารมีไม่ใช่หรือไง ทำไม? กลัวเสียหน้าเหรอที่เห็นภรรยาในนามไปยืนคุยกับคนอื่น หรือกลัวว่าสินค้าที่เฮียซื้อมาครอบครองจะมีตำหนิกันแน่!" "ปากดี..." คณินคำรามต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ทำให้หัวใจของมินตรากระตุกวูบ เธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ขณะที่สายตาคมกวาดมองเรียวปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระหว่างอยากจะจัดการให้เข็ดหลาบกับอยากจะดึงเข้ามาจูบให้หายดื้อ แต่ก่อนที่บรรยากาศจะเตลิดไปไกลกว่านั้น เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้นทำลายความเงียบที่ตึงเครียดลงอย่างกะทันหัน ก๊อกๆๆ! คณินชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาค่อยๆ คลายมือออกจากข้อมือของมินตราอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะหันไปตวัดสายตาขุ่นเคืองใส่ประตูหน้าด้วยความหัวเสียที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกรอบ ใครมันบังجาญกล้ามาขัดจังหวะเวลาเคลียร์บัญชีรักบัญชีแค้นของท่านประธาน มินตราถือโอกาสนี้สะบัดแขนออกแล้วถอยหลังเว้นระยะห่างทันที เธอยกมือขึ้นลูบข้อมือตัวเองป้อยๆ พร้อมกับมองตามร่างสูงที่เดินกระแทกส้นเท้าไปกระชากประตูเปิดออกด้วยความฉุนเฉียว ทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง ภาพตรงหน้าก็ทำเอาคณินต้องชะงักกึก กล่องของขวัญขนาดใหญ่หลายสิบกล่องถูกกองพะเนินเทินทึกจนบังร่างของพนักงานจัดส่งสินค้ามิดชิด พนักงานหนุ่มหน้าตาตื่นรีบโค้งศีรษะัลวกลัวพร้อมกับยื่นแท็บเล็ตให้เซ็นรับ "เอ่อ... ชุดของขวัญพรีเมียมคอลเลกชันพิเศษตามออร์เดอร์เร่งด่วนที่คุณคณินสั่งไว้ครับ ทั้งหมดสمانรายการ จัดส่งเรียบร้อยแล้วครับผม!" คณินกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องธุรกิจได้อย่างเฉียบคมกลับชะงักงันไปชั่วขณะ ภาพกองกล่องของขวัญห่อกระดาษสีทองผูกโบว์กำมะหยี่สีแดงเพลิงขนาดมหึมาที่วางระเกะระラトเต็มโถงทางเดินทำเอาเขาถึงกับมุมปากกระตุก นี่คือแผนการง้องอนฉบับท่านประธานที่เขาแอบสั่งเลขาฯ ส่วนตัวให้จัดการหาของขวัญราคาแพงระยับมาประచมประชิดใจคุณหนูตัวร้าย เพื่อหวังจะให้เธอหายงอนเรื่องที่เขาเคยปากร้ายใส่เมื่อวาน แต่... ปัญหาคือ เขาสั่งให้ส่งมาที่บริษัท ไม่ใช่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวในเวลานี้! และที่สำคัญ... มันดันมาส่งตรงหน้ามินตราพอดีเป๊ะในวินาทีที่เขากำลังสวมบทบาทสามีจอมเผด็จการอยู่พอดี มินตราที่เดินตามมาสมทบเบื้องหลังชะงักฝีเท้าลง เธอกวาดสายตามองกล่องของขวัญกองโตตรงหน้าสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความประหม่า ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะก่อนที่คุณหนูตัวร้ายจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างจับผิด "นี่อะไร...?" มินตราถามเสียงเรียบ แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มหยัน "อย่าบอกนะว่าเฮียสั่งของพวกนี้มาปลอบใจตัวเอง เพราะกลัวฉันหนีไปจริงๆ น่ะ?" คณินรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึง กลบเกลื่อนความหน้าแตกด้วยการกระแอมไอเบาๆ สองที เขายืดอกขึ้นแล้วทำเป็นตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความอับอายขายหน้า "เปล่าสักหน่อย... ฉันแค่เคลียร์สต็อกห้องเก็บของที่บริษัทแล้วให้เขาลดราคาเคลียร์พื้นที่ ไม่นึกว่าไอ้พนักงานบ้านี่จะส่งมาผิดที่ผิดทางซะได้" ปากแข็งจนวินาทีสุดท้ายคือเอกลักษณ์ประจำตัวของเฮียคณิน มินตราแค่นหัวเราะเบาๆ เดินเข้าไปใกล้กองของขวัญพวกนั้น ใช้ปลายนิ้วเรียวเขี่ยกล่องใบหนึ่งเล่นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาส่อประกายรู้ทันอย่างชัดเจน "อ๋อ... เคลียร์สต็อกเหรอคะ? แต่ทำไมการ์ดในกล่องนี้ถึงเขียนว่า 'ขอโทษครับที่ปากเสีย... จากใจเฮียคณินผู้คลั่งรัก' ล่ะคะเนี่ย?" มินตราหยิบการ์ดสีครีมที่เสียบอยู่ขึ้นมาอ่านออกเสียงทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าสวยเชิ่ดขึ้นด้วยความสะใจ คณินเบิกตากว้างเล็กน้อย สีหน้าของพ่อมดแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ถอดสีลงในพริบตา ความหน้าแตกแบบคอมโบเซ็ตนี้ทำเอาเขาไปไม่เป็นเลยทีเดียว กล่องของขวัญกองโตที่ตั้งใจจะใช้ซื้อใจ กลับกลายเป็นหลักฐานมัดตัวความคลั่งรักของเขาเองซะอย่างนั้น "เอ่อ... นั่นมัน..." คณินอ้าปากพะงาบๆ หาข้อแก้ตัวไม่ทัน มินตราหรี่ตามองท่าทีเลิกลั่กที่หาดูได้ยากยิ่งของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง หัวใจที่เคยขุ่นเคืองเมื่อครู่กลับคลายตัวลงอย่างน่าประหลาด ความซึนเดระของเขาช่างน่าหมั่นไส้แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันมีเสน่ห์จนเธอเกือบจะหลุดยิ้มออกมา ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความหวานชวนจิกหมอน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคณินก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะมารผจญ คณินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคมตวัดกลับมามองมินตราด้วยความลังเลชั่วขณะ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ว่าไง..." เสียงปลายสายลอดผ่านมาเบาๆ แต่พอดึงดูดความสนใจของมินตราได้ "เฮียคณินครับ รีบมาที่ไซต์งานด่วนเลยครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มีคนจงใจปล่อยข่าวเรื่องสัญญาดีลลับของเราให้สื่อมวลชนรู้ ตอนนี้พวกนักข่าวแห่กันไปล้อมหน้าบริษัทและไซต์งานเต็มไปหมดแล้วครับ!" คณินนิ่งงันไปชั่ววินาที กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะครั้งใหม่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เขาววางสายทันทีโดยไม่เอ่ยคำลา แล้วหันมาสบตากับมินตราที่ยืนหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'สัญญาดีลลับ' ความลับที่กุมชะตากรรมของพวกเขากำลังจะถูกเปิดโปงต่อหน้าสาธารณชน! คณินไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปคว้าข้อมือของมินตราไว้อีกครั้งด้วยความเด็ดขาด แรงบีบที่สื่อถึงความปกป้องและเร่งรีบทำให้มินตราต้องรีบก้าวเท้าตามแรงดึงอย่างเสียไม่ได้ "เกิดอะไรขึ้น...?" มินตราเอ่ยถามเสียงสั่นด้วยความตกใจ คณินก้มลงมองเธอ แววตาคมกริบฉายประกายความเด็ดเดี่ยวที่ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นข้างหูเธอด้วยความมั่นคงที่ทรงพลัง "จับมือฉันไว้แน่นๆ มินตรา... ต่อให้ทั้งโลกจะรู้เรื่องนี้ แต่จำไว้ว่าไม่มีใครหน้าไหนพรากเธอไปจากฉันได้ทั้งนั้น!" นิยายเรื่อง "ดีลลับสยบรักคุณหนูตัวร้าย" ตอนที่ 22 เขียนโดย ฟีนิกซ์สีทอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ