การมาของอดีตคู่หมั้น

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับที่ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของแขกไม่速เชิญ ทำให้บรรยากาศรอบตัวในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่สุดหรูดิ่งวูบลงทันที "ไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้มาเจอคุณมินตรากับ... เอ่อ คุณคณิน ในบรรยากาศส่วนตัวแบบนี้" เสียงทุ้มกวนประสาทที่ลากเสียงยาวจงใจสร้างความน่ารำคาญดังขึ้นอีกครั้ง กรณ์ส่งยิ้มมุมปากที่เคลือบด้วยความเย้ยหยัน สายตาคมกริบกวาดมองประเมินความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่อง เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารโดยไม่ได้รับเชิญ ราวกับจงใจเข้ามาปักหลักทำลายบรรยากาศดีๆ ที่เพิ่งก่อตัวขึ้นระหว่างมินตราและคณินเมื่อครู่ มินตราขมวดคิ้วมุ่นโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของอดีตคู่หมั้นคนนี้ทำให้นึกถึงความสกปรกน่ารังเกียจที่เธอสลัดทิ้งไปได้ไม่นาน หญิงสาวกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามนิสัยปากเก่งที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ทว่า... มีมือใหญ่ของใครบางคนไวกว่า "ถ้าสายตามีปัญหาเรื่องการมองเห็น แนะนำให้ไปตัดแว่นใหม่นะครับ... หรือถ้าสมองมีปัญหาเรื่องการแยกแยะพื้นที่ส่วนตัวกับพื้นที่สาธารณะ ผมยินดีออกค่ารักษาพยาบาลให้ในฐานะที่รู้จักกันผ่านๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่เฉียบคมราใบมีดโกนของคณินดังขึ้น ประธานหนุ่มแห่งอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ เขายังคงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเช็ดทำความสะอาดมุมปากให้มินตราด้วยกระดาษทิชชูอย่างพิถีพิถัน ท่าทีสุขุมเยือกเย็นแตะระดับอันตราย ทว่ากิริยาที่แสดงออกนั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ว่าเขากำลังทำหน้าที่ 'เจ้าของ' พื้นที่ตรงนี้อย่างเต็มตัว มินตราสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะกับสัมผัสอบอุ่นและคำพูดที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบไม่เกรงใจใครของคนข้างกาย เธอมองเสี้ยวหน้าคมสันที่ขึ้นสันกรามเด่นชัดด้วยความประหลาดใจ ปรกติแล้วเฮียคณินมักจะรักษาระยะห่างและทำตัวหยิ่งผยองราวกับเจ้าชายน้ำแข็ง แต่วินาทีนี้ รังสีความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับร้อนระอุจนแทบจะแผดเผากรณ์ให้เป็นจุล กรณ์หน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มเยาะบนใบหน้ากระตุกเกร็งด้วยความอับอายต่อหน้าพนักงานและลูกค้าโต๊ะข้างเคียง เขาไม่คิดว่าคณินจะกล้าหักหน้ากันตรงๆ แบบนี้ "พูดจาแรงไปหน่อยไหมครับคุณคณิน ผมก็แค่วิบัติทักทายในฐานะ 'คนเคยใกล้ชิด' ของคุณมินตราเท่านั้นเอง" กรณ์จงใจเน้นเสียงตรงคำว่าคนเคยใกล้ชิด พร้อมทั้งปรายตามองมินตราเพื่อขุดคุ้ยอดีตขึ้นมาสร้างรอยร้าว "คนเคยใกล้ชิดเหรอครับ?" คณินวางกระดาษทิชชูลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากระทั้นกับกรณ์ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาขนาบข้างมินตราโดยอัตโนมัติ ไหล่กว้างบังร่างบางของหญิงสาวไว้มิดชิดราวกับต้องการปกป้องและประกาศอาณาเขตไปในตัว "จำไว้นะครับคุณกรณ์ ของอะไรที่เน่าเฟะจนต้องทิ้งลงถังขยะไปแล้ว ไม่มีใครเขาอยากเก็บกลับมามองซ้ำหรอกครับ ยกเว้นแต่พวกชอบรื้อกองขยะหาเศษทานเท่านั้นแหละที่คุณจะทำตัวเป็นเจ้าของ" ไดอะล็อกคมกริบแต่สุภาพนิ่มนวลของคณินทำเอากรณ์หน้าชาดิก กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธ มินตราลอบกลืนน้ำลายลงคอ เธอแอบอมยิ้มมุมปากด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด รสชาติความซึนและปากคอเราะร้ายของเฮียคณินเวลาหึงหวงนี่มัน... ทำเอาหัวใจที่ด้านชาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่นึกเลยว่าผู้ชายที่วันๆ เอาแต่บ่นเรื่องความสะอาดและความเป็นระเบียบ จะมีโหมดดุเดือดสายเปย์และสายปกป้องที่เร่าร้อนถึงเพียงนี้ "ปากดีนักนะคณิน ระวังเถอะ... ธุรกิจที่คุณกำลังบริหารอยู่ อาจจะพังคามือคุณเข้าสักวันเพราะความโง่ที่เอาบริษัทไปผูกติดกับผู้หญิงไร้ค่าคนนี้!" กรณ์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความเคียดแค้น เมื่อรู้ว่าสู้ด้วยคารมไม่ได้จึงหันมาใช้ไม้ตายสุดท้ายข่มขู่เรื่องธุรกิจ บรรยากาศรอบโต๊ะดิ่งวูบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่คณินจะยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ มีเพียงรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมา "ถ้าคิดว่าบริษัทผมจะพัง ก็ลองทำดูสิครับ..." คณินก้าวเข้าไปประชิดกรณ์อีกก้าว เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่ทรงพลังจนกรณ์ผถอยหลัง1ก้าวโดยไม่รู้ตัว "แต่อย่าลืมนะครับว่าหุ้นส่วนใหญ่ในโปรเจกต์ที่คุณกำลังหวังพึ่งพิงอยู่ตอนนี้... มันอยู่ในมือผมครึ่งหนึ่งแล้ว อยากลองเสี่ยงเป็นคนล้มละลายดูไหมล่ะครับ?" กรณ์หน้าซีดเผือก เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาตระหนักดีว่าตนเองกำลังเล่นอยู่กับใคร คณินไม่ใช่คู่แข่งทางธุรกิจที่เคี้ยวกรอบเหมือนคนอื่นๆ แต่เป็นฉลามขาวที่พร้อมจะกัดกินคู่แข่งให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งได้ในพริบตา "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." กรณ์กัดฟันกรอด ขว้างคำอาฆาตทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินหนีหายออกไปจากร้านด้วยความหัวเสีย เมื่อร่างของอดีตคู่หมั้นลับตาไป ความเงียบก็กลับมาเยือนอีกครั้ง มินตราถอนหายใจออกมาเบาๆ หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนตีหน้าขรึมอยู่ข้างกาย ท่าทีวางมาดนิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ช่างขัดกับใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "มองอะไรครับ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือไง" คณินเอ่ยเสียงห้วน ปรับน้ำเสียงให้กลับมามีความเย่อหยิ่งตามสไตล์เดิมเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่เผลอแสดงความเป็นเจ้าของออกไปเมื่อครู่ "เปล่าค่ะ... แค่เพิ่งรู้ว่าเฮียคณินเวลาร่างทองคำเตือนภัยเนี่ย... ดุเป็นบ้าเลยนะคะ" มินตราจงใจลากเสียงหยอกล้อ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน "ใครบอกว่าผมดุ ผมแค่ปกป้องทรัพย์สินของผมต่างหาก..." คณินพึมพำเบาๆ ในลำคอ แต่เพราะความใกล้ชิดทำให้มินตราได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ "ทรัพย์สินเหรอคะ?" หญิงสาวเลิกคิ้วสูง แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ "ก็คุณนั่นแหละ..." คณินหันขวับมามองสบตา ตรงเข้าประชิดตัวจนมินตราต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชิดติดกับพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความคลั่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความซึน "เซ็นสัญญาแต่งตั้งให้ผมเป็น 'สามี' แบบถูกกฎหมายแล้ว ยังจะกล้าไปยืนให้หมามันเห่าใส่ทำไมอีก หืม?" ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม หัวใจของมินตรารัวระส่ำจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก บรรยากาศรอบตัวถูกความร้อนแรงของคนตรงหน้าโอบล้อมไว้จนแทบหายใจไม่ออก ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคณินก็แผדเสียงดังขึ้นลายลายความเงียบ คณินขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ชายหนุ่มผละออกห่างอย่างไม่เต็มใจนัก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความหงุดหงิด ทว่าเพียงแค่กวาดตามองชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ร่างสูงก็ชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและตกตะลึงในพริบตา มินตราสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใครโทรมาเหรอคะเฮีย?" คณินเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาไหววูบอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "แม่..." คณินเอ่ยชื่อสั้นๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ท่านบอกว่า... 'คุณย่า' เดินทางกลับมาจากต่างประเทศแล้ว และกำลังรอพบเราอยู่ที่เพนท์เฮาส์ตอนนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เฮียคณินกับน้องมินตรามา ณ ที่นี้นะครับ