ปากเก่งสู้กลับ

"ถ้าคุณแม่ยังคิดว่าการเอาเงินฟาดหัวมินตรา แล้วสั่งให้เดินออกไปจากชีวิตของคณินคือวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด ผมเกรงว่าเราคงไม่ต้องคุยอะไรกันต่อแล้วล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นอย่างเฉียบขาด พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคณินที่ก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของมินตราอย่างรวดเร็ว ไหล่กว้างของเขาเปรียบเสมือนโล่อันแข็งแกร่งที่เข้ามาบังรับแรงปะทะจากสายตาคมกริบของคุณหญิงรัชนี มารดาบังเกิดเกล้าของตนเอง ท่าทางปกป้องออกนอกหน้าเช่นนี้ทำเอาคุณหญิงถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่เคยตวัดมองมินตราด้วยความเหยียดหยามเมื่อครู่ เปลلเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจระคนตกใจที่บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนแสดงท่าทีแข็งกร้าวใส่ มินตรารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากแผ่นอกหนาที่ทาบทับอยู่เบื้องหลัง แม้ปากของเธอจะบอกว่ารับมือได้ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก สัมผัสอุ่นจากมือใหญ่ที่เอื้อมมาฉวยข้อมือของเธอไว้เบาๆ เพื่อดึงให้ถอยหลังไปยืนเคียงข้างกัน ยิ่งทำให้ความรู้สึกบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นในอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คณินปกป้องเธอ แต่ทุกครั้งที่เขาทำ มันมักจะมาพร้อมกับความซึนเดระที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้จนมิด "คณิน! แกกล้าขึ้นเสียงใส่แม่เหรอ" คุณหญิงรัชนีกระแทกเสียงใส่บุตรชายด้วยความขัดเคือง ปลายนิ้วเรียวที่สวมแหวนเพชรส่องประกายระยิบระยับชี้มาที่มินตรา "ผู้หญิงคนนี้มีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้ลูกชายแม่หลงหัวปำจนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ผู้ดีตระกูลไหนเขาสั่งสอนให้มาเกาะผู้ชายกิน แถมยังใช้เล่ห์เหลี่ยมจับลูกชายแม่แบบนี้" บรรยากาศภายในห้องรับแขกหรูหราอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านราวกับมีประตูกระแสไฟฟ้าแรงสูงกั้นกลางระหว่างคนทั้งสาม มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สลัดความประหม่าทิ้งไป ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอดึงมือออกจากกอบกุมของคณินชั่วครู่เพื่อก้าวออกมายืนเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสด้วยความนอบน้อมแต่ทว่าองอาจ "คุณหญิงครับ... ก่อนที่คุณหญิงจะตัดสินว่ามินตราเป็นผู้หญิงแบบไหน มินตราคิดว่าคุณหญิงควรตรวจสอบข้อมูลให้รอบด้านเสียก่อนนะครับ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ชัดถ้อยชัดคำ ทุกพยางค์เจือด้วยความสุภาพที่เฉียบคมจนคนฟังถึงกับหน้าชา "การที่มินตรามายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ได้มาในฐานะผู้หญิงไร้ค่าที่คอยเกาะใครกินอย่างที่คุณหญิงกล่าวหา แต่เรามาด้วย 'ดีล' ทางธุรกิจที่วิน-วินกันทั้งสองฝ่าย... หรือถ้าคุณหญิงกังวลว่ามินตราจะมาสูบสมบัติของตระกูลคุณ ผมว่าคุณหญิงน่าจะเข้าใจผิดมหันต์เลยล่ะครับ เพราะทรัพย์สินในบริษัทตอนนี้ ส่วนหนึ่งก็มาจากมันสมองและหยาดเหงื่อของมินตราที่ช่วยเฮียคณินกอบกู้ขึ้นมาเหมือนกัน" เพล้ง! เสียงคล้ายแก้วแตกดังขึ้นในใจของคุณหญิงรัชนี ท่านอ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับท่านด้วยท่าทีสงبนิ่งและมีเหตุผลเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะเด็กสาวที่กำลังตกอับและถูกมองว่าเป็นรองมาตลอดอย่างมินตรา คณินที่ยืนมองอยู่ด้านข้างถึงกับมุมกระตุกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาคมกริบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งหมั่นไส้ในความปากเก่ง ทั้งโล่งใจที่เธอสู้คน และที่สำคัญ... หัวใจเจ้ากรรมมันดันเต้นแรงเป็นบ้ากับความเด็ดเดี่ยวของเธอนี่สิ ให้ตายเถอะ ผู้หญิงบ้าอะไร ยิ่งเถียงยิ่งน่ารัก ยิ่งดื้อยิ่งน่าฟัดให้เข็ด! "นี่เธo...!" คุณหญิงรัชนีเสียงสั่นด้วยความโกรธจัด "กล้ามากนะที่มาสอนฉัน!" "มินตราไม่ได้สอนครับ มินตราแค่กำลังเคารพสิทธิและศักดิ์ศรีของตัวเอง ในเมื่อคุณหญิงให้เกียรติมาเยือนถึงที่นี่เพื่อเคลียร์ปัญหา มินตราในฐานะ 'คู่สัญญา' ของคุณคณิน ก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องตัวเองและชื่อเสียงเช่นกัน" มินตราแย้มยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความประชดประชัน แต่กลับทรงพลังจนคู่สนทนากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "แต่ถ้าคุณหญิงยังไม่สบายใจ กลัวว่ามินตราจะมาปอกลอกลูกชายของคุณล่ะก็... มินตราแนะนำให้ลองปรึกษาคุณคณินดูนะครับ ว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายวิ่งไล่ตาม และใครกันแน่ที่ทำท่าเหมือนจะขาดใจตายถ้าไม่ได้แต่งงาน" พรึบ! คำพูดประโยคสุดท้ายทำเอาคณินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยขึ้นสีแดงจัดด้วยความเก้อเขินผสมความหงุดหงิดระคนเอ็นดู ไอ้เด็กนี่! กล้าเอาเรื่องนี้มาแฉต่อหน้าแม่เขาได้ยังไงกันวะเนี่ย! "มินตรา!" คณินกัดฟันกรอด รวบเอวบางเข้าหาตัวทันทีก่อนที่เธอจะพูดอะไรที่ทำให้เขาเสียฟอร์มไปมากกว่านี้ มือหนารวบเอวเธอแน่นจนแทบจะฝังร่างเธอเข้าไปในอก พลางส่งสายตาดุๆ ให้เพื่อปราม แต่มุมปากกลับยกยิ้มพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "หยุดพูดมากน่ารำคาญได้แล้วครับ... เรื่องของพวกเรา ผมจัดการเองได้" คุณหญิงรัชนีมองภาพบุตรชายที่ปกติรักความสะอาดและถือตัวเป็นที่สุด ยอมเนื้อตัวแนบชิดกับหญิงสาวแถมยังแสดงอาการปกป้องออกนอกหน้าขนาดนี้ ท่านก็ได้แต่หายใจ huf huf ด้วยความขัดใจ รู้สึกได้ทันทีว่าอำนาจการควบคุมลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหลุดลอยไปจากมือเสียแล้ว "แก... แกยอมให้มันมาขี่คอขนาดนี้เลยเหรอคณิน!" "ครับ ยอมครับ... ยอมทุกอย่างแหละถ้าเป็นคนนี้" คณินตอบสวนกลับทันทีโดยไม่ลังเล น้ำเสียงทุ้มเอ่ยด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม สายตาที่เขามองมินตราตอนนี้นั้นอ่อนแสงลงจนคนเป็นแม่ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความยอมแพ้ มินตราเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่เอาแต่โอบกอดเธอแน่น หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วยิ่งเต้นระรัวหนักขึ้นไปอีกเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่พราวระยับด้วยความคลั่งรัก ความซึนของเขามันช่างน่าหมั่นไส้ แต่ในขณะเดียวกันก็อบอุ่นจนหัวใจพองโต ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนจากสงครามประสาทเป็นฉากหวานชวนจิกหมอน เสียงกริ่งหน้าประตูห้องคอนโดหรูตัวท็อปก็ดังขึ้นแทรกขัดจังหวะทันที กริ่ง... กริ่ง...! คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ใครกันที่บังอาจมาเคาะห้องเขากวนใจในเวลาแบบนี้! มินตราขยับตัวออกเล็กน้อยด้วยความสงสัย พลางเอ่ยขึ้น "ใครมาอีกละเนี่ย..." คณินส่งสัญญาณมือให้มินตราบอกให้อยู่ข้างหลัง ก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึง มือหนากระชากเปิดประตูออกอย่างแรงด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่ยังค้างคา แต่ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง ภาพของบุคคลที่ยืนยันยิ้มร่าอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้คณินถึงกับชะงักค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง "อ้าว เฮีย... ตกใจอะไรเหรอครับ พอดีผมบังเอิญผ่านมา เลยแวะเอา 'ของขวัญพิเศษ' มาแสดงความยินดีกับว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวสักหน่อย" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของ 'กรณ์' ปรากฏขึ้นพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ ที่แค่เห็นแวบเดียว คณินก็รู้ทันทีว่ามันคือระเบียบปฏิบัติที่เตรียมจะพังงานแต่งของพวกเขาให้พังพินาศในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" มาโดยตลอดนะครับ