ทะเลาะเพราะความหวังดี

ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของกรณ์ถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังทึบ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน "เลือกเอาครับคุณมินตรา ว่าจะให้ผมฉีกมันทิ้งตรงนี้แล้วปล่อยให้งานแต่งงานของคุณกับท่านประธานผู้สูงส่งดำเนินต่อไป หรือจะหยิบมันขึ้นมาแล้วประกาศให้คนทั้งห้องประชุมรู้ว่า ดีลลับที่คุณใช้ค้ำคอครอบครัวตัวเอง มันมีความลับระดับซุกพรมซ่อนอยู่มากแค่ไหน" รอยยิ้มของกรณ์เหยียดยาว ใบหน้าคมคายฉาบด้วยความสะใจยามเมื่อกวาดสายตามองมินตราที่ยืนตัวเกร็ง กำมือแน่นจนเลנהจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวของมินตราจะเอื้อมไปแตะซองเอกสารนั้น ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็ว ปลายรองเท้าหนังขัดเงาหยุดยืนบังร่างบางไว้มิดชิด คณินปรายตามองซองเอกสารบนโต๊ะด้วยหางตา ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้น "เอกสารขยะแบบนี้ คงมีแต่คนสมองกลวงเท่านั้นแหละครับถึงคิดเอามาใช้เป็นไม้ตายในเกมธุรกิจที่เด็กอนุบาลเขายังเล่นกันฉลาดกว่านี้" คณินว่าพลางปัดซองเอกสารนั้นตกโต๊ะอย่างไร้เยื่อใย ราวกับมันเป็นเพียงเศษฝุ่นผงที่ไม่อยู่ในสายตา มินตราสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตตวัดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงหน้า หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความระทึกปนตื่นกลัว แต่คำพูดต่อมาของคณินกลับทำให้เลือดในกายของเธอพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ "เก็บข้าวของแล้วกลับบ้านไปซะมินตรา อย่ามาทำตัวไร้รอยต่อให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะว่าคว้าเศษกระดาษมาทำสามี... เรื่องเอกสารนี่ เดี๋ยวผมจัดการเคลียร์กับเด็กสร้างปัญหาคนนี้เอง คุณไม่ต้องเผือกเรื่องนี้ต่อหน้าคนอื่นให้มันน่าสมเพชหรอก" *เพี๊ยะ!* เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับเนื้อเน้นๆ ดังสนั่นไปทั่วห้องประชุม คณินหน้าหันไปตามแรงตบ ใบหน้าคมสันชะงักค้าง ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มช้าๆ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันกลับมาสบตากับมินตราที่เวลานี้อกกระเพื่อมไหวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น "คุณว่ายังไงนะ..." มินตราเค้นเสียงลอดไรฟัน ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ "คุณคิดว่าฉันกำลังทำตัวน่าสมเพชงั้นเหรอ?" "มินตรา..." คณินกดเสียงต่ำ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่ถูกตบต่อหน้าศัตรูหัวใจ แต่ดวงตาสีเข้มกลับฉายแววความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งอย่างมิดชิด "ผมกำลังช่วยคุณแก้ปัญหาอยู่ คุณไม่มีสมองคิดหรือไงว่าถ้าปล่อยให้เอกสารนั่นหลุดออกไป งานแต่งของเรา..." "งานแต่งของเราเหรอ?" มินตราแค่นหัวเราะเสียงแหลม น้ำตาหยดใสเอ่อคลอเบ้าแต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ "คุณพูดเหมือนฉันเป็นตัวตลกในเกมของคุณ คณิน! คุณไม่เคยคิดจะให้เกียรติฉัน ไม่เคยแม้แต่จะปกป้องศักดิ์ศรีของฉันต่อหน้าแม่ หรือแม้กระทั่งต่อหน้าผู้ชายสารเลวคนนี้!" เธอกวาดนิ้วชี้ไปทางกรณ์ที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอย่างสนุกสนานกับภาพความร้าวฉานตรงหน้า คณินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเชิดขึ้นด้วยความถือดี นิสัยปากแข็งที่แก้ไม่หายทำให้เขาเลือกที่จะพ่นคำพูดที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรุ่มในใจ "ศักดิ์ศรีอะไรของคุณ? ในเมื่อสถานะของคุณตอนนี้มันก็แค่คนตกลงทำสัญญาแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ ถ้าคุณฉลาดพอ คุณควรจะเงียบแล้วปล่อยให้คนที่มีอำนาจเหนือกว่าจัดการ ไม่ใช่มายืนทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจแล้วตบหน้าสามีตัวเองแบบนี้!" คำพูดที่ปราศจากความอ่อนโยน กระแทกกระทั้นเข้าใส่หัวใจของมินตราจนชาดิก ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจนจุกแน่นที่ลำคอ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้น เธอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เย็นชาและไร้เยื่อใยที่สุดเท่าที่คณินเคยเห็นมา "งั้นเหรอคะ... ถ้าฉันมันไร้ค่าและทำให้คุณต้องอับอายขนาดนั้น ทำไมเราไม่ยกเลิกสัญญาบ้าๆ นี่ซะล่ะ!" คณินชะงักกึก ดวงตาคมกราบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตระหนกวาบผ่านนัยน์ตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะกลับมาบึ้งตึงด้วยความถือดี ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวมินตราจนเธอต้องถอยหลังชนขอบโต๊ะประชุม ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังจนน่ากลัว "คุณกล้าพูดคำนี้อีกทีสิ มินตรา..." คณินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม แววตาของเสือร้ายกำลังเรืองโรจน์ด้วยความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ด้วยความโกรธ "อยากหย่ากับผัวรวยๆ แบบผมนักใช่ไหม งั้นก็เตรียมตัวรับบทลงโทษบนเตียงที่ยาวนานจนคุณลุกไม่ขึ้นไปได้เลย!" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดและร้อนระอุขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุดนั้นเอง... จู่ๆ เสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดใกล้ประตูทางเข้า พร้อมกับร่างระหงของหญิงวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาคณินและมินตราต้องหน้าถอดสี "อุ๊ย... ดูท่าทางหลานรักของฉันจะจัดการว่าที่เจ้าสาวได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ คณิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยซัพพอร์ตกันมาตลอดนะครับ