ย้ายเข้าถ้ำเสือ

เสียงลากกระเป๋าเดินทางใบโตดังครูดคราดไปตามพื้นหินอ่อนขัดเงาของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด บ่งบอกถึงการมาเยือนของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ... หรือพูดให้ถูกคือ คู่สัญญาจำยอมที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือกวิวห้องนอน "กฎข้อแรกของที่นี่คือ อย่าลากกระเป๋าเสียงดังบนพื้นห้องของผม และกฎข้อที่สอง... อย่าทำรก" เสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญดังขึ้นจากโซฟาหนังอิตาลีราคาเจ็ดหลัก คณินในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกกำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟดำ สายตาคมกริบมองกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ของมินตราเหมือนมันเป็นขยะเปียกชิ้นหนึ่ง มินตราหยุดยืนกลางห้องโถงกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีโมโนโครม เธอสวมเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่keptทรงคุณหนูตกอับได้อย่างสง่างาม ดวงตากลมโตตวัดมองเจ้าของบ้านตัวสูงอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ "ถ้ากลัวพื้นห้องราคาแพงของคุณเป็นรอยนัก ทำไมไม่ปูพรมต้อนรับฉันตั้งแต่หน้าลิฟต์ล่ะคะ เฮียคณิน หรือว่า... งบประมาณในการแต่งห้องมันหมดไปกับการซื้อความเย่อหยิ่งหมดแล้ว" คณินวางแก้วกาแฟกระทบโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงใหญ่ทาบทามเงาลดลงมาขู่ขวัญ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวมินตราอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มพุ่งเข้าปะทะจมูกจนเธอต้องผถะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ปากดีแบบนี้ ค่อยสมกับที่เป็นอดีตคู่หมั้นของไอ้กรณ์หน่อย" คณินโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนชิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "แต่เตือนไว้ก่อนนะมินตรา นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และผมไม่ใช่สุภาพบุรุษใจดีที่จะทนฟังคุณเถียงคำไม่ตกฟากได้ตลอดเวลา" "อ๋อเหรอคะ นึกว่าคุณเป็นพวกชอบสะสมกระบองเพชรซะอีก เพราะทั้งปากคอเราะร้ายแล้วก็มีหนามทิ่มแทงคนอื่นไปทั่วแบบนี้... โอ๊ย!" มินตราตั้งใจจะถอยหนีแต่ส้นรองเท้าเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับพรมปูพื้น ทำให้ร่างเพรียวบางเสียหลักหงายหลังลงไป ร่างสูงของคณินไวกว่า เขายื่นมือคว้าเอวบางไว้ตามสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้มินตราเซถลาเข้าไปชนแผงอกกว้างเต็มแรง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจในอกของทั้งคู่กระหน่ำรัวผิดจังหวะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าตัวเองกำลังนอนทาบทับอยู่บนร่างของประธานหนุ่มที่ล้มลงไปบนโซฟาด้วยกัน มือเรียวรีบยันอกแกร่งไว้เพื่อดันตัวเองขึ้น แต่คณินกลับไวกว่า วงแขนแข็งแรงรวบเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ (หรือความเขินก็ไม่รู้) "ซุ่มซ่าม..." เขาเอ็ดเสียงต่ำ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนโดยไม่ตั้งใจ "ไหนบอกว่าเก่งนักไง แค่ยืนยังจะยืนให้รอดไม่ได้เลยหรือไงครับคุณหนูตกอับ" "ปล่อยฉันนะ! คนฉวยโอกาส!" มินตราดิ้นขลุกขลัก มือตีเข้าที่ไหล่กว้างอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ "ถ้าคุณยังไม่ปล่อย ฉันจะถือว่าคุณฉวยโอกาสล่วงเกินคู่สัญญา และฉันจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย..." "เชิญฟ้องตามสบาย แต่ตอนนี้... ห้องนอนใหญ่ที่มีระเบียงหันรับวิวสวนลอยฟ้า เป็นของผม และห้องเก็บของ... อ้อ ไม่ใช่ ห้องนอนเล็กแคบๆ ฝั่งแม่บ้านต่างหากที่เป็นของคุณ" คณินแกล้งกระซิifชิดใบหูขาวสะอาด จงใจเป่าลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอจนเธอร์สั่นสะท้านไปทั้งตัว มินตราหยุดดิ้น กัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ "นี่คุณกล้าดียังไงเอาฉันไปไว้ห้องแม่บ้าน! เราทำสัญญาแต่งงานกันนะ ฉันไม่ใช่คนรับใช้!" "แต่คุณเข้ามาในฐานะ 'เมียในนาม' ที่ผมไม่ได้เต็มใจรับ..." คณินผلตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ โดยยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวบาง ปล่อยให้มินตราต้องเกาะไหล่เขาไว้เพื่อไม่ให้ร่วงลงไป "อยากได้ห้องนอนดีๆ งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิว่าคุณมีดีพอจะต่อรอง... ไม่ใช่เอาแต่ยืนเถียงแล้วก็สะดุดขาตัวเองล้มแบบนี้" ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีคุกรุ่นระหว่างความซึนปากร้ายกับความพยศหัวดื้อระเบิดประกายไฟฟ้าระหว่างกันในระยะประชิด คณินจ้องมองริมฝีปากสีเชอร์รี่ที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาสุขุมลุ่มลึกที่ซ่อนไฟปรารถนาบางอย่างไว้มิดชิด ขณะที่มินตรากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบอีกชุดใหญ่ กริ๊งงงง! เสียงกริ่งหน้าประตูปิดตายดังขึ้นขัดจังหวะสงครามประสาท คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดเวลา ส่วนมินตราใช้จังหวะนี้ผลكอกเขาเต็มแรงแล้วกระโดดลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "ใครมา" คณินพึมพำอย่างหัวเสีย เดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อเช็กภาพกล้องวงจรปิด ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อเห็นภาพของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่หน้าเพนต์เฮาส์ กรณ์... อดีตคู่หมั้นตัวแสบของมินตรากำลังยืนถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มองทะลุกล้องเข้ามา มินตราเดินตามมาดูที่หน้าจอ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อประตูเพนต์เฮาส์ด้านนอกถูกปลดล็อกด้วยคีย์การ์ดสำรอง และเสียงเปิดประตูก็กรีดดังขึ้นพร้อมกับเสียงทักทายของกรณ์ที่ดังลั่นห้อง "เซอร์ไพรส์! ผมได้ยินข่าวว่าคุณย้ายมาอยู่กับ 'ชู้รัก' คนใหม่ เลยแวะมาแสดงความยินดี... เอ๊ะ หรือว่าผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ