ความลับใต้ดันเจี้ยนเก่า

กลิ่นอับชื้นของหินปูนและคราบตะไคร่น้ำเก่าแก่ตีเข้าจมูกทันทีที่รองเท้าบูทหนังขัดมันเหยียบลงบนพื้นศิลาแลงของชั้นใต้ดิน ไม่ใช่กลิ่นหอมสะอาดสะอ้านของมหานครเซนทรัลพอยต์ แต่เป็นกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือน และเศษซากโค้ดระบบรุ่นบุกเบิกที่ผุกร่อนตามกาลเวลา รินกวาดสายตามองผ่านเลนส์แว่นกรอบโลหะ แสงสีฟ้าจางๆ จากอินเตอร์เฟซระบบสเตตัสสะท้อนลงบนดวงตาสีเข้ม เธอขยับปลายนิ้วเบาๆ เพื่อปรับความเข้มของแสงไฟฉายเวทมนตร์ให้ส่องสว่างขึ้นเล็กน้อย โครงสร้างสถาปัตยกรรมรอบตัวไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อให้ผู้เล่นยุคปัจจุบันเข้าถึง มันคือเขาวงกตใต้ดินของ "โครงการนีโอ-เทร่า" เฟสแรก—สถานที่ที่พี่ชายของเธอเคยใช้ชีวิตอยู่ทั้งวันทั้งคืนเพื่อเขียนอัลกอริทึมชิ้นสุดท้ายก่อนที่สัญญาณชีพของเขาจะดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ "ระวังมุมซ้ายเจ็ดนาฬิกานะริน ค่าความหนาแน่นของมานาในอากาศตรงนั้นผิดปกติแปลกๆ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของคานส์ดังขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบงัน เขากำลังใช้คถาไม้โอ๊กโบราณเคาะลงบนพื้นผิวผนังเพื่อตรวจสอบกับดักทางเวทมนตร์ ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีเทาเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด คานส์ไม่ใช่สายบูหาญกล้าที่ชอบพุ่งเข้าใส่ศัตรูเหมือนเบอร์เซิร์กเกอร์ แต่ความสามารถในการอ่านโค้ดพลังงานและวิเคราะห์สภาพแวดล้อมของเขานี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้รินเลือกไว้ใจให้เป็นคู่หูเพียงคนเดียวในการสำรวจโซนอันตรายระดับนี้ "ฉันเห็นแล้วค่ะ..." รินตอบเสียงเรียบ แต่สมาธิทั้งหมดถูกดึงไปที่เส้นแสงสีแดงจางๆ ที่พาดผ่านพื้นศิลา มันไม่ใช่กับดักระเบิดเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือ "บั๊กโครงสร้าง" ของระบบที่ตกค้างจากการอัปเดตครั้งใหญ่เมื่อสี่ปีก่อน รินย่อตัวลง คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นเย็นเฉียบ เธอปลดล็อกกระเป๋าคาดเอวหยิบเครื่องมือถอดรหัสรูune ออกมา สัมผัสอันคุ้นเคยของโลหะเย็นเฉียบทำให้ใจที่เต้นระรัวสงบลงเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าแบบนี้ ในฐานะ "พรีสต์สายปะทะ" คนอื่นอาจมองว่าเธอควรยืนอยู่แถวหลังแล้วคอยร่ายเวทย์ฮีลเพื่อนร่วมปาร์ตี้ แต่สำหรับริน เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้มีไว้แค่รักษาอาการบาดเจ็บ แต่มันคือพลังงานบริสุทธิ์ที่สามารถใช้ "ชำระล้าง" และ "รีเซ็ต" ความผิดปกติของระบบได้เช่นกัน "ทางสะดวกไหมครับ... เอ่อ หมายถึง ทางเรียบร้อยดีใช่ไหมริน?" คานส์ชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นปาก แต่ก็รีบเปลี่ยนกลับมาสำรวมทันทีเมื่อเห็นรินปรายตามองด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "เรียบร้อยดีค่ะ คุณจอมเวทย์นักกลยุทธ์... แต่ฉันว่าข้างหน้าน่าจะไม่ได้ต้อนรับพวกเราด้วยชาอุ่นๆ แน่นอน" รินสะบัดข้อมือเบาๆ คทาศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวที่มีปลายคทารูปกางเขนเหล็กกล้าถูกกระชับไว้ในมือมั่น แม้จะดูเป็นอาวุธที่หนักอึ้งและขัดกับลุคสตรีผู้เรียบร้อย แต่เมื่อมันผสานเข้ากับทักษะติดตัว [Overclocked Faith] ของเธอแล้ว คทาเล่มนี้สามารถสร้างความเสียหายทางกายภาพได้รุนแรงไม่แพ้ขวานยักษ์ของสายแทงค์เลยทีเดียว ทั้งสองก้าวเดินลึกลึกเข้าไปในโถงทางเดินที่แคบลง ผนังสองข้างเริ่มมีรอยขีดข่วนประหลาด ซึ่งเมื่อรินใช้ทักษะวิเคราะห์ตรวจสอบดูก็พบว่ามันคือรหัสคำสั่งภาษาซีพลัสพลัสรุ่นโบราณที่ถูกเขียนด้วยมือ—ร่องรอยเหล่านี้คือหลักฐานว่าเคยมีมนุษย์พยายามแก้ไขข้อผิดพลาดของโลกเสมือนด้วยวิธีดิบๆ ก่อนที่ระบบ AI จะเข้าควบคุมแบบเบ็ดเสร็จ "ริน... หยุดก่อน" คานส์ยื่นมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ เพื่อให้หยุดฝีเท้า เบื้องหน้าของพวกเขาคือห้องโถงทรงโดมขนาดใหญ่ ตรงกลางห้องมีเสาผลึกสีดำขนาดมหึมาตั้งตระหง่าน พื้นผิวของผลึกเต็มไปด้วยรอยร้าวสีแดงฉานที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับมีชีพจร และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ รอบเสานั้นเต็มไปด้วยซากของมอนสเตอร์ระดับสูงที่ถูกฉีกกระชากจนแหลقةเหลว เศษชิ้นส่วนข้อมูลดิจิทัลยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับละอองดาวสีทองที่กำลังจะมอดไหม้ "นี่มันร่องรอยการต่อสู้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา..." รินพึมพำ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างระแวดระวัง เธอยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้คานส์เตรียมพร้อมตั้งรับ โล่เวทมนตร์สีทองจางๆ ถูกกางออกคลุมร่างของทั้งสองคนทันที ทว่า ในความเงียบงันที่กดดันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน หน้าจออินเตอร์เฟซสีแดงฉานนับสิบบานก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดัง "ตี๊ด! ตี๊ด!" ถี่รัวจนแสบแก้วหู ข้อความเตือนภัยสีเลือดปรากฏเด่นชัดตรงหน้า [คำเตือน: ตรวจพบรหัสลับระดับอัลฟา (Alpha-Level Exception) กำลังถูกปลุก!] [คำเตือน: โครงสร้างเซิร์ฟเวอร์ย่อยโซนที่ 4 กำลังถูกรีบูตโดยผู้ใช้งานนิรนาม!] [ภารกิจลับฉุกเฉินถูกกระตุ้น: "ผู้สืบทอดแห่งเจตจำนงที่สูญหาย" (ระดับความยาก: SSS)] รินเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่ออ่านเงื่อนไขของภารกิจ แต่วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเหล็กกล้ากระทบพื้นศิลาก็ดังขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องหลังเสาผลึกสีดำ ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่เปื้อนคราบเลือดดิจิทัลก้าวออกมาอย่างช้าๆ ภายใต้แสงสลัว ร่างนั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ—ใบหน้าที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับเซิร์ฟเวอร์ทดลองรุ่นแรกเมื่อห้าปีก่อน "พี่...?" รินหลุดปากกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือที่สุดในชีวิต คานส์ที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือดทันที เขาตวัดคถาในมือเตรียมร่ายเวทย์ป้องกันขั้นสูงสุดพร้อมตะโกนลั่น "ริน ถอยออกมา! นั่นไม่ใช่คน!" แต่ก่อนที่รินจะทันได้ขยับตัว ร่างในชุดคลุมสีขาวก็ยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงที่อากาศว่างเปล่า และเสียงระบบสังเคราะห์ที่เย็นชาที่สุดในประวัติศาสตร์ก็ดังก้องขึ้นในโถงใต้ดิน [ผู้ดูแลระบบลำดับที่ศูนย์: เปิดใช้งานโปรโตคอลลบความทรงจำ—เริ่มนับถอยหลัง 10... 9...] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!