ข้อมูลที่อ่านไม่ออก

"บรรทัดนี้... ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยภาษารูบี้ที่ระบบหลักใช้ค่ะ คานส์" ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าไหมสีขาวของรินหยุดชะงักลงกลางอากาศ ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นทองขยับถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากร่างของ NPC ชายชราหน้าเคาน์เตอร์ร้านขายสมุนไพรประจำเมืองเริ่มต้น แสงสีฟ้าจางๆ ที่สะท้อนออกมาจากหน้าต่างโปร่งใสของระบบดีบักพุ่งทะลุผ่านผิวหนังดิจิทัลของ NPC เผยให้เห็นโครงสร้างโค้ดภายในที่บิดเบี้ยวราวกับกลุ่มเส้นด้ายสีแดงฉานที่ถูกขยำจนยุ่งเหยิง คานส์ที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางขวดแก้วสมุนไพรอยู่ไม่ไกล หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงไฟสีส้มอมแดงจากตะเกียงน้ำมันเวทมนตร์ "โครงสร้างไวยากรณ์ผิดเพี้ยนไปจากมาตรฐานของเอนจิ้นหลักถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์... ไม่ใช่แค่บั๊กการแสดงผลธรรมดาแน่ๆ ริน เธอกล้าพอที่จะเปิดอ่านเซกเมนต์ย่อยนั้นไหมล่ะ?" จอมเวทย์หนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากล้ามเนื้อบริเวณกรามกลับเกร็งขึ้นเล็กน้อย สะท้อนความตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศแคบๆ ของร้านค้าแห่งนี้ สำหรับเกมออนไลน์เสมือนจริงระดับเอ็กซาฟลอปอย่าง *Aethelgard Online* ที่ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมปัญญาประดิษฐ์ระดับสูง การที่ NPC ตัวหนึ่งจะมีข้อมูลตกค้างที่ระบบหลักอ่านไม่ออก ถือเป็นความผิดปกติระดับวิกฤตที่อาจหมายถึงรอยร้าวของโคโลนีเซิร์ฟเวอร์ หรือเบื้องหลังที่เชื่อมโยงกับโครงการทดลองลับที่รินพยายามตามหามาตลอด—โครงการเดียวกับที่พรากพี่ชายของเธอไปเมื่อสามปีก่อน รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มถี่กระชั้น เธอไม่ได้กลัวความผิดพลาดของระบบ แต่เธอกลัวว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังแถวโค้ดประหลาดนั้น จะเป็นความจริงที่เธอไม่อาจแบกรับไหว "ฉันต้องอ่านค่ะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ดวงตากลมโตฉายแววแน่วแน่ "ถ้าเราปล่อยให้โค้ดแปลกปลอมนี้ทำงานจนจบวัฏจักรการรีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์ในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า ข้อมูลของ NPC ทั้งเขตการค้าทิศเหนืออาจจะถูกลบหายไปอย่างถาวร... และความทรงจำที่พี่เคยทิ้งเบาะแสไว้ให้ฉัน ก็อาจจะสูญหายไปตลอดกาลด้วยเช่นกัน" คานส์ถอนหายใจเบาๆ ราวกับรู้ดีว่าไม่มีทางห้ามหญิงสาวตรงหน้าได้ พลางยกไม้เท้าเวทย์ขึ้นเคาะพื้นเบื้องล่างเพื่อกางเขตอาคมป้องกันการดักฟังและตรวจสอบย้อน로나จากระบบกลาง "ตามใจเธอ... ฉันจะคอยคุ้มกันแนวหลังให้เอง ถ้าเกิดสัญญาณชีพของระบบแกนกลางกระชากตัวเกินร้อยละแปดสิบ ฉันจะเป็นคนตัดการเชื่อมต่อเธอบังคับออกเกมทันที ไม่ต้องห่วงเรื่องคะแนนสะสมกิลด์" รินพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะกดปลายนิ้วลงบนคำสั่ง [Deep Inspector Protocol] หน้าต่างอินเทอร์เฟซสีดำสนิทปรากฏขึ้นตรงหน้า ทับซ้อนทัศนียภาพของร้านขายสมุนไพรจนกลายเป็นความมืดมิดที่มีเพียงกลุ่มตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงไหลวนไปมาเหมือนสายน้ำวน *กำลังถอดรหัส... 10%... 35%... 60%...* เสียงฮัมต่ำๆ ของเซิร์ฟเวอร์ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท รินรู้สึกเหมือนสมองส่วนหน้าถูกบีบอัดด้วยแรงดันอากาศมหาศาล อาการปวดศีรษะตุบๆ ที่คุ้นเคยเริ่มเล่นงานอีกครั้ง—มันคืออาการเดียวกันกับที่เธอเคยเผชิญในวันที่สูญเสียพี่ชาย ภาพความทรงจำอันเลือนรางของห้องทดลองสีขาวโพลน กลิ่นออนโซนฉุนกาน และเสียงสัญญาณชีพที่ค่อยๆ แผ่วเบาลง วิ่งวนเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก แต่รินไม่ยอมหลบตา เธอกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้สติของตนเองจดจ่ออยู่กับกลุ่มโค้ดตรงหน้า *89%... 98%... ถอดรหัสสำเร็จ* ทันใดนั้น กลุ่มตัวอักษรสีแดงฉานที่เคยยุ่งเหยิงก็คลี่ตัวออก กลายเป็นประโยคภาษาอังกฤษแบบดั้งเดิมที่ระบบเซิร์ฟเวอร์พยายามบล็อกไว้ไม่ให้ผู้เล่นคนใดเข้าถึง— **"PROJECT_ECHO_V2: SUBJECT_01 IS NOT A USER. HE IS THE ANCHOR."** *(โครงการเสียงสะท้อนภาคสอง: ตัวทดลองหมายเลข 01 ไม่ใช่ผู้ใช้ระบบ แต่เขาคือสมอเรือที่ตรึงโลกใบนี้ไว้)* รินเบิกตากว้าง ลลมหายใจติดขัดไปชั่วขณะ สมอเรือ? หมายความว่าอย่างไรกัน? ตัวตนของพี่ชายเธอถูกใช้เป็นเสาหลักในการค้ำจุนโลกเสมือนใบนี้งั้นหรือ? ก่อนที่เธอจะได้วิเคราะห์ข้อความนั้นต่อ จู่ๆ ร่างของ NPC ชายชราตรงหน้าก็หยุดนิ่งสนิท ดวงตาสสีนิลที่เคยไร้ชีวิตชีวาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้ายับย่น เสียงแหบแห้งราดด้วยกระแสไฟฟ้ารั่วไหลดังลอดออกมาจากลำคอของ NPC ตัวนั้น—ไม่ใช่เสียงของเกม แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน *"ยินดีต้อนรับสู่การค้นพบความจริงค่ะ... ผู้ดูแลระบบลำดับที่เจ็ด"* ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังระรัวจนแก้วหูแทบแตก **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากภายนอกโครงข่าย!]** **[บัญชีผู้ใช้ของคุณกำลังถูกบังคับย้ายไปยังพื้นที่ต้องห้าม: เซิร์ฟเวอร์ต้นกำเนิด (Root Directory)]** **[ไม่สามารถยกเลิกคำสั่งได้... กระบวนการเริ่มต้นใน 3... 2... 1...]** ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับรินในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!