ร่องรอยของผู้สร้าง

*[ตรวจพบผู้เล่นรินและพวกพ้องได้ละเมิดเขตหวงห้ามระดับ SSS: คำสั่ง "ฟอร์แมตอัตโนมัติ" จะเริ่มทำงานในอีก 3... 2...]* "บ้าจริง!" รินสบถลอดไรฟันในเสี้ยววินาทีที่ตัวเลขดิจิทัลสีเลือดกระโดดลดลงอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจากการทดลองระบบประสาทเมื่อหลายปีก่อนกรีดร้องเตือนภัย เธอมือไวเท่าความคิด พุ่งตัวเข้าประชิดแผงควบคุมหลักที่กะพริบแสงสีส้มเตือนภัย พร้อมกับเหวี่ยงค้อนศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวกระแทกลงบนจุดเชื่อมต่อสายเคเบิลเมนหลักอย่างแม่นยำ ไม่ใช่เพื่อทำลาย แต่เพื่อ "ตัดวงจรการส่งผ่านข้อมูลย้อนกลับ" ที่ระบบกำลังจะใช้ลบตัวตนของพวกเขาออกจากเซิร์ฟเวอร์ กระแสไฟฟ้าแรงดันสูงดีดสะท้อนกลับจนปลายนิ้วชาหนึบ รินกัดฟันกรอดจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในปาก แสงสีฟ้าจากสกิลสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์สว่างวาบขึ้นรอบตัวเพื่อสร้างเกราะป้องกันพลังงานขั้นสูงสุด ก่อนที่หน้าจอสีดำสนิทจะค้างเติ่งอยู่ที่เลข *[1]* เงียบกริบ... ลมหายใจของทุกคนในทีมหอบสะท้าน เสียงระบบแจ้งเตือนภัยหยุดกะทันหันราวกับมีใครดึงปลั๊กไฟออก ทว่าความมืดมิดที่เข้าปกคลุมเขตมหานครหลวง "โอลิมปัส" เบื้องล่าง กลับน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงไซเรนเตือนภัยเสียอีก "ริน... เธอทำได้ยังไงกันเนี่ย?" คานส์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือเรียวยาวกวาดเรียกหน้าต่างอินเทอร์เฟซส่วนตัวขึ้นมาเช็กค่าสถานะอย่างรวดเร็ว แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนสีแดงริบหรี่จากซากตึกรอบด้าน "ระบบถอยร่นไปตั้งหลักจริงด้วย... แต่เส้นทางที่เราเข้ามาถูกล็อกตายตัวแล้ว เราออกทางเดิมไม่ได้" รินไม่ได้ตอบทันที เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นละอองดิจิทัลที่เกาะตามไหล่เสื้อออก สายตาคมกริบกวาดมองทัศนียภาพเบื้องหน้า เมืองหลวงแห่งนี้ไม่ใช่เมืองในเกมออนไลน์ทั่วไปที่เธอรู้จัก มันคือสถาปัตยกรรมซ้อนทับที่สร้างขึ้นจากโค้ดดิ้งโบราณยุคบุกเบิก โครงสร้างตึกระฟ้าโปร่งแสงสลับซับซ้อนราวกับวงจรไมโครชิปขนาดยักษ์ และที่สำคัญที่สุดคือ บรรยากาศรอบตัวมันให้ความรู้สึก "มีชีวิต" หายใจเข้าออกเป็นจังหวะเดียวกับชีพจรของเธอ "เราไม่ได้ติดกับดักค่ะคานส์... แต่เรากำลังถูกต้อนให้เข้ามาต่างหาก" สุภาพสตรีเจ้าของฉายาพรีสต์สายลุยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตัวเต็มพิกัด เธอก้าวเข้าไปใกล้ขอบระเบียงกระจกควอนตัมที่แตกละเอียด มองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่มีละอองข้อมูลสีทองลอยละลิ่วราวกับหิมะดิจิทัล เบาะแสที่พวกเขาตามหา—ร่องรอยของผู้สร้างระบบ—ไม่ได้ซ่อนอยู่ในดันเจี้ยนลับระดับยากนรกที่ไหน แต่มันถูกฝังรากลึกอยู่ใจกลางศูนย์กลางอำนาจของมหานครแห่งนี้ "เธอกำลังหมายถึง..." คานส์ขยับแว่นตาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "การที่ระบบปล่อยให้เราฝ่าแนวป้องกันระดับ SSS เข้ามาได้ง่ายเกินไปตั้งแต่ชั้นแรก... มันไม่ใช่เพราะเราเก่งกาจจนเจาะระบบผ่าน แต่เป็นเพราะมีใครบางคน 'เปิดประตู' รอเราอยู่ตั้งแต่แรกแล้วอย่างนั้นเหรอ?" "ถูกต้องค่ะ" รินพยักหน้ารับช้าๆ เธอยกมือขึ้นแตะที่รอยแผลเป็นจางๆ บริเวณขมับซ้าย ซึ่งเป็นร่องรอยทางกายภาพจากการเชื่อมต่อเข้ากับระบบ VRMMO รุ่นทดลองเมื่ออดีต "และคลื่นสัญญาณรบกวนที่เราตรวจจับได้ก่อนหน้านี้ มันตรงกับรูปแบบโค้ดของพี่ชายฉันไม่มีผิดเพี้ยน" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงไปอีกขั้น ความหนาวเหน็บจากระบบจำลองความรู้สึกแผ่ซ่านเข้ามาใต้ผิวหนัง คานส์หันมามองสหายร่วมรบด้วยแว่นตาที่สะท้อนประกายความกังวล แม้ภายนอกเขาจะเป็นจอมเวทย์สายสนับสนุนที่มักจะมีแผนสำรองเสมอ แต่การเผชิญหน้ากับร่องรอยของบุคคลที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับระดับโลก ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำใจให้สงบลงได้ง่ายๆ "ถ้าอย่างนั้น เป้าหมายของเราเปลี่ยนไปแล้วสินะ" คานส์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์—รอยยิ้มของคนพร้อมจะลุยไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นเหวนรกหรือกองเพลิง "ไม่ใช่แค่การกู้ระบบให้กลับมาเสถียร แต่เราต้องไปให้ถึงห้องโถงกลางของสภาผู้สร้าง เพื่อดูว่าเบื้องหลังโค้ดพวกนั้น... มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่" รินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เธอพลิกข้อมือเรียกค้อนศักดิ์สิทธิ์คู่ใจกลับมาถือไว้อีกครั้ง แสงสีทองอบอุ่นสาดส่องขับไล่ความมืดมิดรอบตัวให้เจือจางลง ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเดินต่อไปตามทางเดินหินอ่อนสังเคราะห์ที่ทอดยาวสู่ใจกลางเมืองหลวงนั้นเอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนรูปแบบใหม่ที่ไพเราะราวกับเสียงดนตรีคลาสสิก แต่กลับทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่างดังขึ้นตรงหน้าของทั้งสองคน หน้าต่างระบบโปร่งใสสีขาวบริสุทธิ์—ไม่ใช่สีแดงเตือนภัยแบบที่ผ่านมา—ค่อยๆ ปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความลายมือเขียนหวัดๆ ที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด: *[ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ริน]* *[เงื่อนไขการปลดล็อกความทรงจำของระบบหลัก: ผ่านบททดสอบสุดท้ายที่เบื้องหน้าของคุณ แล้วความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย]* สิ้นเสียงข้อความนั้น พื้นเบื้องหน้าของพวกเขาก็แยกตัวออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นบันไดหินเกลียวสوลที่ทอดยาวขึ้นไปสู่ท้องฟ้าสีครามจำลอง และที่ปลายบันไดขั้นสูงสุดนั้น มีเงาร่างของใครบางคนยืนหันหลังให้พวกเขากำลังรอคอยอยู่... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับรินและคานส์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!