กับดักในเขตปลอดภัย

กลิ่นอายความชื้นของหินแกรนิตโบราณผสมผสานกับประจุไฟฟ้าสถิตที่ลอยเคคว้างอยู่ในอากาศ ทำให้ปลายเส้นประสาทบนผิวหนังของรินรู้สึกซ่าเล็กน้อย "อย่าเพิ่งก้าวขึ้นไปค่ะ คานส์" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำยกขึ้นขวางหน้าสหายสนิทเอาไว้ ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์รหัสโค้ดที่กระพริบระยิบระยับอยู่ตามขั้นบันไดหินเกลียววนเบื้องหน้า มันไม่ใช่ทางขึ้นสู่หอคอยเพื่อรับรางวัลตามตรรกะของเกมทั่วไป แต่เป็นชุดคำสั่งวนลูป (Infinite Loop) ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้สถาปัตยกรรมจำลอง คานส์ขยับแว่นตาไร้กรอบบนดั้งจมูก แสงสะท้อนจากหน้าต่างระบบเวทมนตร์วูบวาบผ่านเลนส์ "เห็นด้วยกับเธอครับ... เอ้ย กับเธอนะคะ" สตรีหนุ่มแก้ไขสรรพนามในใจอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงกฎเหล็กของกิลด์เรา "ค่าความหนาแน่นของมานาที่ปลายบันไดขั้นที่สิบสองผิดปกติ มันสูงเกินกว่าที่เอ็นจิ้นของระบบจะเรนเดอร์ออกมาได้ตามธรรมชาติ ถ้าฉันเดาไม่ผิด เงาดำที่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ NPC ผู้มอบเควสต์หรอกค่ะ" รินพยักหน้ารับช้าๆ ความทรงจำสีเทาหม่นจากการสูญเสียพี่ชายในโปรเจกต์ทดลองระบบประสาทเสมือนเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาเตือนสติ ทุกครั้งที่ระบบแสดงความ "สมบูรณ์แบบ" ออกมาอย่างไร้ที่ติ นั่นมักจะเป็นสัญญาณเตือนภัยที่อันตรายที่สุดเสมอ *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งคู่พร้อมกัน หน้าต่างสีแดงฉานดีดตัวขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ปุ่มปิด [ระบบตรวจพบความผิดปกติในเขตปลอดภัย: เมืองหลวงเซนทราเนีย] [คำเตือน: โค้ดคำสั่งแปลกปลอมกำลังเข้าถึงฐานข้อมูลส่วนกลางของท่าน] [สถานะปัจจุบัน: การเชื่อมต่อถูกแทรกแซงจากผู้ใช้งานภายนอก] รินขบกริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดอากาศที่ลดต่ำลงอย่างกะทันหัน พวกเธอกำลังอยู่ใจกลางเมืองหลวง—เขตปลอดภัยสูงสุดที่ระบบการันตีว่าไม่มีผู้เล่นคนใดสามารถทำร้ายกันได้ แล้วเหตุใดข้อความเตือนภัยระดับวิกฤตถึงได้ปรากฏขึ้นที่นี่? เงาร่างที่ยืนหันหลังอยู่บนจุดสูงสุดของบันไดหินค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า ราวกับหุ่นกระบอกที่ถูกชักใยด้วยเอ็นล่องหน ใบหน้านั้นสวมหน้ากากอนามัยสีขาวเรียบสนิมไร้ลวดลาย แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่สะท้อนแสงสีฟ้าของบั๊กในระบบ เป็นสิ่งที่รินไม่มีวันลืม "ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังเก่าค่ะ, ริน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านหน้ากากออกมานั้นคุ้นหูเสียจนหัวใจของรินกระตุกวูบ มันไม่ใช่เสียงของบอสในเกม แต่มันคือเสียงของคนที่ควรจะหลับใหลไปพร้อมกับเซิร์ฟเวอร์รุ่นทดลองเมื่อห้าปีก่อน คานส์ก้าวขึ้นมาขนาบข้างรินโดยสัญชาตญาณ คทาเวทในมือสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะการคำนวณความเสี่ยงที่พุ่งทะยานเกินขีดจำกัด "ริน... คนๆ นั้นมีสิทธิ์เข้าถึงรูטแอดมิน (Root Admin) ของเซิร์ฟเวอร์ ถ้าเขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ตัวละครของเราจะไม่ใช่แค่ตายในเกมนะคะ แต่จิตใต้สำนึกในโลกความเป็นจริงอาจจะได้รับความเสียหายไปด้วย" รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา อาชีพ "พรีสต์สายปะทะ" ของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อยืนสวดมนต์รอความตาย สกิลติดตัว [เจตจำนงแห่งศรัทธา (Will of Faith)] ถูกเปิดใช้งานทันที ส่งผลให้ค่าสถานะป้องกันเวทมนตร์พุ่งสูงขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ในพริบตา แสงสีทองอ่อนโยนแต่หนักแน่นแผ่ขยายออกรอบตัวราวกับเกราะป้องกันชั้นยอด "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อวิ่งหนีอดีตค่ะ คานส์" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคง ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองตรงไปยังเงาร่างเบื้องบนอย่างไร้ความหวาดกลัว "ในเมื่อเขาอุตส่าห์ลงทุนส่งเทียบเชิญมาถึงในเมืองหลวงเขตปลอดภัยแบบนี้... เราก็ควรจะไปทักทายเขาในฐานะ 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' ให้สาสมกันหน่อย" รินกระชับสนับมือเหล็กเวทมนตร์ในมือ เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของบันไดวน สหายทั้งสองก้าวเท้าขึ้นพร้อมกัน มุ่งตรงไปสู่กับดักที่ถูกถักทอขึ้นด้วยความแค้นและอัลกอริทึมแห่งศรัทธาที่บิดเบี้ยว โดยไม่รู้เลยว่า... เบื้องหลังหน้ากากสีขาวนั้น กำลังรอคอยการตัดสินใจครั้งสุดท้ายที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของโลกเสมือนไปตลอดกาล *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยครั้งสุดท้ายดังขึ้นถี่รัว ก่อนที่หน้าจอระบบทั้งหมดจะเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเพียงบรรทัดเดียว: [กระบวนการลบตัวละคร "ริน" เริ่มต้นขึ้นแล้ว... 10... 9...] ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นเอาใจช่วยรินกับคานส์ด้วยกันต่อในตอนหน้าค่ะ!