การไล่ล่าในโลกดิจิทัล

"อย่าขยับ." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากรอยแยกของมิติข้อมูลไม่ได้ดังมาจากลำโพงภายนอก แต่มันก้องกังวานโดยตรงผ่านตัวต้านทานกระแสประสาทในสมноเบื้องหลังของริน แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากเงาร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวข้ามผ่านบาเรียโค้ดสีแดงฉาน บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับอากาศเหนือพื้นถนนที่ถูกความร้อนแผดเผาจนเป็นคลื่นลอน แผงควบคุมโฮโลแกรมตรงหน้าเธอสะบัดไหวอย่างรุนแรงราวกับไฟล์ข้อมูลที่กำลังจะถูกไวรัสกลืนกิน รินไม่ยอมทำตามคำสั่งนั้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นเลนส์ข้อมูลหรี่แคบลง สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ถูกหล่อหลอมมาจากการสูญเสียครั้งใหญ่ในอดีตส่งเสียงร้องเตือนภัยดังลั่น มือเรียวบางเอื้อมไปแตะด้ามคทาเหล็กกล้าผสมโลหะเวทมนตร์ที่เหน็บไว้ข้างเอวทันที ความเย็นเฉียบของโลหะช่วยดึงสติให้เธอกลับมาควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวเร่งได้ "มาช้ากว่าที่คิดไว้นะคะ... นึกว่าระบบรักษาความปลอดภัยของลัทธิโครงข่ายวิญญาณจะมีความสามารถมากกว่านี้เสียอีก" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยกระแสความท้าทาย เธอจงใจใช้คำพูดเพื่อถ่วงเวลา ขณะเดียวกันก็ประเมินค่าสถานะของคู่ต่อสู้เบื้องหน้าผ่านอัลกอริทึมการวิเคราะห์ขั้นสูงที่ได้รับการอัปเกรดร่วมกับคานส์เมื่อคืนก่อน เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวพ้นหมอกควันสีดำสนิท เผยให้เห็นชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสไตล์ดิจิทัลที่ปักลวดลายวงจรเวทมนตร์สีเงินยวง ดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าเรืองแสงไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์—มันคือ 'อวาตาร์ผู้ดูแลระบบระดับสูง' ที่ถูกเขียนโค้ดขึ้นมาเพื่อควบคุมความเสถียรของเซิร์ฟเวอร์เขตแดนนี้โดยเฉพาะ และที่น่ากลัวที่สุดคือ แถบพลังชีวิตของมันไม่ได้แสดงเป็นตัวเลข แต่เป็นเส้นกราฟอนันต์ที่ไม่มีวันลดลงหากไม่ทำลายจุดเชื่อมต่อหลักเสียก่อน "ความอวดดีมักเป็นบั๊กที่ถูกลบ1ทิ้งก่อนเพื่อนเสมอนะครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ดิฉันติดนิสัยมาจากโลกภายนอก" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังขึ้นจากปากของอวาตาร์ตัวนั้น แต่น้ำเสียงและสำเนียงการพูดกลับเปลี่ยนไปมาระหว่างเสียงของผู้ชายและผู้หญิงราวกับระบบเสียงสังเคราะห์ที่กำลังรวน รินขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่เพราะคำพูดกวนประสาทนั้น แต่เป็นเพราะการวิเคราะห์โครงสร้างโค้ดที่เธอเห็นผ่านเลนส์แว่น—นี่ไม่ใช่เอ็นพีซีทั่วไป แต่นี่คือร่องรอยดิจิทัลของพี่ชายเธอที่เคยหายสาบสูญไปในโปรเจกต์ทดลองเมื่อสามปีก่อน! "คุณ... เป็นใครกันแน่" รินเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ความสุขุมที่เคยมีสั่นคลอนชั่วขณะ "ริน! อย่าไปฟังมัน หลบ!" เสียงตะโกนก้องของคานส์ดังแหวกอากาศมาจากเบื้องล่าง พร้อมกับแสงวาบสีฟ้าของเวทย์เคลื่อนย้ายพริบตา คานส์พุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนของรินแล้วกระชากถอยหลังอย่างแรงในเสี้ยววินาทีที่พื้นดินจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นหลุมลึกที่มีกลุ่มก้อนโค้ดสีแดงพวยพุ่งขึ้นมาราวกับลาวา แรงระเบิดส่งผลให้ทั้งคู่กระเด็นลอยขึ้นไปกลางอากาศ ท่ามกลางหุบเหวข้อมูลที่ไร้ซึ่งพื้นผิวสำหรับลงจอด "บ้าเอ้ย! มันไม่ได้ใช้ระบบฟิสิกส์ปกติ!" คานส์สบถออกมาเบาๆ ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงร่ายเวทย์สร้างโล่พลังงานแสงสีทองมารองรับแรงกระแทกจากลมพายุข้อมูลที่พัดโหมกระหน่ำ "พื้นที่ตรงนี้ถูกปรับแต่งให้เป็น 'สนามรบสามมิติเต็มรูปแบบ' ถ้าตกลงไปข้างล่าง โค้ดตัวตนของเราจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ทันที!" รินสูดหายใจเข้าลึกๆ ความตกใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและสมาธิอันแน่วแน่ เธอสะบัดข้อมือปล่อยสายเคเบิลนาโนไฟเบอร์ยึดเกาะเข้ากับซากเสาหอคอยข้อมูลที่ลอยอยู่กลางอากาศ ดึงร่างของตัวเองให้เหวี่ยงหมุนตัวหลบการโจมตีระลอกสองที่พุ่งแหวกอากาศตามมาติดๆ "คานส์ ซัพพอร์ตฉันสามวินาทีค่ะ! ฉันเจอช่องโหว่ในพาร์ตการประมวลผลของมันแล้ว" รินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของระบบ "รับทราบ! จัดไปให้งามๆ เลยคุณพรีสต์สายลุย!" คานส์ยิ้มรับแม้สถานการณ์จะวิกฤต จอมเวทย์หนุ่มดีดนิ้วเรียกวงแหวนเวทย์มนตร์นับสิบวงเรียงรายกลางอากาศราวกับขั้นบันได ร่างของคานส์พุ่งทะยานขึ้นไปดึงดูดความสนใจของอวาตาร์ผู้ดูแลระบบ ยิงกระสุนเวทย์มนตร์ธาตุแสงสกัดกั้นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ รินใช้จังหวะนี้ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของการกระโดด ร่างเพรียวบางลอยเคว้งอยู่กลางอากาศเหนือเมฆหมอกข้อมูลที่กำลังหมุนวนเป็นพายุ เธอยกคทาขึ้นสูง ออร่าสีขาวบริสุทธิ์ของอาชีพพรีสต์สายปะทะแผ่ขยายออกไปรอบตัวจนเกิดเป็นปีกแสงดิจิทัลขนาดใหญ่ขนาบข้าง เธอบรรจงป้อนคำสั่งโค้ดคำพิพากษาลงไปในระบบด้วยความเร็วสูงผ่านปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยแต่เด็ดเดี่ยว อวาตาร์ผู้ดูแลระบบหันขวับมามอง มันกรีดร้องด้วยเสียงที่สะเทือนประสาทก่อนจะพุ่งแหวกอากาศเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วเหนือเสียง มือที่ถูกห่อหุ้มด้วยโค้ดสีดำทมิฬเงื้อง่าขึ้นหมายจะปลิดชีพอวาตาร์ของเธอให้ดับสูญในดาบเดียว รินไม่หลบ เธอยืนหยัดเผชิญหน้ากลางอากาศ ปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่สะสมมาตลอดเส้นทางการเดินทางพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย "ระบบ... จงรีเซ็ต!" *ตู้มมมมม!* แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีร้อยเมตร แรงกระแทกจากการปะทะกันระหว่างโค้ดบริสุทธิ์และโค้ดมืดทำให้มิติข้อมูลเกิดรอยปริร้าวขนาดใหญ่ ท้องฟ้าจำลองของโลกเสมือนสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ร่างของทั้งสองร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างท่ามกลางละอองโค้ดที่แตกกระจายราวกับหิมะโปรยปราย ก่อนที่สติของรินจะดับวูบลงไปพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าครอบงำ หน้าจอระบบสีทองอร่ามที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกัก [แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบรหัสพันธุกรรม 'โปรเจกต์พุธ' (Project Wednesday) ตรงกับผู้ใช้งานระดับผู้ดูแลสูงสุดในระบบ...] [ภารกิจลับระดับ SSS: "เปิดประตูห้องทดลองต้องห้ามชั้นที่ 13" ถูกกระตุ้นการทำงานโดยอัตโนมัติ...] [คำเตือน: ตัวตนที่แท้จริงของคุณกำลังถูกเปิดเผย กรุณายืนยันตัวตนภายใน 10... 9... 8...] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับรินและคานส์ในตอนนี้นะคะ!