ศัตรูที่คาดไม่ถึง

“รหัสประจำตัว... `[ADMIN-000-NULL]` อย่างนั้นหรือคะ” เสียงหวานทุ้งที่เจือไปด้วยความเย็นเยียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดิน แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าเรียวคมของรินจนเห็นรอยขยับของคิ้วที่ขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าไหมสีดำหยุดชะงักลงเหนือแป้นพิมพ์เสมือนจริง บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ในโลกของเกม VRMMO «อัลกอริทึมแห่งศรัทธา» แห่งนี้ กฎเกณฑ์และโค้ดคำสั่งคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่รหัสระดับ `NULL` ตัวนี้... มันอยู่นอกเหนือจากสถาปัตยกรรมระบบที่เธอและพี่ชายเคยร่วมกันออกแบบไว้ตั้งแต่เริ่มแรก “ริน ตั้งสติก่อน” เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของคานส์ดังขึ้นจากด้านข้าง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมนักเวทย์สีครามก้าวเข้ามาประชิด พร้อมกับยื่นแผ่นฟิลเตอร์คุ้มGกันจิตใจมาแตะที่หัวไหล่ของเธอ สัมผัสอุ่นๆ จากเพื่อนร่วมรบคนสนิทช่วยดึงสติให้รินหลุดจากภวังค์แห่งความทรงจำอันมืดมน “ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ คานส์” รินสูดลมหายใจเข้าลึก3 เพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว “แค่คิดไม่ถึงว่า... คนๆ นั้นจะกล้าใช้ช่องโหว่นี้ในการแทรกแซงระบบโดยตรง” “ไม่ใช่แค่แทรกแซงธรรมดาหรอกนะคะ” เสียงหวานใสอีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นจากมุมห้อง เอเลנה ตัวละครเอลฟ์สาวเผ่าพยากรณ์ก้าวออกมาจากเงาของเสาหินอ่อน ขนตาแพรหนาสั่นไหวเล็กน้อยขณะมองตัวเลขโค้ดที่ยังคงกระพริบเตือนสีแดงฉาน “เส้นทางข้อมูลทั้งหมดถูกเปลี่ยนเส้นทางไปที่ [วิหารแห่งบาปนิรันดร์]... สถานที่ที่ถูกลบออกจากแผนที่ตั้งแต่วันที่เซิร์ฟเวอร์เปิดให้บริการแล้ว” รินหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด สมองของเธอประมวลผลข้อมูลนับล้านบรรทัดในเสี้ยววินาที วิหารแห่งบาปนิรันดร์—พื้นที่รกร้างที่ถูกบันทึกไว้ว่าเป็น “จุดอับสัญญาณ” ของระบบ หากใครก้าวเข้าไปในเขตนั้น ข้อมูลตัวละครจะถูกรีเซ็ตอย่างถาวรโดยไม่มีข้อยกเว้น การที่ผู้บุกรุกเลือกใช้รหัส `ADMIN-000-NULL` เพื่อดึงพวกเธอไปยังสถานที่แห่งนั้น ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน มันคือการท้าทาย... และอาจเป็นกับดักที่ออกแบบมาเพื่อเธอกับพี่ชายโดยเฉพาะ “ถ้าอย่างนั้น เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปให้ถึงที่นั่นสินะคะ” รินเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะบัดข้อมือเบาๆ เรียกคถาประจำอาชีพ ‘ศรัทธาแห่งรุ่งอรุณ’ ออกมา หัวคถาเปล่งแสงสีทองเรืองรองขับไล่ความมืดมิดรอบกายให้จางลง “อาชีพพรีสต์สายปะทะอย่างฉันไม่ได้มีไว้แค่รักษาแผลใจให้ใคร แต่มีไว้เพื่อกวาดล้างพวกที่ชอบเล่นตลกกับระบบต่างหากค่ะ” คานส์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาคมกริบสะท้อนประกายความเชื่อมั่นในตัวสหายสาว “ระวังตัวด้วยล่ะ ริน ถึงคุณจะมือไวใจกล้าแค่ไหน แต่ระบบความปลอดภัยระดับศูนย์แบบนั้น คงไม่ได้ต้อนรับเราด้วยน้ำชาแน่ๆ” ทั้งสามคนก้าวเข้าสู่ประตูวาร์ปฉุกเฉินที่ถูกเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ แรงเหวี่ยงมหาศาลจากการเคลื่อนย้ายข้อมูลด้วยความเร็วเหนือแสงทำให้ทัศนียภาพรอบตัวบิดเบี้ยวกลายเป็นเส้นสายสีรุ้ง รินหลับตาลงปล่อยให้จิตใจสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับครุ่นคิดถึงข้อความทิ้งท้ายที่ยังคงติดค้างอยู่ในระบบ *“...ยินดีต้อนรับสู่กับดัก, น้องสาวตัวน้อย”* คำว่า “น้องสาวตัวน้อย”... มีเพียงคนเดียวเท่านั้นในโลกนี้ที่เรียกเธอด้วยสรรพนามนั้น คนที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับอุบัติเหตุในโลกความเป็นจริงเมื่อสามปีก่อน คนที่เป็นทั้งพี่ชาย ผู้สร้าง และจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด *วิศวะกรผู้ให้กำเนิดระบบ... ดร.เรย์* แสงสว่างจ้าวาบขึ้นจนแสบตา ก่อนที่ร่างทั้งสามจะตกลงสู่พื้นหินอ่อนเย็นเฉียบของวิหารโบราณ กลิ่นอายของความเสื่อมสลายและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสาหินยักษ์ที่สลักด้วยลวดลายไบนารีโค้ดแตกหักพังทลาย ตรงใจกลางห้องโถงโอบล้อมด้วยหมอกควันสีดำทึบที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของมนุษย์ รินก้าวออกมายืนอยู่แถวหน้าสุด มือเรียวกำคถาแน่นจนข้อต่องอขาว สายตาจ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากความมืดทีละก้าว เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้องกังวานไปทั่วห้องโถงร้าง ราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลัง เงาร่างนั้นหยุดลงตรงหน้าแสงไฟจากคถาของเธอ แสงสีทองสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่สวมหน้ากากโลหะครึ่งหน้า ดวงตาข้างหนึ่งเปล่งแสงสีฟ้าครามของระบบแอดมินอย่างชัดเจน “ไม่เจอกันนานเลยนะ... ริน” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยทักทาย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม “เธอเติบโตขึ้นมากทีเดียว สมกับที่เป็นพรีสต์มือหนึ่งของระบบเสมือนจริงนี้” รินรู้สึกราวกับลมหายใจสะดุดกكن หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวระคนกัน ภาพความทรงจำในอดีตซ้อนทับขึ้นมาในหัว แม้หน้ากากจะปกปิดใบหน้าส่วนใหญ่ไว้ แต่เสียงและรหัสประจำตัวนั้นไม่มีทางผิดเพี้ยนไปได้ “พี่... พี่ชายจริง ๆ ด้วยสินะคะ” รินเอ่ยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวทันที “คุณตายไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ! หรือว่า... ร่างกายของคุณในโลกจริง... ถูกขังไว้ที่ไหนกันแน่!” ดร.เรย์หัวנסในลำคอเบาๆ แววตาสีฟ้าครามไร้ซึ่งความรู้สึกของความเป็นมนุษย์ “ความตายในโลกจริงมันก็แค่การรีเซ็ตระบบพาร์ทหนึ่งเท่านั้นแหละ ริน... และตอนนี้ พี่กำลังจะรีเซ็ตโลกทั้งใบนี้ใหม่ทั้งหมด” พูดจบ ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ ทันใดนั้น หน้าจอสีแดงฉานนับหมื่นจอทั่วทั้งวิหารก็สว่างพร้อมกัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังกระหึ่มจนแก้วแทบแตก *“คำเตือน: โปรแกรมควบคุมหลักกำลังถูกแทนที่ด้วย [ADMIN-000-NULL]”* *“กระบวนการลบข้อมูลผู้ใช้งานทั้งหมดจะเริ่มต้นในอีก... 3... 2... 1...”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พรีสต์สายลุยของเรามา ณ ที่นี้นะคะ