แผนที่ที่ไม่มีในสารบบ

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ค่าสถานะความเสถียรของวิญญาณดิ่งลงจนกลายเป็นเศษข้อมูลขยะ" รินกระซิบเสียงเย็นเยียบ นิ้วเรียวของเธอกดค้างอยู่ที่แผงควบคุมโฮโลแกรมโปร่งแสงซึ่งกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาไร้ชื่อที่ไม่มีปรากฏอยู่ในแผนที่ใดๆ ของเซิร์ฟเวอร์หลัก เบื้องหน้าของทั้งคู่ไม่ใช่ทุ่งหญ้าหรือดันเจี้ยนตามปกติ แต่เป็นรอยแยกของมิติที่บิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน คานส์ที่ยืนอยู่ข้างๆ กระชับไม้เท้าผลึกสีครามในมือแน่น ไอเวทมนตร์สีจางๆ ไหลเวียนรอบตัวเขาเป็นเกราะป้องกันชั้นบางๆ "ริน... นี่มันเกินขอบเขตของพื้นที่ทดลองไปไกลมากแล้วนะ อัลกอริทึมรอบตัวเราเริ่มอ่านค่าไม่ได้แล้ว นายคิดว่าไอ้ 'โครงสร้างที่สาม' ที่พวกนั้นพยายามปิดบังไว้ มันอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ?" รินไม่ตอบในทันที ดวงตาของเธอฉายแววครุ่นคิดขณะไล่สายตาผ่านหน้าต่างคำสั่งระบบที่ขึ้นตัวอักษรสีแดงเตือน [WARNING: AREA OUT OF BOUNDS - ข้อมูลสภาพแวดล้อมไม่ถูกต้อง] เธอรู้ดีว่านี่คือความเสี่ยง แต่ความทรงจำเกี่ยวกับพี่ชายในโครงการนั้นยังคงย้ำเตือนเธออยู่เสมอว่า ความจริงมักถูกซ่อนไว้ในที่ที่ไม่มีใครกล้าก้าวเท้าเข้าไป "ถ้ามันไม่มีอยู่ในสารบบ แปลว่ามันคือจุดบอดที่ระบบไม่สามารถเข้าถึงได้" รินหันไปสบตากับคานส์ "พี่ชายเคยบอกฉัน... ว่าในระบบที่สมบูรณ์แบบที่สุด มักจะมีช่องโหว่ที่เกิดจากความไม่สมบูรณ์ของมนุษย์แอบซ่อนอยู่เสมอ และที่นั่นแหละคือที่ที่ความจริงถูกฝังไว้" รินก้าวเท้าเข้าไปในรอยแยกมิตินั้นอย่างมั่นคง พื้นดินที่ควรจะเป็นหญ้ากลับให้สัมผัสเย็นเยียบคล้ายโลหะ นี่ไม่ใช่โลกเสมือนที่สร้างจากโค้ดทั่วไป แต่เป็น 'พื้นที่ดิบ' ที่ถูกเขียนทับด้วยอัลกอริทึมบางอย่างที่ลึกล้ำยิ่งกว่า *เปรี้ยง!* เสียงสัญญาณเตือนดังลั่นในโสตประสาทของริน ระบบนำทางใน HUD ของเธอดับวูบลงทันที ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง "ริน ดูนั่น..." คานส์ชี้ไปยังใจกลางของหุบเขา ที่นั่นมีเสาหินทาวเวอร์สูงตระหง่านตั้งอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า แต่มันไม่ใช่สิ่งก่อสร้างทั่วไป เพราะบนยอดเสานั้นคือ 'รอยแยกของบัค' ที่กำลังขยายตัวอย่างช้าๆ ราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันหาย "นั่นไม่ใช่บัคของระบบ..." รินพึมพำขณะเดินเข้าไปใกล้ "แต่มันคือประตู... ประตูที่เชื่อมต่อกับหน่วยความจำหลักของเกม" ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือน เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดมหึมาหมุนวนอยู่ใต้ดินดังกึกก้อง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากรอยแตกของพื้นดิน และในวินาทีนั้นเอง อัลกอริทึมรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้ที่เคยยืนต้นนิ่งสนิทกลับเริ่มเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต สายน้ำที่เคยหยุดนิ่งกลับไหลย้อนกลับขึ้นสู่ฟ้า "ริน! ถอยออกมา! ระบบกำลังรีบูตตัวเอง... นี่มันไม่ใช่กลไกป้องกันตัวธรรมดาแล้ว!" คานส์ตะโกน แต่รินกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม เธอทรุดตัวลงคุกเข่า มือสัมผัสกับผืนดินที่กำลังเรืองแสง "ไม่... คานส์ ฉันเห็นแล้ว" เสียงของรินสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันเห็นรหัส... ฉันเห็นสิ่งที่พี่ชายพยายามจะบอกฉันในตอนนั้น" ขณะที่รินกำลังจะเข้าถึงใจกลางของข้อมูลนั้นเอง เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาและไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นพร้อมกันทั้งหุบเขา ไม่ใช่เสียงของระบบเกมที่คุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยในความทรงจำของเธออย่างเจ็บปวด [ยินดีต้อนรับสู่ 'หน่วยความจำหมายเลขศูนย์' ผู้บุกรุก... หรือควรจะเรียกว่า 'ทายาทของผู้ทำลาย' ดีล่ะ?] พื้นดินที่รินคุกเข่าอยู่เปิดออกเผยให้เห็นห้องลับที่อยู่ใต้ชั้นเปลือกโลกเสมือน ลึกเข้าไปในนั้นมีร่างของคนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กรายล้อมด้วยหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพใบหน้าของรินในมุมต่างๆ ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา รินนิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบหยุดหายใจ เมื่อร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอดชีวิต... ทว่านัยน์ตาของเขากลับกลายเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ และในมือของเขาถืออาวุธที่สร้างจากโค้ดสีดำทมิฬที่แม้แต่รินก็ไม่เคยเห็นมาก่อน [ระบบ: พบศัตรูระดับ SSS - 'วิญญาณจำลองของรอยด์' ยืนยันการต่อสู้เพื่อแย่งชิงสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูล!] "พี่ชาย...?" รินครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ขณะที่ร่างตรงหน้าลุกขึ้นยืนแล้วชี้อาวุธมาที่เธอ รินเตรียมหยิบไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ของเธอขึ้นมาพร้อมจะปะทะ แต่ในจังหวะที่หัวใจของเธอแตกสลาย รอยด์ที่น่าจะเป็นเพียง AI ก็แสยะยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากโปรแกรม แต่มาจากความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่—ก่อนจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้รินต้องตัดสินใจเลือกทางเดินที่อันตรายที่สุด [หากเจ้าอยากรู้ความจริง... ก็จงฆ่าฉันซะ แล้วเอาโค้ดในตัวฉันไปปลดล็อกความจริงที่เหลือ!] ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่รินต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางที่เจ็บปวดที่สุดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!